فهرست
مقدمه ................................................................. 3
آیات و روایات ........................................................7
امام مهدی؟ع؟ در قرآن کریم......................................8
بشارت به آمدن مهدی؟ع؟........................................14
معرفت به امام.......................................................20
فرازی از زیارت آل یاسین..........................................27
نیاز به امام..........................................................  31
علم امام............................................................. 36
نصب امام از طرف خدا ...........................................42
عصر غیبت .......................................................... 44
انتظار فرج............................................................58
قطعی بودن ظهور .................................................62
دعا برای ظهور ......................................................69
مسائل بعد از ظهور................................................73
دولت کریمه......................................................... 95
سخنان امام مهدی؟ع؟........................................... 97
صلوات بر ولیّ‌امر المنتظَر؟ع؟.................................. 102
اشعار................................................................ 105

مقدمه

انسان فطرتاً خواهان امام است و بشر در طول تاریخ در جستجوی یک انسان کامل بوده است تا با تبعیّت از او نقائص و کمبودهای حیاتی خود را تکمیل نماید. به حکم عقل این انسان کامل باید بصیر و امین باشد، یعنی راه‌شناس و خیرخواه باشد؛ هم راه را به اشتباه نرود و هم خودخواه و منفعت‌طلب نباشد، لذا ما می‌گوییم پیامبر و امام باید معصوم باشند.
خداوند حکیم یازده امام را به بشر عرضه کرد امّا به ساحت اقدسشان بی‌حرمتی‌ها رواداشتند و همه را کُشتند. چون بشر از امامِ حق اعراض کرد و رو به امامِ باطل رفت خداوند هم آخرین حجّت خود را از نظر مردم غایب ساخت.
حضرت مهدی؟عج؟ دوازدهمین امام معصوم منصوب از جانب خداست که در پناه خدای سبحان، زنده و از نظرها غایب است، و روزی که خداوند اراده فرماید ظاهر می‌شود و زمین را از عدل و داد پُر می‌کند چنان‌که از جور و ستم پُر شده باشد.
جزوه‌ای که پیش روی شماست مجموعه‌ای از آیات و روایات و ادعیه در زمینۀ امامت و مسائل مربوط به ظهور منجی عالَم بشریّت، امام مهدی؟عج؟ می‌باشد و در انتها نیز چند قطعه شعر در وصف آن امام بزرگوار آورده‌ایم. امیدواریم این مختصر مورد قبول حضرت ولیّ‌عصر؟عج؟ قرار گیرد.
مِنَ اللهِ التَّوفیقُ وَ عَلَیْهِ التُّکْلانُ
دفتر امور فرهنگی
بنیاد خیریّه الزّهرا؟عها؟
السَّلَامُ عَلَیْكَ یَا سَبِیلَ‏ اللَّهِ الَّذِی مَنْ سَلَكَ‏ غَیْرَهُ هَلَكَ
سلام بر تو ای راه خدا که هر کس به‌غیر آن راه رود به هلاکت رسد.
مفاتیح الجنان، زیارت صاحب الامر.
آیات متعدّدی از قرآن کریم دربارۀ ظهور حضرت مهدی؟ع؟ تفسیر و تأویل شده است که علما و محقّقین در کتابهای خود جمع‌آوری کرده‌اند. روایات و احادیث هم در این زمینه در نهایت کثرت است. مجموعه‌ای از آیات و روایات دربارۀ مسئلۀ امامت، بخصوص امام مهدی؟ع؟ در این جزوه فراهم شده که در چند بخش ارائه می‌گردد.
امام مهدی؟ع؟ در قرآن کریم
هُوَ الَّذی أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدى‏ وَ دینِ الْحَقِّ لِیُظْهِرَهُ عَلَى الدِّینِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ.
او کسی است که پیامبرش را با هدایت و دین حق فرستاد تا آن را بر همۀ ادیان غالب گرداند، هر چند مشرکان خوش ندارند.
(توبه/33)
عَنِ الباقر؟ع؟ أنَّ ذلِكَ یَكُونُ عِندَ خُرُوجِ المهدِیِّ‏ مِن آلِ محمّد؟عهم؟ فَلا یَبقَى‏ أحَد إلّا أقَرَّ بِمحَمّدٍ؟صل؟.
امام باقر؟ع؟ در تفسیر آیه فرمود: وعده‌ای که در این آیه است به هنگام ظهور مهدی از آل‌محمّد؟ع؟ صورت می‌پذیرد، در آن روز هیچ‌کس در روی زمین نخواهد بود مگر اینکه اقرار به حقّانیت محمّد؟صل؟ می‌کند.
(تفسیر صافی، جلد 2، صفحۀ 338)
وَ نُریدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثینَ.
ما می‌خواستیم بر کسانی که در زمین به ناتوانی کشیده شده‌اند منّت نهیم و آنان را پیشوایان (مردم) و وارثان (زمین) قرار دهیم.‏
(قصص/5)
قالَ امیرُالمؤمنین؟ع؟: هُمْ آلُ مُحَمَّدٍ یَبْعَثُ اللَّهُ مَهْدِیَّهُمْ بَعْدَ جَهْدِهِمْ‏ فَیُعِزُّهُمْ وَ یُذِلُّ عَدُوَّهُم‏.
امیرالمؤمنین؟ع؟ فرمود: اینان آل‌پیغمبرند که خداوند مهدی آنها را بعد از رنج فراوانی که برده‌اند برمی‌انگیزد تا آنها را عزیز و دشمنانشان را ذلیل گرداند.
(تفسیر نورالثقلین، جلد 4، صفحۀ 110)
قالَ امیرُالمؤمنین؟ع؟: لَتَعْطِفَنَ‏ الدُّنْیَا عَلَیْنَا بَعْدَ شِمَاسِهَا عَطْفَ الضَّرُوسِ عَلَى وَلَدِهَا وَ تَلَا عَقِیبَ ذَلِكَ: وَ نُرِیدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِینَ اسْتُضْعِفُوا فِی الْأَرْضِ وَ نَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَ نَجْعَلَهُمُ الْوارِثِینَ.
امیرالمؤمنین؟ع؟ فرمود: دنیا پس از سرکشی به ما روی نهد مانند مادّه شتر بدخو که به بچّۀ خود مهربان گردد، سپس این آیه را تلاوت فرمود: وَ نُرِیدُ أَنْ نَمُنَّ...
(نهج البلاغه، حکمت 200)
فَاسْتَبِقُوا الْخَیْراتِ أَیْنَ ما تَكُونُوا یَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَمیعاً إِنَّ اللَّهَ عَلى‏ كُلِّ شَیْءٍ قَدیرٌ.
در اعمال خیر بر یکدیگر پیشی گیرید، هر جا که باشید خداوند همۀ شما را می‌آورد زیرا او بر هر کاری تواناست.
(بقره/148)
در روایتی امام باقر؟ع؟ بعد از ذکر این جمله: «أَیْنَ ما تَكُونُوا یَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَمِیعاً» فرمود: یَعْنِی أَصْحَابَ الْقَائِمِ، الثَّلَاثَمِائَةِ وَ الْبِضْعَةَ عَشَرَ رَجُلًا قَالَ وَ هُمْ وَ اللَّهِ الْأُمَّةُ الْمَعْدُودَةُ قَالَ یَجْتَمِعُونَ وَ اللَّهِ فِی سَاعَةٍ وَاحِدَةٍ قَزَعٌ‏ كَقَزَعِ‏ الْخَرِیفِ.
منظور اصحاب قائم؟ع؟ هستند که متجاوز از سیصد و ده نفر مردند. فرمود: به خدا سوگند! آنهایند امّت واحده که در یک ساعت همگی جمع می‌شوند مانند پاره‌های ابر پائیز (که گِرد هم جمع می‌شوند).
(تفسیر نورالثقلین، جلد 1، صفحۀ 139)
امام علی بن موسی الرّضا؟ع؟ در جوابِ سؤال از آیۀ «أَیْنَ ما تَكُونُوا یَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَمِیعاً» فرمود: وَ ذَلِكَ وَ اللَّهِ أَنْ لَوْ قَدْ قَامَ قَائِمُنَا یَجْمَعُ‏ اللَّهُ إِلَیْهِ شِیعَتَنَا مِنْ جَمِیعِ الْبُلْدَانِ.
به خدا سوگند! هنگامی که قائم ما ظهور کند خداوند شیعیان ما را از تمام شهرها گِرد او جمع می‌کند.
وَ لَقَدْ كَتَبْنا فِی الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ یَرِثُها عِبادِیَ الصَّالِحُونَ.
و در زبور بعد از تورات نوشتیم که زمین را بندگان شایستۀ ما به ارث خواهند برد.
(انبیاء/105)
عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ؟ع؟ قَالَ: قَوْلُهُ عَزَّوَجَلَّ «أَنَّ الْأَرْضَ یَرِثُها عِبادِیَ الصَّالِحُونَ»‏ هُمْ أَصْحَابُ‏ الْمَهْدِیِّ فِی آخِرِ الزَّمَانِ‏.
امام باقر؟ع؟ فرمود: بندگان صالحی را که خداوند در این آیه به عنوان وارثان زمین یاد می‌کند یاران مهدی؟ع؟ در آخرالزّمان هستند.
(تفسیر برهان، جلد 3، صفحۀ 848)
الَّذینَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِی الْأَرْضِ أَقامُوا الصَّلاةَ وَ آتَوُا الزَّكاةَ وَ أَمَرُوا بِالْمَعْرُوفِ وَ نَهَوْا عَنِ الْمُنْكَرِ وَ لِلَّهِ عاقِبَةُ الْأُمُورِ.
آنان که هر گاه در زمین به آنها قدرت دهیم نماز را بر پا می‌دارند و زکات می‌دهند و امر به معروف و نهی از منکر می‌کنند و عاقبت کارها در اختیار خداست.
(حجّ/41)
عَنْ أَبِی الْجَارُودِ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ؟ع؟فِی قَوْلِهِ عَزَّوَجَلَ‏ «الَّذِینَ إِنْ مَكَّنَّاهُمْ فِی الْأَرْضِ أَقامُوا الصَّلاةَ» الْآیَةَ قَالَ هَذِهِ لِآلِ مُحَمَّدٍ الْمَهْدِیِّ وَ أَصْحَابِهِ یُمَلِّكُهُمُ‏ اللَّهُ مَشَارِقَ‏ الْأَرْضِ وَ مَغَارِبَهَا وَ یُظْهِرُ الدِّینَ وَ یُمِیتُ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِهِ وَ بِأَصْحَابِهِ الْبِدَعَ وَ الْبَاطِلَ كَمَا أَمَاتَ السَّفَهَةُ الْحَقَّ حَتَّى لَا یُرَى أَثَرٌ مِنَ الظُّلْمِ وَ یَأْمُرُونَ بِالْمَعْرُوفِ وَ یَنْهَوْنَ عَنِ الْمُنْكَرِ.
(تفسیر نورالثقلین، جلد 3، صفحۀ 506)
ابی‌الجارود گوید: امام باقر؟ع؟ فرمود: این آیه دربارۀ آل‌محمّد است حضرت مهدی و یاران او که خداوند آنها را مالک شرق و غرب زمین می‌کند و دین را غالب می‌گرداند و به وسیلۀ او و یارانش هر بدعت و باطلی را نابود می‌کند همان‌گونه که سفیهان حق را از میان برده باشند، و آنچنان می‌شود که اثری از ظلم دیده نمی‌شود و آنها امر به معروف و نهی از منکر می‌کنند.
اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ یُحْیِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها.
بدانید خداوند زمین را بعد از مرگ آن زنده می‌کند.
(حدید/17)
عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ؟ع؟‏ فِی قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَ‏ اعْلَمُوا أَنَّ اللَّهَ یُحْیِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها قَالَ یُحْیِیهَا اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِالْقَائِمِ‏؟ع؟ بَعْدَ مَوْتِهَا (یَعْنِی) بِمَوْتِهَا كُفْرَ أَهْلِهَا وَ الْكَافِرُ مَیِّتٌ.
امام باقر؟ع؟ در تفسیر آیه فرمود: خدای عزّوجلّ زمین را به وسیلۀ قائم؟ع؟ زنده می‌کند بعد از آنکه مُرده باشد و مقصود از مُردن زمین، کفر اهل آن است و کافر همان مُرده است.
(کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 668)
وَ لَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ طَوْعاً وَ كَرْهاً.
هر که در آسمان‌ها و زمین است از روی رغبت یا کراهت در برابر او تسلیمند.
(آل عمران/83)
عَنْ رِفَاعَةَ بْنِ‏ مُوسَى‏ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ؟ع؟ یَقُولُ‏ «وَ لَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ طَوْعاً وَ كَرْهاً» قالَ إِذَا قَامَ الْقَائِمُ؟ع؟ لَا تَبْقَى‏ أَرْضٌ إِلَّا نُودِیَ فِیهَا بِشَهَادَةِ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّهِ.
رفاعة بن موسی نقل کرده که از حضرت صادق؟ع؟ شنیدم که در تفسیر آیۀ: «وَ لَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ طَوْعاً وَ كَرْهاً» می‌فرمود: هنگامی که قائم؟ع؟ قیام کند جایی در روی زمین باقی نمی‌ماند مگر اینکه در آنجا صدای «أَشْهَدُ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّهِ» بلند می‌شود.
(تفسیر کنزالدقائق، جلد 3، صفحۀ 153)
أَمَّنْ یُجیبُ الْمُضْطَرَّ إِذا دَعاهُ وَ یَكْشِفُ السُّوءَ وَ یَجْعَلُكُمْ خُلَفاءَ الْأَرْضِ.
(آیا بت‌ها بهترند) یا آن‌که وقتی درمانده او را می‌خواند اجابت می‌کند و گرفتاری را برطرف می‌سازد و شما را خلفای زمین قرار می‌دهد؟
(نمل/62)
عَنْ أَبِی عَبْدِاللَّهِ؟ع؟ قَالَ‏ نَزَلَتْ فِی الْقَائِمِ مِنْ آلِ‌مُحَمَّدٍ؟عهم؟، هُوَ وَ اللَّهِ الْمُضْطَرُّ إِذَا صَلَّى فِی الْمَقَامِ رَكْعَتَیْنِ‏ وَ دَعَا اللَّهَ فَأَجَابَهُ‏ وَ یَكْشِفُ السُّوءَ وَ یَجْعَلُهُ خَلِیفَةً فِی الْأَرْضِ.
امام صادق؟ع؟ در تفسیر آیه فرمودند: این آیه دربارۀ قائم آل‌محمّد؟عهم؟ نازل شده است، به خدا سوگند! مضطر اوست، زمانی که در مقام ابراهیم دو رکعت نماز به‌جا می‌آورد و دست به درگاه خدای تعالی برمی‌دارد، خداوند دعای او را اجابت می‌کند و ناراحتی‌ها را از بین می‌برد و او را خلیفۀ روی زمین قرار می‌دهد.
تفسیر قمی، جلد 2، صفحۀ 129.
عَنْ حَنَانِ بْنِ سَدِیرٍ عَنْ أَبِی‌جَعْفَرٍ؟ع؟ قَالَ: سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ:‏ «إِنْ نَشَأْ نُنَزِّلْ عَلَیْهِمْ مِنَ السَّماءِ آیَةً فَظَلَّتْ أَعْناقُهُمْ‏ لَها خاضِعِینَ‏»، قَالَ نَزَلَتْ فِی قَائِمِ آلِ مُحَمَّدٍ؟عهم؟ یُنَادَى‏ بِاسْمِهِ مِنَ السَّمَاءِ.
حَنان بن سَدیر گوید: از امام باقر؟ع؟ دربارۀ این سخن خدای عزّوجلّ: «اگر بخواهیم معجزه‌ای از آسمان بر آنان نازل می‌کنیم که خاضعانه در برابر آن گردن نهند» پرسیدم، فرمود: این آیه دربارۀ قائم آل‌محمّد؟عهم؟ نازل شده است که او را از آسمان به اسم ندا می‌کنند.
تأویلُ الآیاتِ الظاهرة، صفحۀ 384.
تذکّر: البتّه منظور از این تفسیر و تأویل‌ها منحصر ساختن مفهوم آیات در یک موضوع خاص نیست بلکه هر یک از آیات مفهوم گسترده‌ای دارد که یکی از مصداق‌های آن، وجود امام مهدی؟ع؟ است.
بشارت به آمدن مهدی؟ع؟
السَّلَامُ عَلَى الْمَهْدِیِّ الَّذِی وَعَدَ اللَّهُ بِهِ الْأُمَمَ أَنْ یَجْمَعَ بِهِ الْكَلِمَ وَ یَلُمَّ بِهِ الشَّعَثَ‏ وَ یَمْلَأَ بِهِ الْأَرْضَ قِسْطاً وَ عَدْلًا وَ یُمَكِّنَ لَهُ وَ یُنْجِزَ لَهُ مَا وَعَدَ الْمُؤْمِنِین‏.
سلام بر مهدی همان‌که وعده فرموده خدای عزّوجلّ او را به امّت‌ها که به‌سبب حضرت، وحدت کلمه ایجاد کند و پراکندگی‌ها را به هم آورد و زمین را به‌وسیلۀ او پراز عدل و داد کند و او را قدرت بخشد و وعده‌ای را که به مؤمنان داده به دست او عملی سازد.
زادالمعاد، صفحۀ 541.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: مَعَاشِرَ النَّاسِ إِنِّی نَبِیٌّ وَ عَلِیٌّ وَصِیِّی أَلَا إِنَّ خَاتَمَ الْأَئِمَّةِ مِنَّا الْقَائِمُ الْمَهْدِیُّ أَلَا إِنَّهُ الظَّاهِرُ عَلَى الدِّینِ، ...أَلَا إِنَّهُ قَدْ بَشَّرَ بِهِ مَنْ سَلَفَ بَیْنَ یَدَیْهِ أَلَا إِنَّهُ الْبَاقِی حُجَّةً وَ لَا حُجَّةَ بَعْدَهُ وَ لَا حَقَّ إِلَّا مَعَهُ وَ لَا نُورَ إِلَّا عِنْدَهُ.
پیامبراکرم؟صل؟ در فرازی از خطبۀ غدیر فرمود: ای گروه مردم! من نبی‌ام و علی وصیّ من است، بدانید که خاتم امامان، مهدی قائم از ماست، بدانید که او بر تمامی ادیان چیره خواهد شد، بدانید او از ستمکاران انتقام خواهد گرفت، ... بدانید! اوست که پیشینیان به وجود او بشارت داده‌اند، اوست که به عنوان حجّت باقی می‌ماند و بعد از او حجّتی نیست. هیچ حقّی نیست مگر همراه او و هیچ نوری نیست مگر نزد او.
الاحتجاج، جلد 1، صفحۀ 64.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: تُمْلَأُ الْأَرْضُ ظُلْماً وَ جَوْراً فَیَقُومُ رَجُلٌ مِنْ عِتْرَتِی فَیَمْلَأُهَا قِسْطاً وَ عَدْلًا یَمْلِكُ سَبْعاً أَوْ تِسْعاً.
زمین پُر از ظلم و ستم می‌شود، پس مردی از عترت من قیام کند و آن را پُر از عدل و داد گرداند، هفت یا نُه سال حکومت نماید.
کشف الغمّه، جلد 2، صفحۀ 468.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: یَخْرُجُ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ بَیْتِی یُوَاطِئُ‏ اسْمُهُ‏ اسْمِی وَ خُلُقُهُ خُلُقِی یَمْلَأُهَا قِسْطاً وَ عَدْلاً.
پیامبر اکرم؟صل؟ فرمود: مردی از اهل‌بیت من خواهد آمد که اسم او مطابق اسم من و خُلق و خوی او چون خُلق و خوی من باشد، زمین را از قسط و عدل پر می‌کند.
کشف الغمّه، جلد 2، صفحۀ 471.
عَنْ عَبْدِالْعَظِیمِ بْنِ عَبْدِاللهِ الْحَسَنِیِّ قَالَ‏: قُلْتُ لِمُحَمَّدِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ مُوسَى؟عهم؟ یَا مَوْلَایَ إِنِّی لَأَرْجُو أَنْ تَكُونَ الْقَائِمَ مِنْ أَهْلِ بَیْتِ مُحَمَّدٍ الَّذِی یَمْلَأُ الْأَرْضَ قِسْطاً وَ عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً فَقَالَ؟ع؟ مَا مِنَّا إِلَّا قَائِمٌ بِأَمْرِ اللَّهِ وَ هَادٍ إِلَى دِینِ اللَّهِ وَ لَكِنَّ الْقَائِمَ الَّذِی یُطَهِّرُ اللَّهُ بِهِ الْأَرْضَ مِنْ أَهْلِ الْكُفْرِ وَ الْجُحُودِ وَ یَمْلَأُ الْأَرْضَ قِسْطاً وَ عَدْلًا هُوَ الَّذِی یَخْفَى عَلَى النَّاسِ وِلَادَتُهُ وَ یَغِیبُ عَنْهُمْ شَخْصُهُ وَ یَحْرُمُ عَلَیْهِمْ تَسْمِیَتُهُ وَ هُوَ سَمِیُّ رَسُولِ اللَّهِ وَ كَنِیُّهُ وَ هُوَ الَّذِی تُطْوَى لَهُ الْأَرْضُ وَ یُذَلُّ لَهُ كُلُّ صَعْبٍ یَجْتَمِعُ إِلَیْهِ مِنْ أَصْحَابِهِ عِدَّةُ أَهْلِ بَدْرٍ ثَلَاثُمِائَةٍ وَ ثَلَاثَةَ عَشَرَ رَجُلًا مِنْ أَقَاصِی‏ الْأَرْضِ‏ وَ ذَلِكَ قَوْلُ اللَّهِ‏: «أَیْنَ ما تَكُونُوا یَأْتِ بِكُمُ اللَّهُ جَمِیعاً إِنَّ اللَّهَ عَلى‏ كُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدِیرٌ» فَإِذَا اجْتَمَعَتْ لَهُ هَذِهِ الْعِدَّةُ مِنْ أَهْلِ الْإِخْلَاصِ أَظْهَرَ اللَّهُ أَمْرَهُ فَإِذَا كَمَلَ لَهُ الْعَقْدُ وَ هُوَ عَشَرَةُ آلَافِ رَجُلٍ خَرَجَ بِإِذْنِ اللَّهِ فَلَا یَزَالُ یَقْتُلُ أَعْدَاءَ اللَّهِ حَتَّى یَرْضَى عَزَوَجَلَّ قَالَ عَبْدُالْعَظِیمِ فَقُلْتُ لَهُ یَا سَیِّدِی فَكَیْفَ یَعْلَمُ أَنَّ اللَّهَ قَدْ رَضِیَ؟ قَالَ یُلْقِی فِی قَلْبِهِ الرَّحْمَةَ فَإِذَا دَخَلَ الْمَدِینَةَ أَخْرَجَ اللَّاتَ وَ الْعُزَّى فَأَحْرَقَهُمَا.
عبدالعظیم حسنى گوید: به امام جواد؟ع؟ عرض کردم: امیدوارم شما قائم اهل‌بیت محمّد باشید كسى كه زمین را پر از عدل و داد نماید همچنان كه آكنده از ظلم و جور شده باشد. فرمود: اى ابوالقاسم! هیچ یك از ما نیست جز آنكه قائم به امر خداى تعالى و هادى به دین الهى است امّا قائمى كه خداى تعالى به توسّط او زمین را از اهل كفر و انكار پاك سازد و آن را پر از عدل و داد نماید كسى است كه ولادتش بر مردم پوشیده و شخصش از ایشان نهان و بردن نامش حرام است، و او همنام و هم كنیۀ رسول‌خدا؟صل؟ است و او كسى است كه زمین برایش درپیچیده شود و هر دشوارى برایش هموار گردد و از اصحابش سیصد و سیزده تن به تعداد اصحاب بدر از دورترین نقاط زمین به گرد او فراهم‏ آیند و این همان قول خداى تعالى است كه فرمود: «هر جا که باشید خداوند همۀ شما را می‌آورد زیرا او بر هر کاری تواناست. بقره/148» و چون این تعداد از اهل اخلاص به گرد او فراهم آیند خداى تعالى امرش را ظاهر سازد و چون شمارۀ آنها یک عقد كه عبارت از ده هزار مرد باشد کامل شود به اذن خداى تعالى قیام كند و دشمنان خدا را بكشد تا خداى عزّوجلّ خشنود گردد. عبدالعظیم گوید عرض کردم: اى سرورم چگونه مى‏داند كه خداى تعالى خشنود گردیده است؟ فرمود: در قلبش رحمت مى‏افكند و چون به مدینه درآید لات و عُزّى را بیرون كشیده و آن دو را بسوزاند.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 378.
قالَ الاِمامُ العسکری؟ع؟: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِی لَمْ یُخْرِجْنِی مِنَ الدُّنْیَا حَتَّى أَرَانِی‏ الْخَلَفَ‏ مِنْ بَعْدِی أَشْبَهَ النَّاسِ بِرَسُولِ اللَّهِ خَلْقاً وَ خُلْقاً یَحْفَظُهُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى فِی غَیْبَتِهِ ثُمَّ یُظْهِرُهُ فَیَمْلَأُ الْأَرْضَ عَدْلًا وَ قِسْطاً كَمَا مُلِئَتْ جَوْراً وَ ظُلْماً.
امام عسکری؟ع؟ فرمود: حمد خدای را که مرا از دنیا نبرد تا آنکه جانشینم را به من نشان داد، او از نظر آفرینش و خُلق و خوی شبیه‌ترین مردم به رسول خداست، خدای تعالی او را در غیبتش حفظ فرماید سپس او را آشکار نماید، او زمین را پر از عدل و داد کند همچنان که پر از جور و ستم شده باشد.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 409.
قالَ الاِمامُ الحسین؟ع؟: مِنَّا اثْنَا عَشَرَ مَهْدِیّاً أَوَّلُهُمْ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ عَلِیُّ بْنُ أَبِی طَالِبٍ وَ آخِرُهُمُ التَّاسِعُ مِنْ وُلْدِی وَ هُوَ الْإِمَامُ الْقَائِمُ بِالْحَقِّ یُحْیِی اللَّهُ‏ بِهِ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها وَ یُظْهِرُ بِهِ دِیْنَ الْحَقِ‏ عَلَى الدِّینِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ‏.
امام حسین؟ع؟ فرمود: از ما خاندان دوازده مهدی خواهد بود اوّلین آنها امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب؟ع؟ و آخرین آنها نهمین از فرزندان من است او امام قائم به حق است خداوند به وسیلۀ او زمین را پس از موت زنده کند و به دست او دین حق را بر همۀ ادیان چیره گرداند اگرچه مشرکان را ناخوش آید.
کمال الدین، جلد 1، صفحۀ 317.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: الْأَئِمَّةُ بَعْدِی اثْنَا عَشَرَ عَدَدَ شُهُورِ الْحَوْلِ وَ مِنَّا مَهْدِیُّ هَذِهِ الْأُمَّةِ لَهُ هَیْبَةُ مُوسَى وَ بَهَاءُ عِیسَى وَ حُكْمُ دَاوُدَ وَ صَبْرُ أَیُّوبَ‏.
پیامبر اکرم؟صل؟ فرمود: امامان پس از من دوازده نفرند به عدد ماههاى سال، و مهدى‏ این امّت از ماست، از براى اوست هیبت موسى؟ع؟ و بهاء عیسى؟ع؟ (در زیبایى صورت) و حُكم داود و صبر ایّوب‏.
کفایة الأثر، صفحۀ 43.
قالَ امیرُالمؤمنینَ؟ع؟: إِذا نادَىٰ مُنادٍ مِنَ السَّماءِ أَنَّ الْحَقَّ فِی آلِ‌مُحَمَّدٍ، فَعِنْدَ ذلِكَ یَظْهَرُ الْمَهْدیُّ عَلَى أَفْواهِ‏ النّاسِ، وَ یَشْرَبُونَ حُبَّهُ، فَلا یَكُونُ لْهُمْ ذِكْرٌ غَیْرُهُ.
امیرالمؤمنین؟ع؟ فرمود: هنگامى كه نداکننده‌اى از آسمان ندا دهد كه حق در آل‌محمّد؟عهم؟ است در آن هنگام نام مهدی بر سر زبان‌های مردم می‌افتد و دلشان از محبّت او لبریز می‌شود و جز حرف او در میانشان حرف دیگری نمی‌ماند.
التشریف بالمنن فی التعریف بالفتن، صفحۀ 129.
قالَ الاِمامُ الصّادق؟ع؟: أَ مَا تُحِبُّونَ أَنْ یُظْهِرَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى الْحَقَّ وَ الْعَدْلَ فِی الْبِلَادِ وَ یَجْمَعَ اللَّهُ الْكَلِمَةَ وَ یُؤَلِّفَ اللَّهُ بَیْنَ قُلُوبٍ مُخْتَلِفَةٍ وَ لَا یَعْصُونَ‏ اللَّهَ‏ عَزَّوَجَلَّ فِی أَرْضِهِ وَ تُقَامَ حُدُودُهُ فِی خَلْقِهِ وَ یَرُدَّ اللَّهُ الْحَقَّ إِلَى أَهْلِهِ فَیَظْهَرَ حَتَّى لَا یَسْتَخْفِیَ بِشَیْ‏ءٍ مِنَ الْحَقِّ مَخَافَةَ أَحَدٍ مِنَ الْخَلْقِ.‏
امام صادق؟ع؟ فرمود: آیا شما دوست ندارید كه خداى تبارك و تعالى حق و عدالت را در همۀ بلاد ظاهر كند و وحدت كلمه پدید آورد و میان دلهاى پراكنده الفت دهد و مردم خدا را در روى زمینش نافرمانى نكنند و حدود خدا در میان خلقش اجرا شود و خدا حق را به اهلش برگرداند و حق آشكار شود تا اینکه هیچ حقّی از ترس احدی از مردم پوشیده نگردد.
کافی، جلد 1، صفحۀ 377.
عَنِ الْأَصْبَغِ بْنِ نُبَاتَةَ قَالَ‏ بَیْنَا نَحْنُ ذَاتَ یَوْمٍ حَوْلَ أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ؟ع؟ فِی الْمَسْجِدِ الْكُوفَةِ إِذْ قَالَ: ...لَیَأْتِیَنَّ عَلَیْهِ زَمَانٌ یَكُونُ مُصَلَّى‏ الْمَهْدِیِّ مِنْ وُلْدِی.
اَصبغ بن نُباته گوید: روزى در مسجد كوفه حضور امیرالمؤمنین؟ع؟ بودیم، فرمود: زمانى بر این مسجد بیاید كه مکان نماز مهدى از فرزندان من خواهد بود.
امالی صدوق، صفحۀ 228.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟ : یَكُونُ عِنْدَ انْقِطَاعٍ مِنَ الزَّمَانِ وَ ظُهُورٍ مِنَ الْفِتَنِ‏ رَجُلٌ‏ یُقَالُ لَهُ الْمَهْدِیُّ یَكُونُ عَطَاؤُهُ هَنِیئاً.
پیامبر اکرم؟صل؟ فرمود: در آخر الزّمان و موقعی که فتنه‌ها ظاهر شود مردی خواهد بود که او را مهدی گویند، بخشش او گوارا باشد.
کشف الغمّه، جلد 2، صفحۀ 472.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟ : الْمَهْدِیُّ طاوُوسُ أَهْلِ الْجَنَّةِ، وَجْهُهُ كَالْقَمَرِ الدُّرِّیِّ‏، عَلَیْهِ جَلابِیبُ النُّور.
حضرت مهدی؟عج؟ طاووس اهل بهشت است. چهره‌اش چون ماه تابان است که هاله‌ای از نور او را احاطه کرده است.
اِلزامُ النّاصب، جلد 1، صفحۀ 420.
معرفت به امام
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟:  مَنْ ماتَ وَ لَمْ یَعْرِفْ‏ إِمامَ زَمانِهِ ماتَ مِیتَةً جاهِلِیَّةً.
پیامبراکرم؟صل؟ فرمود: هرکس بمیرد و امام زمانش را نشناسد به مرگ جاهلیّت مرده است.
بحارالانوار، جلد32 ، صفحة 331.
قالَ الاِمامُ الباقر؟ع؟: مَنْ مَاتَ وَ لَیْسَ لَهُ إِمَامٌ فَمِیتَتُهُ مِیتَةُ جَاهِلِیَّةٍ وَ مَنْ مَاتَ وَ هُوَ عَارِفٌ‏ لِإِمَامِهِ‏ لَمْ یَضُرَّهُ تَقَدَّمَ هَذَا الْأَمْرُ أَوْ تَأَخَّرَ.
کسی که بمیرد و امامی نداشته باشد مانند مردم جاهلیّت مرده و هر کس بمیرد و معرفت به امام زمان خود داشته باشد تقدّم یا تأخّر امر فرج زیانی به او نمی‌رساند.
کافی، جلد 1، صفحۀ 372.
عَنْ أَحَدِهِمَا؟عهما؟ أَنَّهُ قَالَ:‏ لَا یَكُونُ الْعَبْدُ مُؤْمِناً حَتَّى یَعْرِفَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ الْأَئِمَّةَ كُلَّهُمْ‏ وَ إِمَامَ زَمَانِهِ وَ یَرُدَّ إِلَیْهِ وَ یُسَلِّمَ لَهُ.
یكى از دو امام باقر و صادق؟عهما؟ فرمود: بندۀ خدا مؤمن نباشد تا آنكه خدا و رسولش و همۀ ائمّه و امام زمانش را بشناسد و در امورش به امام زمانش رجوع كند و تسلیمش باشد.
کافی، جلد 1، صفحۀ 180.
قالَ الاِمامُ الکاظمُ؟ع؟: مَنْ شَكَّ فِی أَرْبَعَةٍ فَقَدْ كَفَرَ بِجَمِیعِ مَا أَنْزَلَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَحَدُهَا مَعْرِفَةُ الْإِمَامِ فِی كُلِّ زَمَانٍ وَ أَوَانٍ بِشَخْصِهِ‏ وَ نَعْتِهِ.
امام کاظم؟ع؟ فرمود: هر كس در چهار چیز شك كند به همۀ آنچه خداى تبارك و تعالى نازل كرده كافر شده است، یكى از آنها معرفت امام است كه در هر عصر و زمانى بایستى او را به شخص و صفاتش بشناسد.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 413.
قالَ الاِمامُ الصّادق؟ع؟: الْإِمَامُ‏ عَلَمٌ‏ فِیمَا بَیْنَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ بَیْنَ خَلْقِهِ فَمَنْ عَرَفَهُ كَانَ مُؤْمِناً وَ مَنْ أَنْكَرَهُ كَانَ كَافِراً.
امام صادق؟ع؟ فرمود: امام راهنما بین خداى تعالى و خلقش مى‏باشد، كسى كه او را بشناسد مؤمن است و كسى كه او را انكار نماید كافر است.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 412.
قالَ الاِمامُ الصّادق؟ع؟: مَنْ عَرَفَ إِمَامَهُ كَانَ كَمَنْ كَانَ فِی فُسْطَاطِ الْمُنْتَظَرِ؟ع؟.‏
امام صادق؟ع؟ فرمود: هر کس امام خود را بشناسد مانند کسی است که در خیمۀ امام منتظَر؟عج؟ باشد.
کافی، جلد 1، صفحۀ 372.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: اِعْرِفْ إِمامَكَ فَإِنَّكَ إِذا عَرَفْتَ إِمامَكَ لَمْ یَضُرَّكَ تَقَدَّمَ هَذَا الْأَمْرُ أَوْ تَأَخَّرَ، وَ مَنْ عَرَفَ إِمامَهُ ثُمَّ ماتَ قَبْلَ أَنْ یَقُومَ صاحِبُ هَذَا الْأَمْرِ كانَ بِمَنْزِلَةِ مَنْ كانَ قاعِداً فِی عَسْكَرِهِ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: امام زمان خود را بشناس که اگر تو امام زمان خود را شناختی زود یا دیر شدن ظهور امام زیانی به حال تو نخواهد داشت. هر کس امام خویش را بشناسد و پیش از قیام صاحب‌الامر درگذرد مانند کسی است که در لشکر امام حضور داشته باشد.
کافی، جلد 1، صفحۀ 371.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟:  الْأَئِمَّةُ بَعْدِی اثْنا عَشَرَ عَدَدَ نُقْبَاءِ بَنِی إِسْرَائِیلَ وَ حَوَارِیِّ عِیسَى؟ع؟.
پیامبراکرم؟صل؟ فرمود: امامان پس از من دوازده نفرند، به تعداد نقبای بنی‌اسرائیل و حواریّین حضرت عیسی؟ع؟.
اثبات الهداة، جلد 2، صفحۀ 167.
شخصی به نام یونس به امام صادق ؟ع؟ عرض کرد: لَوِلَائِی لَكُمْ وَ مَا عَرَّفَنِیَ اللَّهُ مِنْ حَقِّكُمْ أَحَبُّ إِلَیَّ مِنَ الدُّنْیَا بِحَذَافِیرِهَا؛ این ارادت من به شما و معرفتی که خداوند نسبت به حقّ شما به من عطا کرده در نظر من از تمام دنیا محبوب‌تر است، یونس می‌گوید با گفتن این حرف آثار خشم در چهرۀ امام مشاهده کردم آنگاه امام؟ع؟ فرمود: یَا یُونُسُ قِسْتَنَا بِغَیْرِ قِیَاسٍ مَا الدُّنْیَا وَ مَا فِیهَا هَلْ هِیَ إِلَّا سَدُّ فَوْرَةٍ أَوْ سَتْرُ عَوْرَةٍ وَ أَنْتَ لَكَ بِمَحَبَّتِنَا الْحَیَاةُ الدَّائِمَةُ؛ ای یونس! درست مقایسه نکردی، آیا دنیا و آنچه در آن است جز شکم سیر کردن و خود را پوشاندن چیز دیگری است؟ در حالی که تو با محبّت به ما به یک زندگی جاودانه می‌رسی.
تحف العقول، صفحۀ 380.
قالَ الاِمامُ الکاظمُ؟ع؟: إِنَّ رَجُلًا جَاءَ إِلَى سَیِّدِنَا الصَّادِقِ؟ع؟ فَشَكَا إِلَیْهِ الْفَقْرَ فَقَالَ لَیْسَ الْأَمْرُ كَمَا ذَكَرْتَ وَ مَا أَعْرِفُكَ‏ فَقِیراً قَالَ وَ اللهِ یَا سَیِّدِی مَا اسْتَبَنْتَ وَ ذَكَرَ مِنَ الْفَقْرِ قِطْعَةً وَ الصَّادِقُ ؟ع؟ یُكَذِّبُهُ إِلَى أَنْ قَالَ خَبِّرْنِی لَوْ أُعْطِیتَ بِالْبَرَاءَةِ مِنَّا مِائَةَ دِینَارٍ كُنْتَ تَأْخُذُ قَالَ لَا إِلَى أَنْ ذَكَرَ أُلُوفَ دَنَانِیرَ وَ الرَّجُلُ یَحْلِفُ أَنَّهُ لَا یَفْعَلُ فَقَالَ لَهُ مَنْ مَعَهُ سِلْعَةٌ یُعْطَى هَذَا الْمَالَ لَا یَبِیعُهَا هُوَ فَقِیرٌ؟
امام کاظم؟ع؟ فرمود:  مردی خدمت آقای ما امام صادق؟ع؟ آمد و از فقر خود به ایشان شکایت کرد حضرت فرمود:  آن‌طور نیست که شما اظهار می‌کنی، من تو را فقیر نمی‌دانم. آن مرد عرض کرد: به خدا قسم! ای سرورم من روشن نشدم (نفهمیدم چگونه من فقیر نیستم) آنگاه شمّه‌ای از فقر خود را بیان کرد و امام او را تکذیب کرد تا اینکه به او فرمود: به من بگو اگر به تو یکصد دینار بدهند تا از ما بیزاری بجویی آیا این کار را می‌کنی؟ عرض کرد: نه، حضرت فرمود:  اگر هزاران دینار بدهند چکار می‌کنی؟ و آن مرد قسم می‌خورد که بیزاری نمی‌جویم.  حضرت فرمود:  آیا کسی که چنین متاعی دارد که به هیچ قیمتی نمی‌فروشد فقیر است؟
بحارالانوار، جلد 64، صفحة 147.
در دعای عدیله می‌خوانیم: ... ثُمَّ الْحُجَّةُ الْخَلَفُ الصَّالِحُ الْقَائِمُ الْمُنْتَظَرُ الْمَهْدِیُّ الْمُرْجَى الَّذِی بِبَقَائِهِ بَقِیَتِ الدُّنْیَا وَ بِیُمْنِهِ رُزِقَ‏ الْوَرَى وَ بِوُجُودِهِ ثَبَتَتِ‏ الْأَرْضُ وَ السَّمَاءُ.
سپس حجّت خدا جانشین شایسته قائم منتظَر مهدی است که مایۀ امید عالم است، همان که به بقای او دنیا باقی است و به برکت او به خلایق روزی می‌رسد و به وجود او زمین و آسمان برجاست.
زادالمعاد، صفحۀ 423.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: وَ مَنْ أَحَبَّ أَنْ یَلْقَى اللهَ وَ قَدْ كَمُلَ إِیمَانُهُ وَ حَسُنَ إِسْلامُهُ فَلْیَتَوالَ الْحُجَّةَ بنَ الحَسَنِ الْمُنْتَظَرِ صَلَواتُ اللهِ عَلَیه.
پیامبراکرم؟صل؟ فرمود: هر کس دوست دارد خدا را با ایمان کامل و اسلام نیکو ملاقات کند باید ولایت امام منتظَر حضرت حجّة بن الحسن؟عج؟ را قلباً پذیرفته باشد.
بحارالانوار، جلد 27، صفحۀ 108.
قالَ الاِمامُ الباقرُ؟ع؟: أَمَا لَوْ أَنَّ رَجُلًا قَامَ لَیْلَهُ وَ صَامَ نَهَارَهُ وَ تَصَدَّقَ‏ بِجَمِیعِ‏ مَالِهِ وَ حَجَّ جَمِیعَ دَهْرِهِ وَ لَمْ یَعْرِفْ وَلَایَةَ وَلِیِّ اللهِ فَیُوَالِیَهُ وَ یَكُونَ جَمِیعُ أَعْمَالِهِ بِدَلَالَةٍ مِنْهُ إِلَیْهِ مَا كَانَ لَهُ عَلَى اللهِ حَقٌّ فِی ثَوَابِهِ وَ لَا كَانَ مِنْ أَهْلِ الْإِیمَان.‏
امام باقر؟ع؟ فرمود: اگر کسی همه شب به نماز برخیزد و هر روز روزه بدارد و همة مالش را صدقه دهد و پیوسته حجّ بجا آورد ولی به ولایت ولیّ خدا معرفت نداشته باشد تا از او پیروی کند و همۀ اعمالش به راهنمایی او باشد، او را برخدا حقّ ثوابی نیست و از اهل ایمان نباشد.
کافی، جلد 2، صفحة 19.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟:  أَشَدُّ مِنْ یُتْمِ الْیَتِیمِ الَّذِی انْقَطَعَ عَنْ أَبِیهِ یُتْمُ یَتِیمٍ انْقَطَعَ عَنْ إِمَامِهِ وَ لَا یَقْدِرُ عَلَى الْوُصُولِ إِلَیْهِ.
پیامبراکرم؟صل؟ فرمود: یتیم‌تر از کسی که پدرش را از دست داده یتیمی است که از امام زمانش محروم و منقطع گشته و توان وصول به او را ندارد.
بحارالانوار، جلد 2، صفحة 2.
قالَ الاِمامُ الباقر؟ع؟: كُلُّ مَنْ دَانَ اللهَ بِعِبَادَةٍ یُجْهِدُ فِیهَا نَفْسَهُ وَ لَا إِمَامَ لَهُ مِنَ اللهِ فَسَعْیُهُ غَیْرُ مَقْبُولٍ وَ هُوَ ضَالٌّ مُتَحَیِّرٌ وَ اللهُ شَانِئٌ لِأَعْمَالِهِ وَ مَثَلُهُ كَمَثَلِ شَاةٍ ضَلَّتْ عَنْ رَاعِیهَا.
امام باقر؟ع؟ فرمود: هر کس در راه عبادت خدای تعالی خود را به رنج و زحمت افکند امّا امامی از جانب خدا نداشته باشد کوشش او پذیرفته نشود. گمراه و سرگشته است و خدا کارهای او را زشت می‌شمارد و به گوسفندی می‌ماند که چوپان و رمة خود را گم کرده باشد.
کافی، جلد 1، صفحة 183.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: وَ اللَّهِ مَا هَلَكَ مَنْ كَانَ قَبْلَكُمْ وَ مَا هَلَكَ مَنْ هَلَكَ حَتَّى یَقُومَ قَائِمُنَا إِلَّا فِی تَرْكِ وَلَایَتِنَا وَ جُحُودِ حَقِّنَا.
امام صادق؟ع؟ فرمود: به خدا سوگند! پیشینیان شما هلاك نشدند و هیچ كس هم تا زمان قیام قائم ما؟ع؟ هلاك نشود جز به سبب ترك نمودن ولایت ما و انكار حقّ ما.
کافی، جلد 1، صفحۀ 426.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: إِنَّ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ فَوَّضَ إِلَى نَبِیِّهِ؟صل؟ فَقَالَ: «ما آتاكُمُ الرَّسُولُ فَخُذُوهُ وَ ما نَهاكُمْ عَنْهُ فَانْتَهُوا»، فَمَا فَوَّضَ إِلَى رَسُولِ‌اللَّهِ؟صل؟ فَقَدْ فَوَّضَهُ‏ إِلَیْنَا.
امام صادق؟ع؟ فرمود: خدای عزّوجلّ (امر را) به پیامبرش؟صل؟ واگذار کرد و فرمود: «آنچه را رسول‌خدا برای شما آورده بگیرید (و اجرا کنید) و از آنچه نهی کرده خودداری نمایید. حشر/7»، آنچه به رسول خدا؟صل؟ واگذار نموده، به ما واگذار كرده است.
کافی، جلد 1، صفحۀ 266.
قالَ امیرُالمؤمنینَ؟ع؟: عَلَیْكُمْ بِطَاعَةِ أَئِمَّتِكُمْ‏ فَإِنَّهُمُ الشُّهَدَاءُ عَلَیْكُمُ الْیَوْمَ وَ الشُّفَعَاءُ لَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ غَداً.
امیرالمؤمنین؟ع؟ فرمود: بر شما باد به فرمان‌برداری از امامانتان، زیرا ایشان امروز بر شما گواهانند و فردای قیامت نزد خدای تعالی شفیعانند.
غررالحکم، 2025.
آتَاكُمُ اللَّهُ مَا لَمْ یُؤْتِ أَحَداً مِنَ الْعَالَمِینَ طَأْطَأَ كُلُّ شَرِیفٍ لِشَرَفِكُمْ‏ وَ بَخَعَ كُلُّ مُتَكَبِّرٍ لِطَاعَتِكُمْ وَ خَضَعَ كُلُّ جَبَّارٍ لِفَضْلِكُمْ وَ ذَلَّ كُلُّ شَیْءٍ لَكُمْ.
خدا به شما (اهل‌بیت؟عهم؟) چیزها داده که به هیچ‌یک از جهانیان نداده است، هر شرافتمندی در برابر شرافت شما سر فرود آورده و هر متکبّری به اطاعت از شما گردن نهاده و هر جبّاری در برابر فضل شما خاضع گردیده و هر چیزی در برابر شما خوار و ذلیل گشته است.
فرازی از زیارت جامعۀ کبیره
یَا مَوْلَایَ ...فَالْحَقُّ مَا رَضِیتُمُوهُ وَ الْبَاطِلُ مَا أَسْخَطْتُمُوهُ وَ الْمَعْرُوفُ مَا أَمَرْتُمْ بِهِ وَ الْمُنْكَرُ مَا نَهَیْتُمْ عَنْهُ فَنَفْسِی مُؤْمِنَةٌ بِاللَّهِ وَحْدَهُ لَا شَرِیكَ لَهُ وَ بِرَسُولِهِ وَ بِأَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ وَ بِأَئِمَّةِ الْمُؤْمِنِینَ وَ بِكُمْ یَا مَوْلَایَ أَوَّلِكُمْ وَ آخِرِكُمْ وَ نُصْرَتی مُعَدَّةٌ لَكُمْ وَ مَوَدَّتِی خَالِصَةٌ لَكُمْ.
مولای من! ...حق همان است که شما پسندیده‌اید، و باطل همان است که شما ناخوشایند داشته‌اید، و معروف همان است که شما به آن فرمان داده‌اید، و منکر همان است که شما از آن نهی کرده‌اید، باری، جان من ایمان دارد به خدای یکتا که شریک ندارد، و به رسول خدا و به امیر مؤمنان و به شما ای مولای من! از اوّل تا آخرتان، و یاری من برای شما آماده است، و دوستی من خالص برای شماست.
فرازی از زیارت آل یاسین
فَلَوْ تَطَاوَلَتِ‏ الدُّهُورُ وَ تَمَادَتِ الْأَعْمَارُ،لَمْ أَزْدَدْ فِیكَ إِلَّا یَقِیناً، وَ لَكَ إِلَّا حُبّاً، وَ عَلَیْكَ إِلَّا مُتَّكَلًا وَ مُعْتَمَداً، وَ لِظُهُورِكَ إِلَّا مُتَوَقَّعاً وَ مُنْتَظَراً، وَ لِجِهَادِی بَیْنَ یَدَیْكَ مُتَرَقَّباً، فَأَبْذُلُ نَفْسِی وَ مَالِی وَ وُلْدِی وَ أَهْلِی وَ جَمِیعَ مَا خَوَّلَنِی رَبِّی بَیْنَ یَدَیْكَ وَ التَّصَرُّفَ بَیْنَ أَمْرِكَ وَ نَهْیِكَ.
(ای مولای من!) اگر روزگار به درازا کشد و عمرها طولانی گردد، جز یقینم به تو، و جز محبّتم به تو، و جز اتّکال و اعتمادم بر تو، و جز توقّع ظهورت و انتظار آن دوران، و جهاد در پیشگاهت، چیزی بر من اضافه نمی‌گردد تا جان و مال و فرزندان و خانواده و همۀ آنچه را که پروردگارم به من عطا فرموده به پیشگاه تو نثار کنم و به انجام امر و نهی تو پردازم.‏
مفاتیح الجنان، دعای صاحب الامر
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟:  عَلِیُّ بْنُ أَبِی‌طَالِبٍ قَائِدُ الْبَرَرَةِ وَ قَاتِلُ الْفَجَرَةِ مَنْصُورٌ مَنْ نَصَرَهُ مَخْذُولٌ‏ مَنْ خَذَلَهُ الشَّاكُّ فِی عَلِیٍّ هُوَ الشَّاكُّ فِی الْإِسْلَامِ وَ خَیْرُ مَنْ أُخَلِّفُ بَعْدِی وَ خَیْرُ أَصْحَابِی عَلِیٌّ لَحْمُهُ لَحْمِی وَ دَمُهُ دَمِی وَ أَبُو سِبْطَیَّ وَ مِنْ صُلْبِ الْحُسَیْنِ تَخْرُجُ الْأَئِمَّةُ التِّسْعَةُ وَ مِنْهُمْ مَهْدِیُّ هَذِهِ الْأُمَّةِ.
پیامبراکرم؟صل؟ فرمود: على بن ابى‌طالب رهبر نیكوكاران و كُشندۀ بدكاران است، یاری می‌شود هر كس او را یارى كند، و به خود واگذار می‌شود هر كس یاری‌اش نكند، كسى كه در على شك كند در اسلام شك كرده است. بهترین کسی که پس از خود به جای می‌نهم و بهترین یارانم على است، گوشت او گوشت من و خون او خون من است، او پدر دو سبط من است، و از صلب حسین، ائمّۀ نُه‏گانه خارج می‌شوند و مهدى این امّت از آتان است.
کفایة الاثر، صفحۀ 97.
سُئِلَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ؟ع؟ هَلْ وُلِدَ الْقَائِمُ؟ع؟ فَقَالَ لَا وَ لَوْ أَدْرَكْتُهُ‏ لَخَدَمْتُهُ‏ أَیَّامَ حَیَاتِی.
از امام صادق؟ع؟ پرسیدند آیا قائم؟ع؟ متولّد شده است؟ فرمود: نه، اگر من او را درمی‌یافتم همۀ عمرم او را خدمت می‌نمودم.‏
غیبت نعمانی، صفحۀ 245.
قالَ الاِمامُ الباقر؟ع؟: الْمَهْدِیُّ رَجُلٌ مِنْ وُلْدِ فَاطِمَةَ وَ هُوَ رَجُلٌ‏ آدَمُ.‏
امام باقر؟ع؟ فرمود: مهدی؟ع؟ مردی از فرزندان فاطمه؟عها؟ است و او مردی گندم‌گون است.
بحارالانوار، جلد 51، صفحۀ 43.
قالَ الاِمامُ الباقر؟ع؟: سَأَلَ عُمَرُ بْنُ الْخَطَّابِ أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ؟ع؟ فَقَالَ أَخْبِرْنِی عَنِ الْمَهْدِی مَا اسْمُهُ فَقَالَ أَمَّا اسْمُهُ فَإِنَّ حَبِیبِی؟صل؟ عَهِدَ إِلَیَّ أَلَّا أُحَدِّثَ بِهِ حَتَّى یَبْعَثَهُ اللَّهُ قَالَ فَأَخْبِرْنِی عَنْ صِفَتِهِ قَالَ هُوَ شَابٌ‏ مَرْبُوعٌ‏ حَسَنُ الْوَجْهِ حَسَنُ الشَّعْرِ یَسِیلُ شَعْرُهُ عَلَى مَنْكِبَیْهِ وَ یَعْلُو نُورُ وَجْهِهِ سَوَادَ شَعْرِ لِحْیَتِهِ وَ رَأْسِهِ بِأَبِی ابْنُ خِیَرَةِ الْإِمَاءِ.
امام باقر؟ع؟ فرمود: عمر بن خطّاب از امیرالمؤمنین؟ع؟ پرسید نام مهدی چیست؟ فرمود: حبیب من رسول‌خدا؟صل؟ به من سفارش کرده که برای کسی بازگو نکنم تا آنگاه که خدا او را برانگیزد. گفت: پس از وصف او مرا آگاه کن. حضرت امیر؟ع؟ فرمود: او جوانی است متوسّط اندام، خوش‌رو و خوش‌مو که موهایش بر دو شانۀ او ریخته و نور رویش سیاهی محاسن و موی سرش را فراگرفته، پدرم به فدای فرزند بهترین کنیزان.
الارشاد، جلد 2، صفحۀ 382.
قالَ الاِمامُ السّجّادُ؟ع؟: فِی الْقَائِمِ سُنَّةٌ مِنْ‏ نُوحٍ‏ وَ هُوَ طُولُ الْعُمُرِ.
امام سجّاد؟ع؟ فرمود: در قائم سنّتی از نوح؟ع؟ است و آن طول عمر می‌باشد.
کمال الدین، جلد 1، صفحۀ 322.
قالَ الاِمامُ الرّضا؟ع؟: إِنَّ الْخَضِرَ؟ع؟ شَرِبَ مِنْ مَاءِ الْحَیَاةِ فَهُوَ حَیٌّ لَا یَمُوتُ حَتَّى یُنْفَخَ فِی الصُّورِ وَ إِنَّهُ لَیَأْتِینَا فَیُسَلِّمُ فَنَسْمَعُ صَوْتَهُ وَ لَا نَرَى شَخْصَهُ وَ إِنَّهُ لَیَحْضُرُ حَیْثُ مَا ذُكِرَ فَمَنْ ذَكَرَهُ مِنْكُمْ فَلْیُسَلِّمْ عَلَیْهِ وَ إِنَّهُ لَیَحْضُرُ الْمَوْسِمَ كُلَّ سَنَةٍ فَیَقْضِی جَمِیعَ‏ الْمَنَاسِكِ وَ یَقِفُ بِعَرَفَةَ فَیُؤَمِّنُ عَلَى دُعَاءِ الْمُؤْمِنِینَ وَ سَیُؤْنِسُ اللَّهُ بِهِ وَحْشَةَ قَائِمِنَا فِی غَیْبَتِهِ وَ یَصِلُ بِهِ وَحْدَتَهُ.
امام رضا؟ع؟ فرمود: خضر؟ع؟ از آب حیات نوشید ولذا او زنده است و تا نفخ صور نمی‌میرد، او نزد ما مى‏آید سلام مى‏كند، صدایش را مى‏شنویم امّا خودش را نمى‏بینیم، و او هر جا كه یاد شود حاضر مى‏شود و هر كس از شما او را یاد كند باید بر او سلام كند، و او هر سال در موسم حجّ حاضر مى‏شود و همه مناسك را به جا مى‏آورد و در عرفه وقوف مى‏كند و بر دعاى مؤمنین آمین مى‏گوید و خداوند غربت قائم ما را در دوران غیبتش با انس اوو تنهایی‌اش را با پیوند او مرتفع می‌سازد.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 390.
قالَ الاِمامُ الرّضا؟ع؟: إِذَا كُنْتَ عَلَى الصَّوَابِ وَ كَانَ إِمَامُكَ عَنْكَ‏ رَاضِیاً لَمْ یَضُرَّكَ مَا قَالَ النَّاسُ.
امام رضا؟ع؟ فرمود: اگر پویندۀ راه حق بودی و امام تو از تو خشنود بود، آنچه مردم بگویند به تو زیانی نمی‌رساند.
مسند الاِمامُ الرّضا؟ع؟، جلد 2، صفحۀ 456.
قالَ الاِمامُ الباقر؟ع؟: مَنْ أَطَاعَ اللَّهَ وَ أَحَبَّنَا فَهُوَ وَلِیُّنَا وَ مَنْ عَصَى اللَّهَ لَمْ یَنْفَعْهُ‏ حُبُّنَا.
امام باقر؟ع؟ فرمود: هر کس مطیع فرمان خدا باشد و ما را دوست بدارد او حقیقتاً دوست ماست و هر كس خدا را نافرمانی كند دوستى ما سودی به حال او نخواهد داشت.
بحارالانوار، جلد 68، صفحۀ 179.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: نَحْنُ عِلَّةُ الْوُجُودِ وَ حُجَّةُ الْمَعْبُودِ لَا یَقْبَلُ اللَّهُ عَمَلَ عَامِلٍ جَهِلَ حَقَّنَا.
امام صادق؟ع؟ فرمود: ما علّت وجود و حجّت معبودیم، خداوند عمل كسی را كه نسبت به حقّ ما جاهل باشد نمى‏پذیرد.
بحارالانوار، جلد 26، صفحۀ 259.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: مَنْ أَنْكَرَ الْقَائِمَ مِنْ وُلْدِی فَقَدْ أَنْكَرَنِی.
کسی که قائم از فرزندان مرا انکار کند مرا انکار کرده است.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 412.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: مَنْ‏ مَنَّ‏ اللّهُ‏ عَلَیْهِ‏ بِمَعْرِفَةِ أَهْلِ بَیْتِی وَ وَلایَتِهِمْ فَقَدْ جَمَعَ اللَّهُ لَهُ الْخَیْرَ كُلَّهُ.
هر کس را خداوند به معرفت و ولایت اهل‌بیتم ممنون ساخت همۀ خوبی‌ها را برای او فراهم کرده است.
امالی صدوق، صفحۀ 474.
نیاز به امام
قالَ امیرُالمؤمنینَ؟ع؟: مَكَانُ الْقَیِّمِ بِالْأَمْرِ مَكَانُ النِّظَامِ مِنَ الْخَرَزِ یَجْمَعُهُ وَ یَضُمُّهُ فَإِنِ انْقَطَعَ النِّظَامُ تَفَرَّقَ الْخَرَزُ وَ ذَهَبَ ثُمَّ لَمْ یَجْتَمِعْ بِحَذَافِیرِهِ أَبَداً.
جایگاه رهبر همچون رشته‌ای است که مهره‌ها را جمع کرده به هم پیوند می‌دهد، اگر رشته بگسلد مهره‌ها پراکنده شده هر یک به سویی می‌رود، پس از آن هرگز همۀ آنها جمع نخواهند شد.
نهج البلاغه، خطبۀ 146.
قالَ امیرُالمؤمنین؟ع؟: إِنَّ اللَّهَ تَبارَكَ وَ تَعالَى لَوْ شاءَ لَعَرَّفَ الْعِبادَ نَفْسَهُ وَ لَكِنْ جَعَلَنا أَبْوابَهُ وَ صِراطَهُ وَ سَبِیلَهُ وَ الْوَجْهَ الَّذِی یُؤْتَى مِنْهُ فَمَنْ عَدَلَ عَنْ وَلَایَتِنا أَوْ فَضَّلَ عَلَیْنا غَیْرَنا فَإِنَّهُمْ عَنِ الصِّراطِ لَناكِبُونَ.
امیرالمؤمنین؟ع؟فرمود: اگر خدای تعالی می‌خواست بی‌واسطه خود را به بندگان می‌شناسانید ولی ما (اهل‌بیت) را باب و صراط و راه و طریق معرفت خود قرار داد. پس آنان که از ولایت ما روگردانیده و یا دیگران را بر ما ترجیح دهند از صراط مستقیم منحرفند.
کافی، جلد 1، صفحۀ 184.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: نَحْنُ السَّبَبُ بَیْنَكُمْ وَ بَیْنَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: ما اهل بیت سبب و واسطۀ بین شما و خدای عزّوجلّ هستیم.
امالی طوسی، صفحۀ 97.
قالَ الاِمامُ الباقر؟ع؟: یَخْرُجُ أَحَدُكُمْ فَرَاسِخَ فَیَطْلُبُ لِنَفْسِهِ دَلِیلًا وَ أَنْتَ بِطُرُقِ السَّمَاءِ أَجْهَلُ مِنْكَ بِطُرُقِ الْأَرْضِ فَاطْلُبْ لِنَفْسِكَ دَلِیلًا.‏
وقتی یکی از شما بخواهد چند فرسنگ راه بپیماید برای خود به دنبال راهنما می‌گردد و تو به راه‌های آسمان نادان‌تری تا به راه‌های زمین، پس برای خود راهنمایی برگزین.
کافی، جلد 1، صفحۀ 184.
قالَ الاِمامُ الرّضا؟ع؟: فَإِنْ قَالَ فَلِمَ جَعَلَ‏ أُولِی‏ الْأَمْرِ وَ أَمَرَ بِطَاعَتِهِمْ قِیلَ لِعِلَلٍ كَثِیرَةٍ مِنْهَا أَنَّ الْخَلْقَ لَمَّا وَقَفُوا عَلَى حَدٍّ مَحْدُودٍ وَ أُمِرُوا أَنْ لَا یَتَعَدَّوْا ذَلِكَ الْحَدَّ لِمَا فِیهِ مِنْ فَسَادِهِمْ لَمْ یَكُنْ یَثْبُتُ ذَلِكَ وَ لَا یَقُومُ إِلَّا بِأَنْ یَجْعَلَ عَلَیْهِمْ فِیهِ أَمِیناً یَأْخُذُهُمْ بِالْوَقْفِ عِنْدَ مَا أُبِیحَ لَهُمْ وَ یَمْنَعُهُمْ مِنَ التَّعَدِّی.
امام رضا؟ع؟ فرمود: اگر گفته شود چرا خدا اولی‌الامر را نصب کرد و طاعتشان را واجب فرمود؟ در پاسخ گفته می‌شود برای علّت‌های بسیار، از جمله اینکه مردم با مجموعه‌ای از بایدها و نبایدها محدود شده‌اند و نباید از این محدوده تجاوز کنند چون تجاوز از آن موجب فساد آن‌هاست. این التزام و رعایت حدود اجرا نمی‌شود و پایدار نمی‌ماند مگر آنکه فرد امینی بر مردم گمارده شود تا آن‌ها را از تجاوز بازدارد.
عیون اخبار الرّضا؟ع؟، جلد 2، صفحۀ 100.
خواجه نصیر طوسی، دانشمند بزرگ شیعی دربارۀ امام زمان؟ع؟ می‌گوید: «وُجُودُهُ لُطْفٌ وَ تَصَرُّفُهُ لُطْفٌ آخَرُ وَ عَدَمُهُ مِنَّا؛ وجود امام لطف است، و تصرّفاتش در امورات مردم لطف دیگری است، و اینکه ایشان در میان جمع ظاهر و آشکار نیست نقصی است که از ماست».
تجرید الاعتقاد، مبحث امامت.
در زیارت مطلقۀ امام حسین؟ع؟ می‌خوانیم: إِرَادَةُ الرَّبِّ فِی مَقَادِیرِ أُمُورِهِ تَهْبِطُ إِلَیْكُمْ وَ تَصْدُرُ مِنْ بُیُوتِكُمْ.
ارادۀ پروردگار در تقدیرات امورش به سوی شما (اهل‌بیت) فرود می‌آید و از خانه‌های شما (به سوی خلق) صادر می‌شود.
مفاتیح الجنان.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: مَنْ زَعَمَ أَنَّ الْإِمَامَ‏ یَحْتَاجُ‏ إِلَى مَا فِی أَیْدِی النَّاسِ فَهُوَ كَافِرٌ إِنَّمَا النَّاسُ یَحْتَاجُونَ أَنْ یَقْبَلَ مِنْهُمُ الْإِمَامُ قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ «خُذْ مِنْ أَمْوالِهِمْ صَدَقَةً تُطَهِّرُهُمْ وَ تُزَكِّیهِمْ بِها».
امام صادق؟ع؟ فرمود: كسى كه معتقد باشد امام به آنچه در دست مردم است احتیاج دارد كافر است. بلكه مردم نیازمندند كه امام از آنها بپذیرد، خداى عزّوجلّ می‌فرماید: «از اموال آنها زكات بگیر که به سبب آن، آنها را پاك می‌کنی و رشدشان می‌دهی. توبه/103».
کافی، جلد 1، صفحۀ 537.
در دعای عدیله می‌خوانیم: ...الْقَائِمُ الْمُنْتَظَرُ الْمَهْدِیُّ الْمُرْجَى الَّذِی بِبَقَائِهِ بَقِیَتِ الدُّنْیَا وَ بِیُمْنِهِ رُزِقَ الْوَرَى وَ بِوُجُودِهِ ثَبَتَتِ‏ الْأَرْضُ وَ السَّمَاءُ.
امام قائم منتظَر حضرت مهدی؟عج؟ مایۀ امید عالم است که دنیا به بقای او باقی است و به مبارکی وجود او جهانیان روزی می‌خورند و به برکت وجود آن حضرت آسمان و زمین استوار و پابرجاست.
مفاتیح الجنان، دعای عدیله.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: لا تَبْقَى‏ الْأَرْضُ‏ یَوْماً واحِداً بِغَیْرِ إِمامٍ مِنّا تَفْزَعُ إِلَیْهِ الْأُمَّه.
امام صادق؟ع؟‌ فرمود: زمین حتّی یک روز بدون امامی از خاندان ما که مردم به او پناه برند باقی نمی‌ماند.
کمال الدین، جلد 1، صفحۀ 230.
قالَ الاِمامُ الباقرُ؟ع؟: لَوْ أَنَّ الْإِمَامَ رُفِعَ مِنَ الْأَرْضِ سَاعَةً لَسَاخَتْ بِأَهْلِهَا.
امام باقر؟ع؟ فرمود: اگر امام معصوم ساعتی از زمین برداشته شود زمین اهلش را به درون خود فرومی‌برد.
غیبت نعمانی، صفحۀ 139.
قالَ الاِمامُ السّجّادُ؟ع؟ : لَم تَخلُ الاَرضُ مُنذُ خَلَقَ اللّهُ آدَمَ مِن حُجَّةٍ لِلّهِ فیها ظاهِرٍ مَشهُورٍ اَو غائبٍ مَستُورٍ.
امام سجّاد؟ع؟ فرمود: از روزی که خداوند آدم را آفرید زمین خالی از حجّت نبوده، حجّتی ظاهر و مشهور یا غایب و مستور.
کمال الدین، جلد 1، صفحۀ 207.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ ؟ع؟ : وَ اعْلَمُوا أَنَّ الْأَرْضَ لَا تَخْلُو مِنْ حُجَّةٍ لِلَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ لَكِنَّ اللَّهَ سَیُعْمِی خَلْقَهُ‏ عَنْهَا بِظُلْمِهِمْ وَ جَوْرِهِمْ وَ إِسْرَافِهِمْ عَلَى أَنْفُسِهِمْ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: بدانید زمین از حجّت خدا خالى نمى‏ماند ولى خداوند به‌زودى مردم را به‌خاطر ستم و تعدّى و اسراف بر خودشان از دیدار او كور خواهد كرد.
غیبت نعمانی، صفحۀ 141.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ ؟ع؟ : إِنَّ اللَّهَ أَجَلُّ وَ أَعْظَمُ مِنْ أَنْ یَتْرُكَ‏ الْأَرْضَ‏ بِغَیْرِ إِمَامٍ عَادِلٍ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: خداوند برتر و بزرگتر از آن است كه زمین را بدون امام عادل واگذارد.
کافی، جلد 1، صفحۀ 178.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ ؟ع؟ : اِنَّ الاَرضَ لا تَکُونُ اِلَّا وَ فیها حُجَّةٌ اِنَّهُ لا یٌصلِحُ النّاسَ اِلَّا ذلِکَ وَ لایُصلحُ الاَرضَ اِلَّا ذاکَ.
امام صادق ؟ع؟ فرمود: زمین برقرار نیست مگر اینکه در آن حجّتی باشد زیرا مردم را اصلاح نکند مگر حجّت و زمین را به سامان نیاورد مگر حجَت.
بحارالانوار، جلد 23، صفحۀ 51.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ ؟ع؟ : لَوْ لَمْ یَبْقَ فِی الْأَرْضِ إِلَّا اثْنَانِ لَكَانَ أَحَدُهُمَا الْحُجَّةَ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: اگر در روی زمین جز دو نفر باقى نماند یكى از آن دو امام است.
کافی، جلد 1، صفحۀ 179.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: إِنَّ‏ آخِرَ مَنْ‏ یَمُوتُ‏ الْاِمامُ‏ لِئلّا یَحْتَجَّ اَحَدٌ عَلَى اللّهِ عَزَّوَجَلَّ اَنَّهُ تَرَكَهُ بِغَیْرِ حُجَّةٍ لِلّهِ عَلَیْهِ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: آخرین فردی که می‌میرد امام است تا کسی به خدای عزّوجلّ اعتراض نکند که او را بدون حجّت رها کرده است.
کافی، جلد 1، صفحۀ 180.
علم امام
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: الْعِلْمُ سَبْعَةٌ وَ عِشْرُونَ حَرْفاً فَجَمِیعُ مَا جَاءَتْ بِهِ الرُّسُلُ حَرْفانِ فَلَمْ یَعْرِفِ النَّاسُ حَتَّى الْیَوْمِ غَیْرَ الْحَرْفَیْنِ فَإِذا قامَ قَائِمُنا أَخْرَجَ الْخَمْسَةَ وَ الْعِشْرِینَ حَرْفاً فَبَثَّهَا فِی النَّاسِ وَ ضَمَّ إِلَیْها الْحَرْفَیْنِ حَتَّى یَبُثَّها سَبْعَةً وَ عِشْرِینَ حَرْفاً.
امام صادق؟ع؟ فرمود: علم بیست و هفت حرف است تمام آنچه پیامبران آورده‌اند دو حرف است و مردم تاکنون جز دو حرف را نشناخته‌اند وقتی قائم ما قیام کند بیست و پنج حرف دیگر را بیرون می‌آورد و درمیان مردم منتشر می‌کند و آن دو حرف را به آن ضمیمه می‌سازد و بیست و هفت حرف را انتشار ‌می‌دهد.
بحارالانوار، جلد 52، صفحۀ 336.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: إِنَّ الدُّنْیَا لَتَمَثَّلَ لِلْإِمَامِ فِی مِثْلِ فِلْقَةِ الْجَوْزِ فَلَا یَعْزُبُ عَنْهُ مِنْهَا شَیْءٌ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: عالَم دنیا نزد امام به صورت یک نصف گردو مجسّم است و چیزی از دنیا در نظر او پوشیده نیست.
الاختصاص، صفحۀ 217.
قالَ الاِمامُ الباقرُ؟ع؟: إِنَّ الْعِلْمَ بِكِتَابِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ وَ سُنَّةِ نَبِیِّهِ؟صل؟ لَیَنْبُتُ‏ فِی قَلْبِ مَهْدِیِّنَا كَمَا یَنْبُتُ الزَّرْعُ عَلَى أَحْسَنِ نَبَاتِهِ.
امام باقر؟ع؟ فرمود: علم به كتاب خداى عزّوجلّ و سنّت پیامبرش در دل مهدى ما می‌روید و نشو و نما می‌كند آنچنان كه گیاه در دل مساعدترین سرزمین‌ها نشو و نما می‌كند.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 653.
قالَ الاِمامُ العسکریُّ؟ع؟: إِنَّ اللَّهَ جَلَّ ذِكْرُهُ أَبَانَ حُجَّتَهُ مِنْ سَائِرِ خَلْقِهِ وَ أَعْطَاهُ مَعْرِفَةَ كُلِّ شَیْءٍ فَهُوَ یَعْرِفُ‏ اللُّغَاتِ‏ وَ الْأَسْبَابَ وَ الْحَوَادِثَ وَ لَوْ لَا ذَلِكَ لَمْ یَكُنْ بَیْنَ الْحُجَّةِ وَ الْمَحْجُوجِ فَرْقٌ.
امام حسن عسکری؟ع؟ فرمود: خداى عزّوجلّ حجّت خود را از سایر مخلوقاتش آشكار و ممتاز می‌كند، و علم شناسایى هر چیز را به او می‌دهد، و او تمام زبان‌ها و نسب‌ها و پیش‌آمدها را می‌داند، و اگر چنین نباشد میان حجّت خدا و دیگران فرقى نخواهد بود.
الارشاد، جلد 2، صفحۀ 331.
قالَ الاِمامُ الباقرُ؟ع؟: اللَّهُ أَجَلُّ وَ أَعَزُّ وَ أَكْرَمُ مِنْ أَنْ یَفْرِضَ طَاعَةَ عَبْدٍ یَحْجُبُ‏ عَنْهُ عِلْمَ سَمَائِهِ وَ أَرْضِهِ.
امام باقر؟ع؟ فرمود: خدای تبارک و تعالی برتر و والاتر از آن است كه فرمانبرى از بنده‏اى را بر همگان واجب كند ولی علم آسمان و زمینش را از او پوشیده بدارد.
کافی، جلد 1، صفحۀ 262.
قالَ الاِمامُ الباقرُ؟ع؟: أَ تَرَوْنَ أَنْ لَیْسَ لَنَا مَعَكُمْ أَعْیُنٌ‏ نَاظِرَةٌ وَ أَسْمَاعٌ سَامِعَةٌ، بِئْسَ مَا رَأَیْتُمْ، وَ اللَّهِ لَا یَخْفَى عَلَیْنَا شَیْ‏ءٌ مِنْ أَعْمَالِكُمْ.
امام باقر؟ع؟ فرمود: آیا فکر می‌کنید که ما نسبت به شما دیدگانی بینا و گوش‌هایی شنوا نداریم؟ قسم به خدا! هیچ‌یك از اعمال شما بر ما مخفى نیست‏.
بحارالانوار، جلد 46، صفحۀ 244.
قالَ الاِمامُ الصّادق؟ع؟: إِذَا أَرَدْتَ‏ الْعِلْمَ الصَّحِیحَ‏ فَعِنْدَنَا فَنَحْنُ أَهْلُ الذِّكْرِ الَّذِینَ قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ: «فَسْئَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لا تَعْلَمُونَ‏».
امام صادق؟ع؟ فرمود: اگر علم صحیح می‌خواهی نزد ما اهل‌بیت است، زیرا ماییم اهل ذکر، آن کسانی که خدای عزّوجلّ می‌فرماید: «اگر نمی‌دانید از اهل ذکر بپرسید. نحل/43».
کفایة الأثر، صفحۀ 260.
قالَ الاِمامُ الباقرُ؟ع؟: إِنَّ اسْمَ اللّهِ الْأَعْظَمَ عَلَى ثَلَاثَةٍ وَ سَبْعِینَ حَرْفاً وَ إِنَّمَا كَانَ عِنْدَ آصَفَ‏ مِنْهَا حَرْفٌ وَاحِدٌ فَتَكَلَّمَ بِهِ فَخُسِفَ بِالْأَرْضِ مَا بَیْنَهُ وَ بَیْنَ سَرِیرِ بِلْقِیسَ حَتَّى تَنَاوَلَ السَّرِیرَ بِیَدِهِ ثُمَّ عَادَتِ الْأَرْضُ كَمَا كَانَتْ أَسْرَعَ مِنْ طَرْفَةِ عَیْنٍ وَ نَحْنُ عِنْدَنَا مِنَ الْاِسْمِ الْأَعْظَمِ اثْنَانِ وَ سَبْعُونَ حَرْفاً وَ حَرْفٌ وَاحِدٌ عِنْدَاللَّهِ تَعَالَى اسْتَأْثَرَ بِهِ فِی عِلْمِ الْغَیْبِ عِنْدَهُ وَ لَاحَوْلَ وَ لَاقُوَّةَ إِلَّا بِاللَّهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ.‏
امام باقر؟ع؟ فرمود: اسم اعظم خدا هفتاد و سه حرف است و تنها یك حرف آن نزد آصف بود، آصف آن یك حرف را گفت و زمین میان او و تخت بلقیس در هم نَوردید تا او تخت را به دست گرفت، سپس زمین به حالت اوّل بازگشت، و این عمل در كمتر از یك چشم به هم زدن انجام شد. و ما هفتاد و دو حرف از اسم اعظم را داریم و یك حرف هم نزد خداست كه آن را در علم غیب براى خود مخصوص ساخته وَ لاحَولَ وَ لاقُوّة اِلّا بِاللَّه العلىّ العَظیم.
کافی، جلد 1، صفحۀ 230.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: إِنَّ عِیسَى ابْنَ مَرْیَمَ؟عهما؟ أُعْطِیَ‏ حَرْفَیْنِ‏ كَانَ یَعْمَلُ بِهِمَا وَ أُعْطِیَ مُوسَى أَرْبَعَةَ أَحْرُفٍ وَ أُعْطِیَ إِبْرَاهِیمُ ثَمَانِیَةَ أَحْرُفٍ وَ أُعْطِیَ نُوحٌ خَمْسَةَ عَشَرَ حَرْفاً وَ أُعْطِیَ آدَمُ خَمْسَةً وَ عِشْرِینَ حَرْفاً وَ إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى جَمَعَ ذَلِكَ كُلَّهُ لِمُحَمَّدٍ؟صل؟ وَ إِنَّ اسْمَ اللَّهِ الْأَعْظَمَ ثَلَاثَةٌ وَ سَبْعُونَ حَرْفاً أُعْطِیَ مُحَمَّدٌ؟صل؟ اثْنَیْنِ وَ سَبْعِینَ حَرْفاً وَ حُجِبَ عَنْهُ حَرْفٌ وَاحِدٌ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: به عیسى بن مریم؟عهما؟ دو حرف (از اسم اعظم) داده شد كه با آنها كار می‌كرد و به موسى چهار حرف و به ابراهیم هشت حرف و به نوح پانزده حرف و به آدم بیست و پنج حرف داده شد و خداى تعالى تمام این حروف را براى محمّد؟صل؟ جمع فرمود، همانا اسم اعظم خدا هفتاد و سه حرف است و هفتاد و دو حرف آن به محمّد؟صل؟ داده شد و تنها یك حرف از او پنهان شد.
کافی، جلد 1، صفحۀ 230.
قالَ امیرُالمؤمنینَ؟ع؟: إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى طَهَّرَنَا وَ عَصَمَنَا وَ جَعَلَنَا شُهَدَاءَ عَلَى خَلْقِهِ وَ حُجَّتَهُ فِی أَرْضِهِ وَ جَعَلَنَا مَعَ الْقُرْآنِ وَ جَعَلَ الْقُرْآنَ مَعَنَا لَا نُفَارِقُهُ وَ لَا یُفَارِقُنَا.
امیرالمؤمنین؟ع؟ فرمود: خداى تبارك و تعالى ما را پاك و معصوم قرار داد و ما را شاهد و گواه بر خلق خود ساخت و در زمینش حجّت گردانید و ما را همراه قرآن و قرآن را همراه ما قرار داد، نه ما از قرآن جدا شویم و نه قرآن از ما جدا شود (كردار و گفتار ما با حقیقت معانى و مضامین قرآن منطبق است و جدایى ممكن نیست زیرا ما سر مویى هم از قرآن تجاوز نمی‌كنیم).
کافی، جلد 1، صفحۀ 191.
قالَ امیرُالمؤمنینَ؟ع؟: إنّا أُعْطینا عِلْمَ الْمَنایا وَ الْبَلایا وَ التَّأْویلَ وَ التَّنْزیلَ وَ فَصْلَ الْخِطابِ‏ وَ عِلْمَ النَّوازِلِ وَ الْوَقائِعِ فَلا یَعْزُبُ عَنّا شَیْ‏ءٌ.
امیرالمؤمنین؟ع؟ فرمود: علم مرگ و میرها به ما داده شده، علم تأویل و تنزیل و فصل‌الخطاب به ما عطا شده، علم حوادث و وقایع به ما داده شده، و هرگز چیزی از ما پوشیده نمی‌ماند.
الزامُ الناصب، جلد 2، صفحۀ 202.
قالَ الاِمامُ الصّادق؟ع؟: وَ اللَّهِ إِنِّی لَأَعْلَمُ كِتَابَ اللَّهِ مِنْ أَوَّلِهِ إِلَى آخِرِهِ كَأَنَّهُ فِی كَفِّی فِیهِ‏ خَبَرُ السَّمَاءِ وَ خَبَرُ الْأَرْضِ وَ خَبَرُ مَا كَانَ وَ خَبَرُ مَا هُوَ كَائِنٌ قَالَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فِیهِ تِبْیَانُ كُلِّ شَیْءٍ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: به خدا قسم من از اوّل تا آخر قرآن را می‌دانم چنان كه گویى در كف دست من است، خبر آسمان و خبر زمین و خبر گذشته و آینده در آن می‌باشد، خداى عزّوجلّ می‌فرماید: بیان هر چیز در آن است، نحل/89.
کافی، جلد 1، صفحۀ 229.
قالَ الاِمامُ المهدیُّ؟ع؟: ... بِأَنْ عَصَمَهُمْ‏ مِنَ‏ الذُّنُوبِ وَ بَرَّأَهُمْ مِنَ الْعُیُوبِ وَ طَهَّرَهُمْ مِنَ الدَّنَسِ وَ نَزَّهَهُمْ مِنَ اللَّبْسِ وَ جَعَلَهُمْ خُزَّانَ عِلْمِهِ وَ مُسْتَوْدَع‏ حِكْمَتِهِ وَ مَوْضِعَ‏ سِرِّهِ‏ وَ أَیَّدَهُمْ بِالدَّلَائِلِ وَ لَوْ لَا ذَلِكَ لَكَانَ النَّاسُ عَلَى سَوَاءٍ وَ لَادَّعَى أَمْرَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ كُلُّ أَحَدٍ وَ لَمَا عُرِفَ الْحَقُّ مِنَ الْبَاطِلِ وَ لَا الْعِلْمُ مِنَ الْجَهْلِ.
خداوند امامان و حجّتهای خود را از ارتكاب گناهان حفظ كرده و از عیبها پیراسته گردانیده و از پلیدیها پاكیزه نموده و از شبهات منزّه كرده است، و ایشان را خزینه‏دار علم و امین حكمت و محلّ سرّ خود قرار داده و با دلائل تأیید فرموده است. اگر جز این بود مردم همه یكسان بودند، و هر کسی دعوى «أمر اللَّه» و منصب خدایى مى‏كرد و دیگر حق از باطل و عالِم از جاهل امتیاز نمى‏یافت.
الاحتجاج، جلد 2، صفحۀ 468.‏
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: إِنَّ الْإِمامَ لَیَسْمَعُ فِی بَطْنِ اُمِّهِ ... فَإِذَا صارَ الْأَمْرُ إِلَیْهِ جَعَلَ اللَّهُ لَهُ عَمُوداً مِنْ نُورٍ یُبْصِرُ بِهِ مَا یَعْمَلُ أَهْلُ كُلِّ بَلْدَةٍ.
امام هنگامی که در شکم مادر است می‌شنود ... چون امر امامت به او منتقل شود خداوند برای او عمودی از نور قرار ‌می‌دهد که به وسیلۀ آن اعمال مردم هر شهری را می‌بیند.
کافی، جلد 1، صفحۀ 387.
عَنْ یَعْقُوبَ بْنِ شُعَیْبٍ قَالَ‏ سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ؟ع؟ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ: «اعْمَلُوا فَسَیَرَى اللَّهُ عَمَلَكُمْ وَ رَسُولُهُ وَ الْمُؤْمِنُونَ‏» قَالَ: هُمُ‏ الْأَئِمَّةُ.
یعقوب بن شعیب گوید: از امام صادق؟ع؟ دربارۀ آیۀ «عمل کنید یقیناً خدا و پیغمبر و مؤمنان اعمال شما را مى‏بینند. توبه/105» پرسیدم، فرمود: مؤمنان ائمّه هستند.
کافی، جلد 1، صفحۀ 219.
قالَ الاِمامُ الصّادق؟ع؟: كُلُّ أُمَّةٍ یُحَاسِبُها إِمامُ‏ زَمانِهَا وَ یَعْرِفُ الْأَئِمَّةُ أَوْلِیاءَهُمْ وَ أَعْداءَهُمْ بِسِیماهُم‏.
امام صادق؟ع؟ فرمود: هر امّتی را امام زمانش محاسبه می‌کند و ائمّه اولیایشان را از چهره‌هایشان می‌شناسند.
بحارالانوار، جلد 66، صفحۀ 268.
قالَ الاِمامُ الصّادق؟ع؟: إِذَا أَرَادَ الْإِمَامُ أَنْ یَعْلَمَ شَیْئاً أَعْلَمَهُ اللهُ ذَلِك.‏
هرگاه امام بخواهد چیزی را بداند خدا آن را به وی اعلام کند.
کافی، جلد 1، صفحۀ 258.
حَدَّثَنِی نَصْرُ بْنُ الصَّبَّاحِ، قَالَ: أَنْفَذَ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ بَلْخٍ خَمْسَةَ دَنَانِیرَ إِلَى الصَّاحِبِ؟ع؟ وَ كَتَبَ مَعَهَا رُقْعَةً غَیَّرَ فِیهَا اسْمَهُ، فَأَوْصَلَهَا إِلَى الصَّاحِبِ؟ع؟، فَخَرَجَ الْوُصُولُ بِاسْمِهِ وَ نَسَبِهِ وَ الدُّعَاءِ لَهُ.
نصر بن صبّاح گوید: مردی بلخی پنج دینار به همراه نامه‌ای که در آن اسم خود را تغییر داده بود خدمت صاحب‌الزّمان؟ع؟ فرستاد، رسید آن پول به نام حقیقی و نسب او و دعا برای او صادر گردید.
دلائل الاِمامة، صفحۀ 527.
نصب امام از طرف خدا
قالَ الاِمامُ الرّضا؟ع؟: إِنَّ الْإِمَامَةَ أَجَلُّ قَدْراً وَ أَعْظَمُ‏ شَأْناً وَ أَعْلَى مَكَاناً وَ أَمْنَعُ جَانِباً وَ أَبْعَدُ غَوْراً مِنْ أَنْ یَبْلُغَهَا النَّاسُ بِعُقُولِهِمْ أَوْ یَنَالُوهَا بِآرَائِهِمْ أَوْ یُقِیمُوا إِمَاماً بِاخْتِیَارِهِمْ إِنَّ الْإِمَامَةَ خَصَّ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ بِهَا إِبْرَاهِیمَ الْخَلِیلَ؟ع؟ بَعْدَ النُّبُوَّةِ وَ الْخُلَّةِ مَرْتَبَةً ثَالِثَةً.
امامت؛ قدرش والاتر، شأنش بزرگتر، منزلتش عالی‌تر، جایگاهش بلندتر و ژرفایش بیشتر از آن است که مردم با خردهای خود به آن برسند یا با رأی و نظرشان آن را دریابند یا با انتخاب خود امامی منصوب کنند. امامت مقامی است که خدای عزّوجلّ پس از رتبۀ نبوّت و خُلّت در مرتبۀ سوم به ابراهیم خلیل؟ع؟ اختصاص داده است.
کافی، جلد 1، صفحۀ 199.
قالَ الاِمامُ السّجّاد؟ع؟: الْإِمَامُ مِنَّا لَا یَكُونُ إِلَّا مَعْصُوماً وَ لَیْسَتِ‏ الْعِصْمَةُ فِی ظَاهِرِ الْخِلْقَةِ فَیُعْرَفَ بِهَا وَ لِذَلِكَ لَا یَكُونُ إِلَّا مَنْصُوصاً.
امام از خاندان ما باید معصوم باشد و عصمت در ظاهر آفرینش نیست تا امام به وسیلۀ آن شناخته شود لذا (از جانب خدا) صریحاً معیّن می‌گردد.
معانی الاخبار، صفحۀ 132.
امام کاظم؟ع؟ در تفسیر آیۀ شریفۀ: «وَ اللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ. صفّ/8». فرمود: وَ اللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ‏ وَلَایَةِ الْقَائِمِ‏، وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ‏: بِوَلَایَةِ عَلِیٍّ قُلْتُ: هَذَا تَنْزِیلٌ، قَالَ: نَعَمْ أَمَّا هَذَا الْحَرْفُ فَتَنْزِیلٌ‏ وَ أَمَّا غَیْرُهُ فَتَأْوِیلٌ.‏
امام کاظم؟ع؟ فرمود: خداوند با ولایت قائم نور خود را کامل می‌کند اگر چه كافران به ولایت على؟ع؟ خوش نداشته باشند. عرض كردند: این تنزیل است؟ فرمود: آرى این حرف تنزیل است ولی جز این هر چه گفته شود تأویل است.
کافی، جلد 1، صفحۀ 432.
قالَ الاِمامُ الباقرُ؟ع؟: قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى: لَأُعَذِّبَنَّ كُلَّ رَعِیَّةٍ فِی الْإِسْلَامِ‏ دَانَتْ‏ بِوَلَایَةِ كُلِّ إِمَامٍ جَائِرٍ لَیْسَ مِنَ اللَّهِ وَ إِنْ كَانَتِ الرَّعِیَّةُ فِی أَعْمَالِهَا بَرَّةً تَقِیَّةً.
امام باقر؟ع؟ فرمود: خداى تبارك و تعالى فرموده است: هرآینه عذاب می‌كنم هر رعیّتى را كه در اسلام با پیروى از امام ستمگرى كه از جانب خدا نیست دیندارى كند، اگرچه آن رعیّت در کردار خود نیكوكار و پرهیزکار باشد.
کافی، جلد 1، صفحۀ 376.
وقتی حضرت موسی؟ع؟ مبعوث به نبوّت شد از خدا خواست که برای من وزیری از خاندانم معیِّن کن: «وَ اجْعَلْ لی وَزیراً مِنْ أَهْلی. طه/29». نگفت حالا که من خودم پیامبر و عالِم به حقایقم می‌توانم برادرم را وزیر و خلیفۀ خودم معیّن کنم بلکه از خدا خواست که جعل خلیفه نماید.
مرحوم آیت‌الله ضیاءآبادی، کتاب غدیر، صفحۀ 75.
عصر غیبت
قالَ امیرُالمؤمنین؟ع؟: وَ اعْلَمُوا أَنَّ الْأَرْضَ لَا تَخْلُو مِنْ حُجَّةٍ لِلَّهِ وَ لَكِنَّ اللَّهَ سَیُعْمِی خَلْقَهُ عَنْهَا بِظُلْمِهِمْ وَ جَوْرِهِمْ وَ إِسْرَافِهِمْ عَلَى أَنْفُسِهِمْ.
امیرالمؤمنین؟ع؟ فرمود: بدانید! زمین از حجّت خدای تعالی خالی نمی‌ماند ولی خداوند به‌زودی بندگانش را به خاطر ستمگری‌هایشان و اسرافی که نسبت به خود روامی‌دارند آن‌ها را از دیدن حجّتش محروم می‌گرداند.
غیبت نعمانی، صفحۀ 141.
قالَ الاِمامُ الباقرُ؟ع؟: إِذَا غَضِبَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى عَلَى خَلْقِهِ‏ نَحَّانَا عَنْ جِوَارِهِم‏.
امام باقر؟ع؟ فرمود: زمانى كه خداى تبارك و تعالى بر خلقش خشم كند، ما را از مجاورت آنان دور كند.
کافی، جلد 1، صفحۀ 343.
قالَ الاِمامُ الصّادق؟ع؟:  إِنْ بَلَغَكُمْ عَنْ صَاحِبِ هَذَا الْأَمْرِ غَیْبَةٌ فَلَا تُنْكِرُوهَا.
امام صادق؟ع؟ فرمود: اگر خبر غیبت صاحب الامر به شما رسید منكر آن نشوید.
کافی، جلد 1، صفحۀ 338.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: وَ الَّذِی بَعَثَنِی بِالنُّبُوَّةِ إِنَّهُمْ یَسْتَضِیئُونَ بِنُورِهِ وَ یَنْتَفِعُونَ بِوَلَایَتِهِ فِی غَیْبَتِهِ كَانْتِفَاعِ النَّاسِ بِالشَّمْسِ وَ إِنْ تَجَلَّلَهَا سَحَابٌ.
پیامبراکرم؟صل؟ فرمود: سوگند به خدایی که مرا به پیامبری برانگیخت شیعیان در زمان غیبت (مهدی؟ع؟) از نور او بهره می‌گیرند و از ولایت او منتفع می‌شوند مانند انتفاع مردم از خورشید، اگرچه ابری آن را پوشانده باشد.
کمال الدین، جلد 1، صفحۀ 253.
قالَ الإمامُ الصّادق؟ع؟: یَفْقِدُ النَّاسُ إِمَامَهُمْ فَیَشْهَدُ الْمَوْسِمَ فَیَرَاهُمْ وَ لَا یَرَوْنَهُ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: (در زمان غیبت) گمشدۀ مردم امام آنهاست. او در موسم حجّ حاضر می‌شود و مردم را می‌بیند ولی آن‌ها او را نمی‌بینند.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 346.
قالَ الإمامُ الصّادق؟ع؟: صَاحِبَ هَذَا الْأَمْرِ یَتَرَدَّدُ بَیْنَهُمْ‏ وَ یَمْشِی فِی أَسْوَاقِهِمْ وَ یَطَأُ فُرُشَهُمْ وَ لَا یَعْرِفُونَهُ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: صاحب این امر در میان مردم رفت و آمد می‌کند و در بازارشان راه می‌رود و روی فرش‌هایشان قدم می‌گذارد ولی او را نمی‌شناسند.
غیبت نعمانی، صفحۀ 164.
قالَ الإمامُ الصّادق؟ع؟: إِنَّ لِصَاحِبِ هَذَا الْأَمْرِ غَیْبَتَیْنِ إِحْدَاهُمَا تَطُولُ حَتَّى یَقُولَ بَعْضُهُمْ مَاتَ وَ بَعْضُهُمْ یَقُولُ قُتِلَ وَ بَعْضُهُمْ یَقُولُ ذَهَبَ فَلَا یَبْقَى عَلَى أَمْرِهِ مِنْ أَصْحَابِهِ إِلَّا نَفَرٌ یَسِیرٌ لَا یَطَّلِعُ عَلَى مَوْضِعِهِ‏ أَحَدٌ مِنْ وَلِیٍّ وَ لَا غَیْرِهِ إِلَّا الْمَوْلَى الَّذِی یَلِی أَمْرَهُ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: صاحب این امر را دو غیبت است که یکی از آنها آن‌قدر به طول می‌انجامد که بعضی می‌گویند مُرده است و بعضی می‌گویند کشته شده و بعضی می‌گویند رفته است (و دیگر برنمی‌گردد) تا آنجا که بجز اندکی از یارانش، کسی بر امر او باقی نمی‌ماند و هیچ کس از دوستان و دیگران از اقامتگاه او آگاهی نمی‌یابد بجز کسی که عهده‌ دار خدمتگزاری اوست.
غیبت نعمانی، صفحۀ 172.
قالَ الاِمامُ العسکریُّ؟ع؟: ... وَاللهِ لَیَغِیبَنَّ‏ غَیْبَةً لایَنْجُو فِیهَا مِنَ الْهَلَكَةِ إِلَّا مَنْ ثَبَّتَهُ اللهُ عَزَّوجَلَّ عَلَى الْقَوْلِ بِإِمامَتِهِ وَ وَفَّقَهُ فِیها لِلدُّعاءِ بِتَعْجِیلِ فَرَجِهِ.
امام عسکری؟ع؟فرمود: به خدا قسم او (حضرت مهدی ؟ع؟) غیبتی طولانی خواهد داشت که در آن از هلاکت نجات نمی‌یابد مگر آن کسی که خداوند او را بر قول به امامتش ثابت بدارد و در دعا به تعجیل فرجش موفّق سازد.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 384.
عَنْ زُرَارَةَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِاللَّهِ؟ع؟ یَقُولُ:‏ إِنَّ لِلْقَائِمِ؟ع؟ غَیْبَةً قَبْلَ أَنْ یَقُومَ، قُلْتُ: وَ لِمَ، قَالَ: إِنَّهُ یَخَافُ وَ أَوْمَأَ بِیَدِهِ‏ إِلَى‏ بَطْنِهِ‏ یَعْنِی الْقَتْلَ.
زُراره گوید: شنیدم امام صادق؟ع؟ می‌‌فرمود: همانا براى حضرت قائم؟ع؟ پیش از آنكه ظهور كند غیبتى است، عرض‌كردم: براى چه؟ فرمود: زیرا او می‌‌ترسد - و با دست اشاره به شكمش فرمود - یعنى از كشته شدن.
کافی، جلد 1، صفحۀ 338.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: إِنَّ عَلِیَّ بْنَ أَبِی‌طَالِبٍ؟ع؟ إِمَامُ أُمَّتِی وَ خَلِیفَتِی عَلَیْهَا مِنْ بَعْدِی وَ مِنْ وُلْدِهِ الْقَائِمُ الْمُنْتَظَرُ الَّذی یَمْلَأُ اللَّهُ بِهِ الْأَرْضَ عَدْلًا وَ قِسْطاً كَمَا مُلِئَتْ جَوْراً وَ ظُلْماً وَ الَّذِی بَعَثَنِی بِالْحَقِّ بَشِیراً إِنَّ الثَّابِتِینَ عَلَى الْقَوْلِ بِهِ فِی زَمَانِ غَیْبَتِهِ‏ لَأَعَزُّ مِنَ الْكِبْرِیتِ الْأَحْمَرِ.
پیامبراکرم؟صل؟ فرمود: علی بن ابی‌طالب پس از من امام امّت و خلیفۀ من بر آنها خواهد بود، و قائم منتظری که زمین را پر از عدل و داد نماید همان‌گونه که پر از ظلم و جور شده باشد از فرزندان اوست. قسم به خدایی که مرا بشارت دهنده مبعوث فرمود کسانی که در دوران غیبتش بر اعتقاد به او ثابت باشند از کبریت احمر کمیاب‌ترند.
کمال الدین، جلد 1، صفحۀ 288.
قالَ الاِمامُ العسکریُّ؟ع؟ : إِنَّ ابْنِی هُوَ الْقَائِمُ مِنْ بَعْدِی وَ هُوَ الَّذِی یَجْرِی فِیهِ سُنَنُ الْأَنْبِیَاءِ؟عهم؟ بِالتَّعْمِیرِ وَ الْغَیْبَةِ حَتَّى تَقْسُوَ الْقُلُوبُ لِطُولِ الْأَمَدِ فَلَا یَثْبُتَ‏ عَلَى الْقَوْلِ بِهِ إِلَّا مَنْ كَتَبَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فِی قَلْبِهِ الْإِیمَانَ وَ أَیَّدَهُ‏ بِرُوحٍ مِنْهُ.
امام حسن عسکری؟ع؟ فرمود: همانا فرزندم قائم پس از من است و او همان كسى است كه سنّت‌هاى انبیاء؟عهم؟ از طول عمر و غیبت در او جارى می‌شود تا اینكه به خاطر طول مدّت غیبت، دل‌ها سخت گردد و در عقیده به امامت او ثابت‏ نماند مگر كسى كه خداى عزّوجلّ ایمان را در دلش نقش كرده و وى را با روحى از جانب خود مؤیّد ساخته است.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 524.
عَنْ عَبْدِاللَّهِ بْنِ الْفَضْلِ الْهَاشِمِیِّ قَالَ سَمِعْتُ الصَّادِقَ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ؟ع؟ یَقُولُ‏ إِنَّ لِصَاحِبِ هَذَا الْأَمْرِ غَیْبَةً لَا بُدَّ مِنْهَا یَرْتَابُ فِیهَا كُلُّ مُبْطِلٍ فَقُلْتُ وَ لِمَ جُعِلْتُ فِدَاكَ قَالَ لِأَمْرٍ لَمْ یُؤْذَنْ لَنَا فِی كَشْفِهِ لَكُمْ قُلْتُ فَمَا وَجْهُ الْحِكْمَةِ فِی غَیْبَتِهِ قَالَ وَجْهُ الْحِكْمَةِ فِی غَیْبَتِهِ وَجْهُ الْحِكْمَةِ فِی غَیْبَاتِ مَنْ تَقَدَّمَهُ مِنْ حُجَجِ اللَّهِ تَعَالَى ذِكْرُهُ إِنَّ وَجْهَ الْحِكْمَةِ فِی ذَلِكَ لَا یَنْكَشِفُ إِلَّا بَعْدَ ظُهُورِهِ كَمَا لَمْ یَنْكَشِفْ وَجْهُ الْحِكْمَةِ فِیمَا أَتَاهُ الْخَضِرُ؟ع؟ مِنْ خَرْقِ السَّفِینَةِ وَ قَتْلِ‏ الْغُلَامِ‏ وَ إِقَامَةِ الْجِدَارِ لِمُوسَى؟ع؟ إِلَى وَقْتِ افْتِرَاقِهِمَا یَا ابْنَ الْفَضْلِ إِنَّ هَذَا الْأَمْرَ أَمْرٌ مِنْ أَمْرِ اللَّهِ تَعَالَى وَ سِرٌّ مِنْ سِرِّ اللَّهِ وَ غَیْبٌ مِنْ غَیْبِ اللَّهِ وَ مَتَى عَلِمْنَا أَنَّهُ عَزَّوَجَلَّ حَكِیمٌ صَدَّقْنَا بِأَنَّ أَفْعَالَهُ كُلَّهَا حِكْمَةٌ وَ إِنْ كَانَ وَجْهُهَا غَیْرَ مُنْكَشِفٍ.
عبدالله بن فضل هاشمی گوید: از امام صادق؟ع؟ شنیدم که می‌فرمود: برای صاحب‌الامر غیبت ناگزیری است که هر باطل‌جویی در آن به شک می‌افتد. گفتم: فدای شما شوم برای چه؟ فرمود: به خاطر امری که ما اجازه نداریم آن را آشکار کنیم. گفتم: در آن غیبت چه حکمتی وجود دارد؟ فرمود: حکمت غیبت او همان حکمتی است که در غیبت حجّت‌های الهی پیش از او بوده است، و وجه حکمت غیبت او پس از ظهورش آشکار گردد، همچنان که وجه حکمت کارهای خضر؟ع؟ از شکستن کشتی و کُشتن پسر و به‌پا داشتن دیوار بر موسی؟ع؟ روشن نبود تا آنکه وقت جدایی آنها فرارسید.
ای پسر فضل! این امر، امری از امور الهی و سرّی از اسرار خدا و غیبی از غیوب پروردگار است، و چون دانستیم خدای تعالی حکیم است تصدیق می‌کنیم که همۀ افعال او حکیمانه است اگر چه وجه آن آشکار نباشد.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 482.
امیرالمؤمنین؟ع؟ فرمود: یاران مهدی؟ع؟ دوستی‌شان چنان محکم است که: «كَأَنَّما رَبّاهُمْ أَبٌ واحِدٌ وَ أُمٌّ واحِدةٌ، قُلُوبُهُمْ مُجْتَمِعَةٌ بِالْمَحَبَّةِ وَ النَّصِیحَةِ؛ گویی برادران تنی‌اند و یک پدر و مادر آنان را پروریده‌اند، دل‌های آنان با محبّت و خیرخواهی به یکدیگر پیوسته است.
الزام الناصب، جلد 2، صفحۀ 165.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: إِنَّ سُنَنَ الْأَنْبِیَاءِ؟ع؟ بِمَا وَقَعَ بِهِمْ مِنَ الْغَیْبَاتِ حَادِثَةٌ فِی الْقَائِمِ مِنَّا أَهْلَ الْبَیْتِ حَذْوَ النَّعْلِ بِالنَّعْلِ وَ الْقُذَّةِ بِالْقُذَّةِ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: سنّت‌های پیامبران؟عهم؟ ازجمله غیبت‌هایی که برای آنان رخ داده است، همه در قائم ما اهل‌بیت مو به مو و بدون کم و زیاد اتّفاق خواهد افتاد.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 345.
قالَ الاِمامُ العسکریُّ؟ع؟: لَا تَزَالُ شِیعَتُنَا فِی حُزْنٍ حَتَّى یَظْهَرَ وَلَدِیَ الَّذِی بَشَّرَ بِهِ النَّبِیُّ؟صل؟.
امام حسن عسکری؟ع؟ فرمود: شیعیان ما در یک اندوه دائم به سر می‌برند تا هنگامی که فرزندم که پیامبر اکرم؟صل؟ بشارت ظهورش را داده ظاهر شود.
دررالاخبار، صفحۀ 384.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: لَا تَزَالُ‏ طَائِفَةٌ مِنْ أُمَّتِی ظَاهِرِینَ عَلَى الْحَقِّ لَا یَضُرُّهُمْ مَنْ خَذَلَهُمْ حَتَّى یَأْتِیَ أَمْرُ اللَّهِ وَ هُمْ كَذَلِكَ.
پیامبراکرم؟صل؟ فرمود: همواره گروهى از امّت من پشتیبان حقّند، سركوبى و اهانتى كه از دیگران به آنها برسد تغییرى بر رفتارشان وارد نمى‏سازد، آنها چنینند تا وقتى كه امر الهى فرارسد.
مجموعه ورّام، جلد 1، صفحۀ 7.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: ... یَقِفُ بَیْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ فَیَصْرُخُ صَرْخَةً فَیَقُولُ یَا مَعَاشِرَ نُقَبَائِی‏ وَ أَهْلَ خَاصَّتِی وَ مَنْ ذَخَرَهُمُ اللَّهُ لِنُصْرَتِی قَبْلَ ظُهُورِی عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ ائْتُونِی طَائِعِینَ فَتَرِدُ صَیْحَتُهُ؟ع؟ عَلَیْهِمْ وَ هُمْ عَلَى مَحَارِیبِهِمْ وَ عَلَى فُرُشِهِمْ فِی شَرْقِ الْأَرْضِ وَ غَرْبِهَا فَیَسْمَعُونَهُ فِی صَیْحَةٍ وَاحِدَةٍ فِی أُذُنِ كُلِّ رَجُلٍ فَیَجِیئُونَ نَحْوَهَا وَ لَا یَمْضِی لَهُمْ إِلَّا كَلَمْحَةِ بَصَرٍ حَتَّى یَكُونَ كُلُّهُمْ بَیْنَ یَدَیْهِ؟ع؟ بَیْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: زمانی که حضرت مهدی؟ع؟ ظهور کند بین رکن و مقام می‌ایستد و با صدای رسا می‌گوید:ای نقبا و مردمی که به من نزدیک هستید و ای کسانی که خداوند پیش از ظهور من شما را در روی زمین برای یاری من ذخیره کرده است به سوی من بیایید و به فرمان من گردن نهید. صدای آن حضرت در شرق و غرب جهان به گوش یارانش می‌رسد و آنان که در محراب عبادتند یا بر بستر خود آرمیده‌اند ندای امام؟ع؟ را می‌شنوند و با یک چشم به هم زدن در بین رکن و مقام نزد آن حضرت حاضر می‌شوند.
بحارالانوار، جلد 53، صفحۀ 7.
قالَ امیرُالمؤمنین؟ع؟ : إِنَّ الْقَائِمَ مِنَّا إِذَا قَامَ لَمْ یَكُنْ لِأَحَدٍ فِی عُنُقِهِ بَیْعَةٌ فَلِذَلِكَ تَخْفَى وِلَادَتُهُ وَ یَغِیبُ شَخْصُهُ‏.
امیرالمؤمنین؟ع؟ فرمود: هنگامی که قائم ما قیام کند بیعت احدی بر گردن او نیست و به این دلیل است که ولادتش پنهان است و شخص او غایب می‌شود.
کمال الدین، جلد 1، صفحۀ 303.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: أَعْجَبُ‏ النَّاسِ‏ إِیمَاناً وَ أَعْظَمُهُمْ ثَوَاباً قَوْمٌ یَكُونُونَ فِی آخِرِ الزَّمَانِ لَمْ یَلْحَقُوا النَّبِیَّ وَ حُجِبَ عَنْهُمُ الْحُجَّةُ فَآمَنُوا بِسَوَادٍ عَلَى بَیَاضٍ.‏‏
پیامبراکرم؟صل؟فرمود: عجیب‌ترین مردم از نظر ایمان و بزرگ‌ترین آنها از نظر یقین مردمی هستند که در آخرالزّمان خواهند بود، پیامبر را ندیده‌اند و امام از آنها غایب است ولی به نوشتۀ روی کاغذ ایمان آورده‌اند.
جامع الأخبار، صفحۀ 180.
قالَ الإمامُ الصّادق؟ع؟: قَدْ عَلِمَ أَنَّ أَوْلِیَاءَهُ لَا یَرْتَابُونَ وَ لَوْ عَلِمَ أَنَّهُمْ یَرْتَابُونَ مَا غَیَّبَ حُجَّتَهُ عَنْهُمْ طَرْفَةَ عَیْنٍ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: خدا می‌دانست که اولیای او در هنگام غیبت حجّتش گرفتار تردید نخواهند شد اگر می‌دانست که شکّ می‌کنند به اندازۀ یک چشم به هم زدن حجّت خود را غایب نمی‌ساخت.
کافی، جلد 1، صفحۀ 333.
قالَ الاِمامُ العسکریُّ؟ع؟:  وَ اعْلَمْ أَنَّ قُلُوبَ أَهْلِ الطَّاعَةِ وَ الْإِخْلَاصِ نَزَعَ إِلَیْكَ مِثْلَ الطَّیْرِ إِلَى أَوْكَارِهَا.
امام حسن عسکری؟ع؟ به فرزند بزرگوارشان امام زمان؟ع؟ فرمودند:  بدان دل‌های مردم دین‌دار و با اخلاص مانند پرندگانی که میل به آشیانه دارند مشتاق لقای تو خواهد بود.
کمال‌الدین، جلد 2، صفحة 448.
اَللَّهُمَّ إِنِّی أُجَدِّدُ لَهُ فِی صَبِیحَةِ یَوْمِی هَذَا وَ مَا عِشْتُ مِنْ أَیَّامِی عَهْداً وَ عَقْداً وَ بَیْعَةً لَهُ فِی عُنُقِی لا أَحُولُ عَنْها وَ لا أَزُولُ أَبَداً.
پروردگارا! من در صبح همین امروز و بلکه تمام ایّام عمرم با او (حضرت مهدی؟عج؟) تجدید می‌کنم عهد و پیمان و بیعتی را که از او بر عهدۀ من است، هرگز از آن بر نمی‌گردم و تا ابد بر آن ثابت قدم هستم.
فرازی از دعای عهد
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: یَأْتِی عَلَى النَّاسِ زَمَانٌ الصَّابِرُ مِنْهُمْ عَلَى دِینِهِ كَالْقَابِضِ عَلَى الْجَمْرَة.
پیامبراکرم؟صل؟ فرمود: زمانی بر مردم خواهد آمد که شخص پایدار بر دین خود مانند کسی می‌شود که آتش به دست گیرد.
نهج الفصاحه، ح 3205.
قالَ الإمامُ الصّادق؟ع؟: إِنَّ لِصَاحِبِ هَذَا الْأَمْرِ غَیْبَةً الْمُتَمَسِّكُ‏ فِیهَا بِدِینِهِ كَالْخَارِطِ لِشَوْكِ الْقَتَادِ بِیَدِهِ.
صاحب این امر را غیبتى است كه هر كس در آن دوران دین خود را نگه‌دارد مانند كسى است كه بخواهد با كشیدن كف دست بر ساقۀ درخت خار قتاد خارهایش را بكَنَد.
غیبت نعمانی، صفحۀ 169.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟:سَیَأْتِی قَوْمٌ مِنْ بَعْدِكُمْ الرَّجُلُ‏ الْوَاحِدُ مِنْهُمْ لَهُ أَجْرُ خَمْسِینَ مِنْكُمْ قَالُوا یَا رَسُولَ اللَّهِ نَحْنُ كُنَّا مَعَكَ بِبَدْرٍ وَ أُحُدٍ وَ حُنَیْنٍ وَ نَزَلَ فِینَا الْقُرْآنُ فَقَالَ إِنَّكُمْ لَوْ تَحَمَّلُوا لِمَا حُمِّلُوا لَمْ تَصْبِرُوا صَبْرَهُم..
پیامبراکرم؟صل؟ فرمود: پس از شما قومی خواهند آمد که یک نفر از آنها پاداش پنجاه نفر از شما را دارد. اصحاب عرض کردند: یا رسول الله! ما در بدر و اُحد و حنین با شما بودیم و قرآن درمیان ما نازل شد! فرمود: اگر آنچه بر دوش آنها گذاشته می‌شود بر دوش شما گذاشته شود مثل آنها تاب تحمّل آن را ندارید.
بحارالانوار، جلد 52، صفحۀ 130.
قالَ امیرُالمؤمنین؟ع؟ : ... فِی سُتْرَةٍ عَنِ النَّاسِ لَا یُبْصِرُ الْقَائِفُ أَثَرَهُ وَ لَوْ تَابَعَ نَظَرَهُ ثُمَّ لَیُشْحَذَنَّ فِیهَا قَوْمٌ شَحْذَ الْقَیْنِ النَّصْلَ تُجْلَى‏ بِالتَّنْزِیلِ‏ أَبْصَارُهُمْ وَ یُرْمَى بِالتَّفْسِیرِ فِی مَسَامِعِهِمْ وَ یُغْبَقُونَ كَأْسَ الْحِكْمَةِ بَعْدَ الصَّبُوحِ.‏
امیرالمؤمنین؟ع؟ فرمود: او (مهدی؟ع؟) از دیدۀ مردم پنهان می‌ماند، جویندگان اثر و نشانۀ او را نمی‌بینند هر چند پیاپی نظر کنند، آنگاه در آن فتنه‌ها بصیرت قومی چون تیزشدن شمشیر به دست آهنگر تیز گردد، دیده‌هایشان به نور قرآن جلا گیرد و تفسیر قرآن در گوش‌هاشان طنین افکند و شبانگاه از جام حکمت سیراب شوند پس از آنکه صبحگاهان نوشیده باشند.
نهج البلاغه، خطبۀ 150.
قالَ الاِمامُ السّجّادُ؟ع؟: إِنَّ أَهْلَ زَمَانِ غَیْبَتِهِ الْقَائِلِینَ بِإِمَامَتِهِ وَ الْمُنْتَظِرِینَ لِظُهُورِهِ أَفْضَلُ مِنْ أَهْلِ كُلِّ زَمَانٍ لِأَنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَعْطَاهُمْ مِنَ الْعُقُولِ وَ الْأَفْهَامِ وَ الْمَعْرِفَةِ مَا صَارَتْ بِهِ الْغَیْبَةُ عِنْدَهُمْ بِمَنْزِلَةِ الْمُشَاهَدَةِ.
امام سجّاد؟ع؟ فرمود: مردم زمان غیبت (دوازدهمین امام) که معتقد به امامت او و منتظر ظهورش باشند از مردم هر زمانی برترند زیرا خدای تبارک و تعالی عقل و فهم و معرفتی به آن‌ها عطا فرموده که غیبت نزد آن‌ها بمنزلۀ مشاهده است.
کمال الدین، جلد 1، صفحۀ 320.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: فَلَمَّا طالَ عَلَى بَنِی إِسْرائِیلَ الْعَذابُ ضَجُّوا وَ بَكَوْا إِلَى اللهِ أَرْبَعِینَ صَباحاً فَأَوْحَى اللَّهُ إِلَى مُوسَى وَ هَارُونَ یُخَلِّصُهُمْ مِنْ فِرْعَوْنَ فَحَطَّ عَنْهُمْ سَبْعِینَ وَ مِائَةَ سَنَةٍ قَالَ فَقَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ؟ع؟ هَكَذَا أَنْتُمْ لَوْ فَعَلْتُمْ لَفَرَّجَ اللَّهُ عَنَّا فَأَمَّا إِذْ لَمْ تَكُونُوا فَإِنَّ الْأَمْرَ یَنْتَهِی إِلَى مُنْتَهَاه‏.
امام صادق؟ع؟ فرمود: چون گرفتاری بنی‌اسرائیل به طول انجامید چهل صبح رو به درگاه الهی آورده به گریه و زاری پرداختند، خدا به موسی و هارون وحی فرستاد که آنها را از شرّ فرعون نجات می‌دهد، پس صدو هفتاد سال از چهارصد سال گرفتاری آنها را برداشت، شما هم اگر مثل بنی‌اسرائیل عمل کنید خدا فرج ما را نزدیک خواهد کرد امّا اگر چنین نباشید امر ظهور به انتهای زمان معیّن خود می‌رسد.
بحارالانوار، جلد 52، صفحۀ 132.
اللَّهُمَ‏ إِنَّا نَشْكُو إِلَیْكَ‏ فَقْدَ نَبِیِّنَا صَلَوَاتُكَ عَلَیْهِ وَ آلِهِ وَ غَیْبَةَ وَلِیِّنَا وَ كَثْرَةَ عَدُوِّنَا وَ قِلَّةَ عَدَدِنَا وَ شِدَّةَ الْفِتَنِ بِنَا وَ تَظَاهُرَ الزَّمَانِ عَلَیْنَا.
خداوندا! ما فقدان پیامبرمان را - که درود تو بر او و خاندان او باد - و غیبت ولیّ‌مان را و کثرت دشمنانمان را و کمیِ شمارمان را و سختیِ فتنه‌ها را در میانمان و یاری زمانه بر ضدّمان را به تو به شِکوه می‌آریم.
مفاتیح الجنان، دعای افتتاح.
راوی به امام جواد؟ع؟عرض می‌کند: لِمَ سُمِّیَ الْقَائِمَ قَالَ لِأَنَّهُ یَقُومُ بَعْدَ مَوْتِ ذِكْرِهِ وَ ارْتِدَادِ أَكْثَرِ الْقَائِلِینَ بِإِمَامَتِهِ فَقُلْتُ لَهُ وَ لِمَ سُمِّیَ الْمُنْتَظَرَ قَالَ لِأَنَّ لَهُ غَیْبَةً یَكْثُرُ أَیَّامُهَا وَ یَطُولُ أَمَدُهَا فَیَنْتَظِرُ خُرُوجَهُ‏ الْمُخْلِصُونَ وَ یُنْكِرُهُ الْمُرْتَابُونَ وَ یَسْتَهْزِئُ بِذِكْرِهِ الْجَاحِدُونَ وَ یَكْذِبُ فِیهَا الْوَقَّاتُونَ وَ یَهْلِكُ فِیهَا الْمُسْتَعْجِلُونَ وَ یَنْجُو فِیهَا الْمُسْلِمُونَ.
چرا به امام قائم، قائم می‌گویند؟ فرمود: زیرا او پس از آنکه یادش از بین برود و اکثر معتقدین به امامتش مرتد شوند قیام می‌کند. راوی می‌پرسد چرا او را منتظَر می‌گویند؟ فرمود: زیرا ایّام غیبتش زیاد شود و مدتّش طولانی گردد، مخلصان در انتظار قیامش باشند و شکّاکان انکارش کنند و منکران یادش را استهزاء کنند و تعیین کنندگان وقتِ ظهورش دروغ گویند و شتاب کنندگان در غیبت هلاک شوند و تسلیم شوندگان در آن نجات یابند.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 378.
قالَ الإمامُ السّجّاد؟ع؟: إِنَّ أَبْغَضَ النَّاسِ إِلَى اللَّهِ مَنْ یَقْتَدِی بِسُنَّةِ إِمَامٍ وَ لَا یَقْتَدِی بِأَعْمَالِهِ.
امام سجّاد؟ع؟ فرمود: منفورترین مردم نزد خدا کسی است که خود را پیرو روش امام معصومی بداند ولی در عمل از او پیروی نکند.
کافی، جلد 8، صفحۀ 234.
قالَ امیرُالمؤمنینَ؟ع؟: مَنْ أَطاعَ إِمامَهُ فَقَدْ أَطاعَ رَبَّهُ.
امیرالمؤمنین؟ع؟ فرمود: هر کس از امام خود اطاعت کند پرودگارش را اطاعت کرده است.
غررالحکم، 2030.
قالَ امیرُالمؤمنین؟ع؟:  عَلَیْكُمْ بِطَاعَةِ أَئِمَّتِكُمْ فَإِنَّهُمُ الشُّهَدَاءُ عَلَیْكُمُ الْیَوْمَ وَ الشُّفَعَاءُ لَكُمْ عِنْدَ اللَّهِ غَداً.
امیرالمؤمنین؟ع؟ فرمود: بر شما باد به فرمان‌برداری از امامانتان، زیرا آنان امروز بر شما گواهانند و فردای قیامت نزد خدای تعالی شفیعانند.
غررالحکم، 2025.
سئل الصّادق؟ع؟ عن سبب القیام عند ذكر لفظ القائم من ألقاب الحجّة. قال: لأنّ له غیبة طولانیة، و من شدّة الرأفة إلى أحبّته ینظر إلى كلّ من یذكره بهذا اللقب المشعر بدولته و الحسرة بغربته، و من تعظیمه أن یقوم العبد الخاضع لصاحبه عند نظر المولى الجلیل إلیه بعینه الشریفة، فلیقم و لیطلب من اللّه جلّ ذكره تعجیل فرجه.
از امام صادق؟ع؟دربارة علّت ایستادن به هنگام شنیدن لقب قائم که از القاب امام زمان؟ع؟ است سؤال شد، فرمود: علّتش آن است که برای او غیبتی طولانی است و او از شدّت رأفتی که به دوستانش دارد به هر که او را با این لقب که حاکی از دولت او و نشانگر غصّه بر غربت اوست یاد کند نظر می‌کند و (در چنین حالی) یکی از راه‌های بزرگداشت او این است که غلام او هنگامی که مولای بزرگوار او با چشمان شریفش به او نظر می‌کند بایستد. پس باید بایستد و تعجیل فرج او را از خدای تعالی بخواهد.
إلزامُ الناصِب، جلد 1، صفحۀ 249.
قالَ الاِمامُ الهادی؟ع؟: لَوْ لَا مَنْ یَبْقَى بَعْدَ غَیْبَةِ قَائِمِكُمْ‏؟ع؟ مِنَ الْعُلَمَاءِ الدَّاعِینَ إِلَیْهِ وَ الدَّالِّینَ عَلَیْهِ وَ الذَّابِّینَ عَنْ دِینِهِ بِحُجَجِ اللَّهِ وَ الْمُنْقِذِینَ لِضُعَفَاءِ عِبَادِ اللَّهِ مِنْ شِبَاكِ إِبْلِیسَ وَ مَرَدَتِهِ وَ مِنْ فِخَاخِ النَّوَاصِبِ لَمَا بَقِیَ أَحَدٌ إِلَّا ارْتَدَّ عَنْ دِینِ اللَّهِ.
اگر بعد از غیبت قائم شما، علمایی نبودند که به سوی او دعوت نمایند و به سوی او رهنمون شوند و با براهین الهی از دین او دفاع کنند و بندگان مستضعف خدا را از دام‌های ابلیس و یاران سرکش او برهانند و از بند دشمنان اهل‌بیت رهایی بخشند، احدی باقی نمی‌ماند مگر اینکه از دین خدا برمی‌گشت.
الاحتجاج، جلد 1، صفحۀ 18.
حضرت ولیّ عصر؟عج؟ در مورد نشانه‌های ظهور خطاب به «ابراهیم بن مهزیار» فرمود: إِذا حِیلَ بَیْنَكُمْ وَ بَیْنَ سَبِیلِ الْكَعْبَةِ بِأَقْوامٍ لا خَلاقَ لَهُمْ وَ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ مِنْهُمْ بَراءٌ؛ هنگامی که مردمی بدسیرت که خدا و پیامبرش از آن‌ها بیزارند راه خانۀ خدا (حجّ) را به روی شما ببندند.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 469.
عَنِ ابْنِ أَبِی یَعْفُورٍ قَالَ: سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ؟ع؟ یَقُولُ:‏ وَیْلٌ لِطُغَاةِ الْعَرَبِ‏ مِنْ أَمْرٍ قَدِ اقْتَرَبَ، قُلْتُ: جُعِلْتُ فِدَاكَ كَمْ مَعَ الْقَائِمِ مِنَ الْعَرَبِ، قَالَ: نَفَرٌ یَسِیرٌ، قُلْتُ: وَ اللَّهِ إِنَّ مَنْ یَصِفُ هَذَا الْأَمْرَ مِنْهُمْ لَكَثِیرٌ، قَالَ: لَا بُدَّ لِلنَّاسِ مِنْ أَنْ یُمَحَّصُوا وَ یُمَیَّزُوا وَ یُغَرْبَلُوا وَ یُسْتَخْرَجُ فِی الْغِرْبَالِ خَلْقٌ كَثِیرٌ.
ابن ابى یعفور گوید: شنیدم امام صادق؟ع؟ می‌فرمود: واى بر سركشان عرب از امرى كه نزدیك است، عرض‌كردم: قربانت گردم چند نفر از عرب همراه حضرت قائم خواهند بود؟ فرمود: چند نفر اندك، عرض‌كردم: بخدا كسانى كه از ایشان که اظهار علاقه به این امر می‌کنند بسیارند، فرمود: مردم ناچار باید بررسى شوند و جدا گردند و غربال شوند و مردم بسیارى از غربال بیرون ریزند.
کافی، جلد 1، صفحۀ 370.
انتظار فرج
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: مَنْ سَرَّ أَنْ یَكُونَ مِنْ أَصْحابِ الْقائِمِ فَلْیَنْتَظِرْ وَ لْیَعْمَلْ بِالْوَرَعِ وَ مَحاسِنِ الْأَخْلاَقِ وَ هُوَ مُنْتَظِرٌ، فَإِنْ ماتَ وَ قامَ الْقائِمُ بَعْدَهُ كانَ لَهُ مِنَ الْأَجْرِ مِثْلُ أَجْرِ مَنْ أَدْرَكَهُ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: هرکس مشتاق است از یاران قائم باشد باید به انتظار باشد و به پرهیزکاری و اخلاق نیکو رفتار کند، چنین کسی منتظر است و اگر در این حالت بمیرد و امام قائم بعد از مرگ او قیام کند پاداش کسی را دارد که امام قائم را درک کرده است.
غیبت نعمانی، صفحۀ 200.
قالَ الاِمامُ الجوادُ؟ع؟: إِنَّ الْقَائِمَ مِنَّا هُوَ الْمَهْدِیُّ الَّذِی‏ یَجِبُ‏ أَنْ یُنْتَظَرَ فِی غَیْبَتِهِ وَ یُطَاعَ فِی ظُهُورِهِ وَ هُوَ الثَّالِثُ مِنْ وُلْدِی.
امام جواد؟ع؟ فرمود: قائم ما همان مهدى است، كسى كه باید در غیبتش او را انتظار كشند و در ظهورش او را فرمان برند و او سوّمین از فرزندان من است‏.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 377.
قالَ الاِمامُ الباقر؟ع؟ : مَا ضَرَّ مَنْ مَاتَ مُنْتَظِراً لِأَمْرِنَا أَلَّا یَمُوتَ فِی وَسَطِ فُسْطَاطِ الْمَهْدِیِّ وَ عَسْكَرِهِ.
امام باقر؟ع؟ فرمود: برای کسی که در انتظار امر (فرج و ظهور) ما مُرده است زیانی نیست که در میان خیمۀ حضرت مهدی و در میان سپاه او نمرده باشد.
کافی، جلد 1، صفحۀ 372.
قالَ الامامُ الباقرُ ؟ع؟: الْعارِفُ مِنْكُمْ هَذَا الْأَمْرَ، الْمُنْتَظِرُ لَهُ، الْمُحْتَسِبُ فِیهِ الْخَیْرَ كَمَنْ جاهَدَ وَ اللهِ مَعَ قائِمِ آلِ مُحَمَّدٍ صَلَواتُ اللهِ عَلَیْهِ بِسَیْفِهِ.
امام باقر ؟ع؟ فرمود: هر کس از شما این امر (امامت عدل و حق) را بشناسد و منتظر برپایی آن باشد و در این مسیر برای رضای خدا کار خیر انجام دهد به خدا قسم مانند کسی است که همراه قائم آل‌محمّد؟عج؟ با شمشیرش جهاد کند.
بحارالانوار، جلد 65، صفحۀ 141.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: أَ لَا تَعْلَمُ أَنَّ مَنِ انْتَظَرَ أَمْرَنَا وَ صَبَرَ عَلَى مَا یَرَى مِنَ الْأَذَى وَ الْخَوْفِ‏ فَهُوَ غَداً فِی زُمْرَتِنَا.
امام صادق؟ع؟ فرمود: آیا نمی‌دانى هر كس در انتظار امر ما (یعنى ظهور فرج ما) باشد و بر آنچه از اذیّت و آزار و ترس از دشمنان در این راه می‌بیند شكیبا باشد، فردا (ى قیامت) در گروه ما خواهد بود.
طرائف الحکم، جلد 1، صفحۀ 234.
قالَ امیرُالمؤمنین؟ع؟: عِنْدَ الصَّبَاحِ یَحْمَدُ الْقَوْمُ‏ السُّرَى.
صبحگاهان از رهروان شب ستایش مى‏شود (ضرب‌المثل است یعنی آینده از آنِ استقامت‌کنندگان است).
نهج البلاغه، خطبۀ 159.
قالَ الامامُ الباقرُ ؟ع؟: وَ اللَّهِ لَتُمَیَّزُنَّ وَ اللَّهِ لَتُمَحَّصُنَ‏ وَ اللَّهِ لَتُغَرْبَلُنَ‏ كَمَا یُغَرْبَلُ الزُّؤَانُ مِنَ الْقَمْحِ.
امام باقر ؟ع؟ فرمود: به خدا قسم تمیز داده می‌شوید، به خدا قسم آزمایش می‌شوید، به خدا قسم غربال می‌شوید، آن‌سان که گندم غربال می‌شود و از شلمک جدا می‌گردد.
غیبت نعمانی، صفحۀ 205.
قالَ الامامُ الباقرُ ؟ع؟: مَا یُبَالِی مَنْ عَرَّفَهُ اللَّهُ هَذَا الْأَمْرَ أَنْ یَكُونَ عَلَى قُلَّةِ جَبَلٍ یَأْكُلُ مِنْ نَبَاتِ الْأَرْضِ حَتَّى یَأْتِیَهُ‏ الْمَوْتُ.‏
امام باقر ؟ع؟ فرمود: كسى كه خداوند او را به این امر (امر امامت در عهد غیبت) آشنا ساخته او را چه باك از اینكه در قلّۀ كوهى زندگی کند و از گیاه زمین بخورد تا مرگش فرارسد.
کافی، جلد 2، صفحۀ 245.
قالَ الامامُ الباقرُ ؟ع؟: وَ اعْلَمُوا أَنَّ الْمُنْتَظِرَ لِهَذَا الْأَمْرِ لَهُ مِثْلُ أَجْرِ الصَّائِمِ الْقَائِمِ.
امام باقر؟ع؟ فرمود: بدانید کسی که منتظر این امر (ظهور قائم؟ع؟) است مانند شخص روزه‌دار شب‌زنده‌دار پاداش دارد.
کافی، جلد 2، صفحۀ 222.
قالَ امیرُالمؤمنین؟ع؟ : وَانْتَظَرُوا الْفَرَجَ‏ وَ لاتَیْأَسُوا مِنْ رَوْحِ اللَّهِ‏ فَإِنَّ أَحَبَّ الْأَعْمَالِ إِلَى اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ انْتِظَارُ الْفَرَجِ.
امیرالمؤمنین؟ع؟ فرمود: منتظر فرج باشید و از رحمت خدا ناامید نباشید كه محبوب‌ترین اعمال نزد خداى عزّوجلّ انتظار فرج است‏.
خصال، جلد 2، صفحۀ 616.
قالَ الاِمامُ الرّضا؟ع؟ : مَا أَحْسَنَ الصَّبْرَ وَ انْتِظَارَ الْفَرَجِ أَ مَا سَمِعْتَ قَوْلَ اللَّهِ عَزَّوَجَلَ‏: فَانْتَظِرُوا إِنِّی مَعَكُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِینَ‏.
امام رضا؟ع؟ فرمود: چه نیكوست صبر و انتظار فرج، آیا سخن خداى عزّوجلّ را نشنیدى كه فرمود: منتظر باشید كه من نیز با شما از منتظرانم.
طرائف الحکم، جلد 1، صفحۀ 116.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟ فِی قَوْلِ اللَّهِ عَزَّوَجَلَ‏: «أَتى‏ أَمْرُ اللَّهِ فَلا تَسْتَعْجِلُوهُ»‏ فَقَالَ هُوَ أَمْرُنَا أَمْرُ اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ أَلَّا تَسْتَعْجِلَ بِهِ حَتَّى یُؤَیِّدَهُ اللَّهُ بِثَلَاثَةِ أَجْنَادٍ الْمَلَائِكَةِ وَ الْمُؤْمِنِینَ وَ الرُّعْبِ.
امام صادق؟ع؟ در تفسیر آیۀ شریفۀ: «فرمان خدا فرامى‏رسد پس در آن شتاب نكنید» فرمود: آن امر ما است كه خداى عزّوجلّ دستور فرموده است دربارۀ آن شتاب نشود تا اینكه او را با سه لشكر از فرشتگان و مؤمنان و رُعب (در دل دشمنان) یاری فرماید.
غیب نعمانی، صفحۀ 198.
قالَ الاِمامُ الباقرُ ؟ع؟: مَنْ عَرَفَ هَذَا الْأَمْرَ فَقَدْ فُرِّجَ عَنْهُ‏ بِانْتِظَارِهِ.
امام باقر؟ع؟ فرمود: هر کس این امر را بشناسد انتظار او برایش گشایش و فرج است.
غیبت نعمانی، صفحۀ 330.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟ : مَنْ آمَنَ بِنَا وَ صَدَّقَ حَدِیثَنَا وَ انْتَظَرَ أَمْرَنَا كَانَ كَمَنْ قَتَلَ تَحْتَ رَایَةِ الْقَائِمِ بَلْ وَ اللَّهِ تَحْتَ رَایَةِ رَسُولِ اللَّهِ؟صل؟.
امام صادق؟ع؟ فرمود: کسی که به ما ایمان آورَد و سخن ما را تصدیق کند و منتظر امر ما باشد مثل کسی است که زیر پرچم قائم شهید شده باشد، بلکه به خدا سوگند زیر پرچم رسول‌خدا؟صل؟ شهید شده باشد.
تأویل الآیاتِ الظاهرة، صفحۀ 640.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: لَیُعِدَّنَ‏ أَحَدُكُمْ‏ لِخُرُوجِ الْقَائِمِ وَ لَوْ سَهْماً.
امام صادق؟ع؟ فرمود: هر یک از شما باید برای خروج قائم و لو یک تیر آماده کند.
غیبت نعمانی، صفحۀ 320.
قطعی بودن ظهور
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: لَا تَذْهَبُ الدُّنْیَا حَتَّى یَقُومَ مِنْ أُمَّتی رَجُلٌ مِنْ وُلْدِ الْحُسَیْنِ، یَمْلَأُ الْأَرْضَ عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ ظُلْماًً.
رسول خدا؟صل؟ فرمود: دنیا به پایان نمی‌رسد تا اینکه مردی از فرزندان حسین در میان امّت من قیام نماید که زمین را از عدل پر می‌کند همان‌طور که از ظلم پر شده باشد.
اثبات الهداة، جلد 5، صفحۀ 275.
قالَ الاِمامُ الباقرُ؟ع؟: مِنَ الْمَحْتُومِ‏ الَّذِی لَا تَبْدِیلَ لَهُ عِنْدَ اللَّهِ قِیَامُ قَائِمِنَا فَمَنْ شَكَّ فِیمَا أَقُولُ لَقِیَ اللَّهَ سُبْحَانَهُ وَ هُوَ بِهِ كَافِرٌ وَ لَهُ جَاحِدٌ.
یکی از امور حتمی که نزد خداوند تغییرناپذیر است قیام قائم ماست، و اگر کسی در آنچه می‌گویم شک کند در حالی خدا را ملاقات خواهد کرد که به خدا کافر است و انکارکنندۀ اوست.
غیبت نعمانی، صفحۀ 86.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: خَمْسٌ قَبْلَ قِیَامِ الْقَائِمِ خُرُوجُ الْیَمَانِیِّ وَ السُّفْیَانِیِّ وَ الْمُنَادِی یُنَادِی مِنَ السَّمَاءِ وَ خَسْفُ الْبَیْدَاءِ وَ قَتْلُ النَّفْسِ الزَّكِیَّةِ.
امام صادق؟ع؟فرمود: پیش از قیام قائم پنج نشانه به ظهور می‌آید: 1 و 2_ خروج یمانی و سفیانی3_ نداکننده‌ای از آسمان ندا دهد. 4_ فرورفتن زمین در بیداء (سرزمینی میان مکّه و مدینه) 5_ کشته‌شدن کسی که نفس زکیّه‌اش گویند.
خصال، جلد 1، صفحة 303.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: خُرُوجُ الثَّلَاثَةِ السُّفْیَانِیِّ وَ الْخُرَاسَانِیِّ وَ الْیَمَانِیِّ فِی سَنَةٍ وَاحِدَةٍ فِی شَهْرٍ وَاحِدٍ فِی یَوْمٍ وَاحِدٍ وَ لَیْسَ فِیهَا رَایَةٌ بِأَهْدَى مِنْ رَایَةِ الْیَمَانِیِّ لِأَنَّهُ یَدْعُو إِلَى الْحَقِّ.
امام صادق؟ع؟فرمود: خروج سفیانى و خراسانى و یمانى در یك سال و در یك ماه و در یك روز خواهد بود، و در میان آنها، پرچمی به اندازۀ پرچم یمانى به هدایت نزدیك نمی‌باشد زیرا او مردم را به سوی حق دعوت می‌كند.
إعلام الوری، صفحۀ 458.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: لَیْسَ بَیْنَ قِیَامِ قَائِمِ آلِ مُحَمَّدٍ وَ بَیْنَ قَتْلِ النَّفْسِ الزَّكِیَّةِ إِلَّا خَمْسَ عَشْرَةَ لَیْلَةً.
امام صادق؟ع؟فرمود: میان قیام قائم آل‌محمد؟عهم؟ و قتل نفس زكیّه جز پانزده شب فاصله نیست.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 649.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: یَخْرُجُ رَجُلٌ یُقالُ لَهُ السُّفیانِیُّ فی عُمْقِ دَمِشْقٍ وَ عامَّةُ مَنْ یَتْبَعُهُ مِنْ كَلْبٍ، فَیَقْتُلُ حَتّی یَبْقُرَ بُطُونَ النِّساءِ وَ یَقْتُلَ الصِّبْیانَ فَتَجْتَمِعُ لَهُمْ قَیْسٌ فَیَقْتُلُهَا حَتَّی لَا یَمْنَعَ ذَنَبَ تَلْعَةٍ وَ یَخْرُجُ رَجُلٌ مِنْ أهْلِ بَیْتِی فِی الْحَرَمِ فَیَبْلُغُ السُّفْیانِیُّ فَیَبْعَثُ إلَیْهِ جُنْداً مِنْ جُنْدِهِ فَیَهْزِمُهُمْ فَیَسیرُ إلَیْهِ السُّفْیانیُّ بِمَنْ مَعَهُ حَتّی إذَا صَارَ بِبَیْدَاءَ مِنَ الْإرْضِ خُسِفَ بِهِمْ فَلَا یَنْجُوا مِنْهُمْ إلَّا الْمُخْبِرُ عَنْهُمْ.
رسول خدا؟صل؟ فرمود: مردی از دل دمشق خروج می‌‌كند كه به او سُفیانی می‌گویند، همۀ پیروانش از قبیلۀ كَلْب خواهند بود. كشتار می‌كند تا جایی كه شكم زنها را می‌شكافد و كودكان را می‌كشد. قبیلۀ قَیْس در برابرش قیام می‌كنند و او همۀ آنان را به‌قتل می‌رساند. آنگاه مردی از اهل‌بیت من در حرم قیام می‌كند و گزارش به سفیانی می‌رسد. سفیانی سپاهی به سوی او می‌فرستد و او همه را شكست می‌دهد. آنگاه سفیانی همۀ سپاهیانش را به‌سوی او حركت می‌دهد. چون به سرزمین بَیْداء برسند زمین همۀ آنها را در كام خود فرومی‌برد و كسی نمی‌ماند جز یك نفر كه خبر آنها را برساند.
عِقدُ الدُّرَر، صفحۀ 73.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟:كَأَنِّی بِالسُّفْیَانِیِّ أَوْ بِصَاحِبِ السُّفْیَانِیِّ قَدْ طَرَحَ رَحْلَهُ فِی رَحْبَتِكُمْ بِالْكُوفَةِ فَنَادَى مُنَادِیهِ مَنْ جَاءَ بِرَأْسِ شِیعَةِ عَلِیٍّ فَلَهُ أَلْفُ دِرْهَمٍ‏ فَیَثِبُ الْجَارُ عَلَى جَارِهِ وَ یَقُولُ هَذَا مِنْهُمْ فَیَضْرِبُ عُنُقَهُ وَ یَأْخُذُ أَلْفَ دِرْهَمٍ.
امام صادق؟ع؟فرمود: گویی سفیانى (راوى می‌گوید یا فرمود رفیق سفیانى) را می‌بینم که در كوفه شهر شما رحل اقامتش را انداخته و منادی او فریاد می‌زند هر كس سر یك نفر از شیعیان على را بیاورد هزار درهم جایزه دارد. كار به آنجا می‌رسد كه همسایه، همسایه‌اش را می‌گیرد و می‌گوید: این از آنهاست، سپس گردن او را می‌زند و هزار درهم می‌گیرد.
بحارالانوار، جلد 52، صفحۀ 215.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى خَلَقَ أَرْبَعَةَ عَشَرَ نُوراً قَبْلَ خَلْقِ الْخَلْقِ بِأَرْبَعَةَ عَشَرَ أَلْفَ عَامٍ فَهِیَ أَرْوَاحُنَا فَقِیلَ لَهُ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ وَ مَنِ الْأَرْبَعَةَ عَشَرَ فَقَالَ مُحَمَّدٌ وَ عَلِیٌّ وَ فَاطِمَةُ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَیْنُ وَ الْأَئِمَّةُ مِنْ وُلْدِ الْحُسَیْنِ آخِرُهُمُ الْقَائِمُ الَّذِی یَقُومُ بَعْدَ غَیْبَتِهِ فَیَقْتُلُ الدَّجَّالَ وَ یُطَهِّرُ الْأَرْضَ مِنْ كُلِّ جَوْرٍ وَ ظُلْمٍ.
امام صادق؟ع؟فرمود: خداوند تبارک و تعالى چهارده هزار سال پیش از آنكه خلقش را بیافریند، چهارده نور آفرید كه ارواح ما بود، گفته شد: یابن رسول اللَّه! آن چهارده تن چه كسانى هستند؟ فرمود: محمّد، على، فاطمه، حسن، حسین و ائمّه از فرزندان حسین؟عهم؟، آخرین آنها قائم است كه پس از غیبتش قیام كند و دجّال را بكشد و زمین را از هر جور و ظلمى پاك سازد.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 336.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟:‏ لا تَقُومُ‏ السَّاعَةُ حَتَّى یَمْلِكَ‏ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ بَیْتِی یُواطِئُ‏ اسْمُهُ‏ اسْمِی یَمْلَاُ الْأَرْض‏ عَدْلًا وَ قِسْطاً كَما مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً.
پیامبراکرم؟صل؟ فرمود: قیامت برپا نمی‌شود تا آنکه مردی از اهل‌بیتم که همنام من است فرمانروایی یابد زمین را از عدل و داد پر کند همچنانکه از ظلم و جور پر شده باشد.
کشف الغمّه، جلد 2، صفحۀ 471.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: لَوْ لَمْ یَبْقَ مِنَ الدُّنْیا إِلاَّ یَوْمٌ وَاحِدٌ لَطَوَّلَ اللهُ ذَلِكَ الْیَوْمَ حَتَّى یَمْلِكَ رَجُلٌ مِنْ أَهْلِ بَیْتِی تَجْرِی الْمَلاحِمُ عَلَى یَدَیْهِ وَ یُظْهِرُ الْإِسْلامَ، لا یُخْلِفُ وَعْدَهُ وَ هُوَ سَرِیعُ الْحِسابِ .
پیامبراکرم؟صل؟ فرمود: اگر از عمر دنیا باقی نماند مگر یک روز، خداوند آن روز را چندان طولانی گرداند تا مردی از اهل‌بیت من حکومت را به دست گیرد، حماسهها به دست او صورت ‌پذیرد و حقیقت اسلام را آشکار سازد، خداوند خُلف وعده نمی‌کند و او حسابرسی سریع است.
کشف الغمّه، جلد 2، صفحۀ 473.
قالَ الاِمامُ الکاظمُ؟ع؟ : لَوْ كَانَ فِیكُمْ عِدَّةُ أَهْلِ بَدْرٍ لَقَامَ‏ قَائِمُنَا.
امام کاظم؟ع؟ فرمود: اگر در میان شما یارانی به تعداد اهل بدر بودند قائم ما قیام مى‏كرد.
مشکاة الانوار، صفحۀ 63.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: إِنَّا وَ آلُ أَبِی سُفْیَانَ أَهْلُ بَیْتَیْنِ تَعَادَیْنَا فِی اللَّهِ قُلْنَا صَدَقَ اللَّهُ وَ قَالُوا كَذَبَ اللَّهُ قَاتَلَ أَبُوسُفْیَانَ رَسُولَ اللَّهِ؟صل؟ وَ قَاتَلَ مُعَاوِیَةُ عَلِیَّ بْنَ أَبِی‌طَالِبٍ؟ع؟ وَ قَاتَلَ یَزِیدُ بْنُ مُعَاوِیَةَ الْحُسَیْنَ بْنَ عَلِیٍّ؟ع؟ وَ السُّفْیَانِیُّ یُقَاتِلُ الْقَائِمَ؟ع؟.
امام صادق؟ع؟ فرمود: ما و فرزندان ابوسفیان افراد دو خانواده هستیم، دشمنى ما با هم در راه خداست، ما مى‏گوئیم: خدا راست گفته، ولى آنان مى‏گویند: خدا دروغ گفته است، ابوسفیان با پیغمبر؟صل؟ جنگید و معاویه با على بن ابى‌طالب؟ع؟ پیكار نمود، و یزید پسر معاویه با حسین بن على؟عهما؟ جنگید و او را به شهادت رسانید و سفیانى با قائم آل محمّد؟ع؟ خواهد جنگید.
معانی الأخبار، صفحۀ 346.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: خُرُوجُ‏ الثَّلَاثَةِ السُّفْیَانِیِّ وَ الْخُرَاسَانِیُّ وَ الْیَمَانِیِّ فِی سَنَةٍ وَاحِدَةٍ فِی شَهْرٍ وَاحِدٍ فِی یَوْمٍ وَاحِدٍ وَ لَیْسَ فِیهَا رَایَةٌ أَهْدَى مِنْ رَایَةِ الْیَمَانِیِّ لِأَنَّهُ یَدْعُو إِلَى الْحَقِّ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: خروج آن سه نفر؛ سفیانى و خراسانى و یمانى در یك سال و در یك ماه و یك روز است، و پرچمى در میان پرچم‌هاى ایشان به هدایت نزدیك‌تر از پرچم یمانى نیست، زیرا اوست كه مردم را به حق دعوت می‌كند.
الارشاد، جلد 2، صفحۀ 375.
عَنِ الْفُضَیْلِ بْنِ یَسَارٍ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ؟ع؟ قَال‏: إِنَّ مِنَ الْأُمُورِ أُمُوراً مَوْقُوفَةً وَ أُمُوراً مَحْتُومَةً وَ إِنَّ السُّفْیَانِیَّ مِنَ الْمَحْتُومِ الَّذِی لَا بُدَّ مِنْهُ.
فضیل بن یسار از امام باقر؟ع؟ روایت كرده كه فرمود: از میان كارها امورى موقوف و امورى حتمى‌اند، و سفیانى از جمله امور حتمى است كه چاره و گریزى از آن نیست.
غیبت نعمانی، صفحۀ 301.
عَنْ أَبِی بَصِیرٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ؟ع؟ قَالَ‏ سَأَلْتُهُ عَنِ الْقَائِمِ‏؟ع؟ فَقَالَ كَذَبَ الْوَقَّاتُونَ‏ إِنَّا أَهْلُ بَیْتٍ لَا نُوَقِّتُ.
ابوبصیر گوید: از امام صادق؟ع؟ دربارۀ قائم؟ع؟ پرسیدم، فرمود: وقت‏گذاران دروغگویند، ما اهل‌بیت وقت تعیین نمی‌كنیم.
کافی، جلد 1، صفحۀ 368.
امام صادق؟ع؟ در تفسیر آیۀ شریفۀ: «قُلْ یَوْمَ الْفَتْحِ لا یَنْفَعُ‏ الَّذِینَ كَفَرُوا إِیمانُهُمْ وَ لا هُمْ یُنْظَرُونَ‏؛ بگو روز پیروزی ایمان آوردن، سودی به حال کافران نخواهد داشت و به آنها هیچ مهلت داده نمی‌شود. سجده/29»، فرمود:
یَوْمُ الْفَتْحِ یَوْمٌ تُفَتَّحُ‏ الدُّنْیَا عَلَى الْقَائِمِ لَا یَنْفَعُ أَحَداً تَقَرَّبَ بِالْإِیمَانِ مَا لَمْ یَكُنْ قَبْلَ ذَلِكَ مُؤْمِناً؛ روزی که دنیا به دست قائم؟ع؟ فتح شود دیگر ایمان آوردن برای کسی که قبلاً ایمان نداشت سودی نبخشد.
تفسیر برهان، جلد 4، صفحۀ 403.
قالَ الاِمامُ الجوادُ؟ع؟: إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى لَیُصْلِحُ‏ لَهُ أَمْرَهُ فِی لَیْلَةٍ كَمَا أَصْلَحَ أَمْرَ كَلِیمِهِ مُوسَى؟ع؟ إِذْ ذَهَبَ لِیَقْتَبِسَ‏ لِأَهْلِهِ نَاراً فَرَجَعَ وَ هُوَ رَسُولٌ نَبِیٌّ.
امام جواد؟ع؟ فرمود: خدای تبارک و تعالی امرِ او (مهدی؟ع؟) را در یک شب اصلاح کند چنان که امر کلیم خود موسی؟ع؟ را اصلاح فرمود، آنگاه که رفت برای خانواده‌اش شعله‌ای آتش بیاورد، چون برگشت او رسول و پیامبر بود.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 377.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: یَخْرُجُ نَاسٌ مِنَ الْمَشْرِقِ فَیُوَطِّئُونَ لِلْمَهْدِیِّ یَعْنِی سُلْطَانَهُ‏.
پیامبر اکرم؟صل؟ فرمود: مردمى از مشرق زمین قیام می‌نمایند و زمینه را برای حکومت حضرت مهدى؟ع؟ فراهم می‌کنند.
اثبات الهداة، جلد 5، صفحۀ 229.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: لَیَبْعَثَنَّ اللَّهُ مِنْ عِتْرَتِی رَجُلًا أَفْرَقَ‏ الثَّنَایَا أَجْلَى الْجَبْهَةِ یَمْلَأُ الْأَرْضَ عَدْلًا یَفِیضُ الْمَالُ فَیْضاً.
پیامبر اکرم؟صل؟ فرمود: خداوند مردی از خاندان مرا برمی‌انگیزد كه دندانهای پیشینش فاصله‌دار و جبینش گشاده است، زمین را از عدالت پُر می‌سازد و مال فراوان می‌بخشد.
کشف الغمّه، صفحۀ 470.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: تَجِیءُ الرَّایَاتُ‏ السُّودُ مِنْ قِبَلِ الْمَشْرِقِ كَأَنَّ قُلُوبَهُمْ زُبَرُ الْحَدِیدِ فَمَنْ سَمِعَ بِهِمْ فَلْیَأْتِهِمْ فَبَایَعَهُمْ وَ لَوْ حَبْواً عَلَى الثَّلْجِ.
پیامبر اکرم؟صل؟ فرمود: مردمی با پرچمهای سیاه از سوی مشرق می‌آیند گویی دلهای آنان پاره‌های آهن است، هر کس  از آمدن آنان باخبر شنود باید به سوی آنان روآورد و بیعت کند اگر چه با کشاندن خود بر روی برف باشد.
کشف الغمّه، جلد 2، صفحۀ 473.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟:‏ ... مَعَهُ صَحِیفَةٌ مَخْتُومَةٌ فِیهَا عَدَدُ أَصْحَابِهِ بِأَسْمَائِهِمْ وَ أَنْسَابِهِمْ وَ بُلْدَانِهِمْ وَ صَنَائِعِهِمْ وَ كَلَامِهِمْ وَ كُنَاهُمْ كَرَّارُونَ مُجِدُّونَ فِی طَاعَتِهِ.
پیامبر اکرم؟صل؟ فرمود: صحیفۀ مهرشده‌ای همراه قائم؟ع؟ هست که تعداد یارانش با اسامی، نَسَب، محلّ سکونت، شغل، زبان و کُنیۀ آنان در آن نوشته شده است، آنها سلحشورانی هستند که در اطاعت از او مجدّانه عمل می‌کنند.
کمال الدین، جلد 1، صفحۀ 268.
دعا برای ظهور
هَلْ إِلَیْكَ یَابْنَ أَحْمَدَ سَبِیلٌ فَتُلْقَى هَلْ یَتَّصِلُ‏ یَوْمُنَا مِنْكَ بِغَدِهِ فَنَحْظَى مَتَى نَرِدُ مَنَاهِلَكَ الرَّوِیَّةَ فَنَرْوَى مَتَى نَنْتَفِعُ  مِنْ عَذْبِ مَائِكَ فَقَدْ طَالَ الصَّدَى.
آیا راهی به سوی تو هست ای نورچشم پیغمبر که سر به آستانت بگذاریم؟ آیا این روزگار پرمحنت ما به دوران پرنعمت تو متّصل می‌گردد تا از برکاتت بهره‌مند شویم؟ کی می‌شود ما تشنه‌لبان به نهر شاداب لطف و عنایتت وارد گشته و سیراب شویم؟ مولای ما! حقّاً که دوری به طول انجامید و زمان انتظار از حد گذشت و جان‌ها به لب رسید.
فرازی از دعای ندبه
مَتَى تَرَانَا وَ نَرَاكَ وَ قَدْ نَشَرْتَ لِوَاءَ النَّصْرِ تُرَى أَ تَرَانَا نَحُفُّ بِكَ وَ أَنْتَ تَؤُمُّ الْمَلَأَ وَ قَدْ مَلَأْتَ الْأَرْضَ عَدْلًا وَ أَذَقْتَ أَعْدَاءَكَ هَوَاناً وَ عِقَاباً وَ أَبَرْتَ الْعُتَاةَ وَ جَحَدَةَ الْحَقِّ وَ قَطَعْتَ دَابِرَ الْمُتَكَبِّرِینَ وَ اجْتَثَثْتَ أُصُولَ الظَّالِمِینَ وَ نَحْنُ نَقُولُ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَالَمِینَ.
کی شود که تو ما را ببینی و ما تو را ببینیم درحالی که پرچم نصرت و پیروزی افراشته‌ای. آیا خواهی دید که ما بر گِرد تو حلقه زده و تو امام مردم باشی و زمین را پر از عدالت کرده باشی و به دشمنانت کیفر خواری و عِقاب بچشانی و سرکشان و منکران حق را نابود گردانی و ریشۀ متکبّران و ستمکاران را از بیخ برکَنی و ما بگوییم: الحَمدُ لِلهِ رَبِّ العالَمین.
فرازی از دعای ندبه
عَنْ عَبْدِاللَّهِ بْنِ سِنَانٍ قَالَ: قَالَ أَبُو عَبْدِاللَّهِ؟ع؟‏: سَتُصِیبُكُمْ‏ شُبْهَةٌ فَتَبْقَوْنَ بِلَا عَلَمٍ یُرَى وَ لَا إِمَامٍ هُدًى لَا یَنْجُو مِنْهَا إِلَّا مَنْ دَعَا بِدُعَاءِ الْغَرِیقِ، قُلْتُ: كَیْفَ دُعَاءُ الْغَرِیقِ
عبداللَّه بن سنان از امام صادق؟ع؟ روایت كند كه فرمود: به زودى شبهه‏اى به شما مى‏رسد و در آن بدون نشانۀ آشکار و بدون امام هدایت بمانید و كسى از آن شبهه نجات نمى‏یابد مگر آنكه دعاى غریق را بخواند، گفتم: دعاى غریق چگونه است؟ فرمود: مى‏گویى:
یَا اللَّهُ یَا رَحْمَانُ یَا رَحِیمُ یَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ ثَبِّتْ قَلْبِی عَلَى دِینِكَ.
و من هم گفتم: یَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ وَ الْأَبْصَارِ ثَبِّتْ قَلْبِی عَلَى دِینِكَ.
امام فرمود: خداى تعالى مقلّب القلوب و الأبصار است و لیكن همچنان كه من گفتم بگو:
یَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ ثَبِّتْ قَلْبِی عَلَى دِینِكَ.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 352.
اللَّهُمَّ وَ لَا تَسْلُبْنَا الْیَقِینَ لِطُولِ الْأَمَدِ فِی غَیْبَتِهِ وَ انْقِطَاعِ خَبَرِهِ عَنَّا وَ لَا تُنْسِنَا ذِكْرَهُ وَ انْتِظَارَهُ وَ الْإِیمَانَ وَ قُوَّةَ الْیَقِینِ فِی ظُهُورِهِ وَ الدُّعَاءَ لَهُ وَ الصَّلَاةَ عَلَیْهِ حَتَّى لَا یُقَنِّطَنَا طُولُ غَیْبَتِهِ مِنْ ظُهُورِهِ وَ قِیَامِهِ.
بار الها! به واسطۀ غیبت طولانی‌اش و بى‏خبرى ما از او، یقین را از ما سلب مكن و یاد کردنِ از او و انتظارِ او را داشتن و ایمان و قوّت یقین نسبت به ظهورش و دعا کردن در حقّ او و درود فرستادن بر او را از خاطر ما مبر تا اینكه طول غیبتش ما را از ظهور و قیامش ناامید نسازد.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 513.
وَ مِنْ دُعَائِهِ: یَا مَنْ إِذَا تَضایَقَتِ الْأُمُورِ فَتَحَ لَنَا بَاباً لَمْ تَذْهَبُ إِلَیْهِ الْأَوْهَامُ فَصَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ افْتَحْ لِأُمورِیَ الْمُتَضایِقَةِ بَاباً لَمْ یَذْهَبْ إِلَیْهِ وَهْمٌ یَا أَرْحَمَ الرَّاحِمِینَ.
از دعاهای امام عصر؟ع؟ است: ای کسی که وقتی کارها به دشواری و تنگنا انجامید دری به روی ما می‌گشاید که پندارها به آن نمی‌رسد، بر محمّد؟صل؟ و خاندانش درود فرست و برای اموری که مرا در دشواری قرار داده است دری بگشا که خیالی به آن نرسیده باشد؛ ای مهربان‌ترین مهربانان.
قصص الانبیاء، صفحۀ 365.
نُقِلَ عَنِ ابْنِ طَاوُسٍ رَحِمَهُ اللَّهُ أَنَّهُ سَمِعَ سَحَراً فِی السِّرْدَابِ عَنْ صَاحِبِ الْأَمْرِ؟ع؟ أَنَّهُ یَقُولُ‏ اللَّهُمَّ إِنَّ شِیعَتَنَا خُلِقَتْ مِنْ شُعَاعِ أَنْوَارِنَا وَ بَقِیَّةِ طِینَتِنَا وَ قَدْ فَعَلُوا ذُنُوباً كَثِیرَةً اتِّكَالًا عَلَى حُبِّنَا وَ وَلَایَتِنَا فَإِنْ كَانَتْ ذُنُوبُهُمْ بَیْنَكَ وَ بَیْنَهُمْ فَاصْفَحْ‏ عَنْهُمْ فَقَدْ رَضِینَا وَ مَا كَانَ مِنْهَا فِیمَا بَیْنَهُمْ فَأَصْلِحْ بَیْنَهُمْ وَ قَاصَّ بِهَا عَنْ خُمُسِنَا وَ أَدْخِلْهُمُ الْجَنَّةَ وَ زَحْزِحْهُمْ‏ عَنِ النَّارِ وَ لَا تَجْمَعْ بَیْنَهُمْ وَ بَیْنَ أَعْدَائِنَا فِی سَخَطِكَ.
از سیّد بن طاووس؟رضو؟ نقل شده سحرگاهی در سرداب مقدّس از حضرت صاحب‌الامر شنیده بود که چنین نیایش داشت:
خداوندا! شیعیان ما از پرتو انوار ما و فزونی گِل (سرشت) ما آفریده شده‌اند و به پشت‌گرمی محبّت و ولایت ما بسیار گناه کرده‌اند، اگر گناهانشان میان تو و ایشان است از آنان درگذر که ما نیز گذشت کرده‌ایم و هر آنچه (از گناهان) میان خودشان (حقّ‌النّاس) است خود میانشان را اصلاح فرما و از خمس ما آن را بپرداز و آنان را به بهشت درآر و از آتش دوزخ دور بدار و ایشان را به خشمی که بر دشمنان ما می‌گیری دچار مکن.
بحارالانوار، جلد 53، صفحۀ 302.
از آیت الله محمّد حسین غروی (معروف به میرزای نائینی) نقل شده: در دوران جنگ جهانی اوّل که ایران توسّط قوای انگلیس و روس اشغال شد و هجوم و حملات به ملّت شیعه اوج گرفت و مردم تکیه‌گاهی نداشتند من از این پیش‌آمد بسیار پریشان بودم و به پیشگاه مبارک امام زمان؟ع؟ شکوه می‌کردم زیرا نگران بودم که نکند این کشور محبّ صاحب الزّمان ارواحنا فداه از بین برود. یک روز که متوسّل شده بودم در حالتی میان خواب و بیداری مکاشفه‌ای برایم رخ داد، دیدم دیواری مرتفع به شکل نقشۀ ایران شکست برداشته و کج شده و به مویی بند است و چیزی نمانده که روی سر عدّه‌ای زن و بچّه که زیر دیوار نشسته‌اند خراب شود. ناگهان فریاد کشیدم خدایا! این وضع به کجا خواهد انجامید؟ در این حالت بودم که امام زمان روحی فداه را مشاهده کردم. دیدم آن حضرت ایستاده‌اند و با انگشت مبارکِ یک دست خویش به من اشاره می‌کنند که نگاه کن! نگاه کردم دیدم انگشت دست دیگرشان را روی آن دیواری که در حال ریختن بود گذاشته‌اند - گویی در حال برگرداندن دیوار کج‌شده به حالت عادی آن‌اند - و فرمودند:
«هذَا الْجِدارُ هُوَ إیرانُ، بَیْتُ شیعَتِنا. یُمَثِّلُ خَطَراً إذا ما تَهَشَّمَ أو اعْوَجَّ و لکِنْ نَسمَحَ بِسُقوطِهِ وَ خَرابِهِ؛ سَنَحْفَظُهُ نَحْنُ»
این دیوار ایران است، شیعه خانۀ ماست، می‌شکند، کج می‌شود، خطر هست ولی نمی‌گذاریم خراب شود و سقوط کند، ما نگهش می‌داریم.
مجالس حضرت مهدی؟ع؟، صفحۀ 261.
مسائل بعد از ظهور
قالَ الاِمامُ الصّادق؟ع؟: إِنَّ قَائِمَنَا إِذَا قَامَ مَدَّ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ لِشِیعَتِنَا فِی أَسْمَاعِهِمْ وَ أَبْصَارِهِمْ حَتَّى لَا یَكُونَ بَیْنَهُمْ وَ بَیْنَ الْقَائِمِ بَرِیدٌ یُكَلِّمُهُمُ‏ فَیَسْمَعُونَ‏ وَ یَنْظُرُونَ إِلَیْهِ وَ هُوَ فِی مَكَانِهِ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: هنگامی که قائم ما قیام کند خدای تعالی به گوش‌ها و دیدگان شیعیان ما چنان نیرو می‌بخشد که میان آنها و قائم رسانه‌ای نباشد آن حضرت با آنها (از راه دور) سخن می‌گوید آنها می‌شنوند و او را در همان جایی که هست می‌بینند.
کافی، جلد 8، صفحۀ 241.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: یُنَادِی مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ أَوَّلَ النَّهَارِ یَسْمَعُهُ كُلُّ قَوْمٍ بِأَلْسِنَتِهِمْ أَلَا إِنَّ الْحَقَّ فِی عَلِیٍّ وَ شِیعَتِه‏.
امام صادق؟ع؟ فرمود: (هنگام ظهور قائم؟عج؟) اوّلِ روز یک منادی از آسمان ندایی می‌دهد که هر قومی به زبان خودشان می‌شنوند، می‌گوید: بدانید حق با علی و پیروان اوست.
غیبت طوسی، صفحۀ 435.
عَنْ شُرَحْبِیلَ قَالَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ؟ع؟ وَ قَدْ سَأَلْتُهُ عَنِ الْقَائِمِ؟ع؟ فَقَالَ: إِنَّهُ لَا یَكُونُ حَتَّى یُنَادِیَ مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ یَسْمَعُ أَهْلُ الْمَشْرِقِ وَ الْمَغْرِبِ حَتَّى تَسْمَعَهُ الْفَتَاةُ فِی خِدْرِهَا.
شُرَحبیل گوید:  از امام باقر؟ع؟ دربارة امام قائم؟ع؟ پرسیدم، فرمود:  قیام آن حضرت صورت نخواهد پذیرفت تا اینکه نداکننده‌ای از آسمان ندا کند و صدای خود را به اهل مشرق و مغرب برساند، حتّی دوشیزه در پس پردة خود آن صدا را بشنود.
غیبت نعمانی، صفحة 257.
عَنْ أَبَانِ بْنِ تَغْلِبَ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ؟ع؟‏ سَیَأْتِی فِی مَسْجِدِكُمْ ثَلَاثُمِائَةٍ وَ ثَلَاثَةَ عَشَرَ رَجُلًا یَعْنِی مَسْجِدَ مَكَّةَ یَعْلَمُ أَهْلُ مَكَّةَ أَنَّهُ لَمْ یَلِدْهُمْ آبَاؤُهُمْ وَ لَا أَجْدَادُهُمْ عَلَیْهِمُ السُّیُوفُ مَكْتُوبٌ عَلَى كُلِّ سَیْفٍ كَلِمَةٌ تَفْتَحُ أَلْفَ كَلِمَةٍ فَیَبْعَثُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى رِیحاً فَتُنَادِی‏ بِكُلِّ وَادٍ هَذَا الْمَهْدِیُّ یَقْضِی بِقَضَاءِ دَاوُدَ وَ سُلَیْمَانَ؟عهما؟ وَ لَا یُرِیدُ عَلَیْهِ بَیِّنَةً.
أبان بن تَغلِب گوید: امام صادق؟ع؟ فرمود: بزودی سیصد و سیزده نفر به مسجد شما - یعنی مسجد مکّه - خواهند آمد، اهل مکّه می‌دانند که آنان فرزندان آباء و اجداد ایشان نیستند (اهل مکّه نیستند) آنان شمشیرهایی بر خود حمایل دارند که بر روی هر یک کلمهای نوشته شده که از آن هزار کلمه گشوده گردد. خدای تعالی بادی را برمی‌انگیزد که در هر وادی ندا کند: این مهدی است که همچون داود و سلیمان؟عهما؟ قضاوت می‌کند و بر حُکم خود گواه نطلبد.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 671.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: مِنْ ذُرِّیَّتِیَ الْمَهْدِیُّ إِذَا خَرَجَ نَزَلَ عِیسَى بْنُ مَرْیَمَ لِنُصْرَتِهِ فَقَدَّمَهُ وَ صَلَّى خَلْفَهُ.
پیامبراکرم؟صل؟ فرمود: مهدی از فرزندان من است، زمانی که ظهور کند عیسی بن مریم برای یاری او فرود می‌آید و او را مقدّم می‌دارد و پشت سرش نماز می‌گزارد.
امالی صدوق، صفحۀ 218.
قالَ الاِمامُ الباقرُ؟ع؟: إِذَا قَامَ قَائِمُنَا وَضَعَ اللهُ یَدَهُ عَلَى رُءُوسِ الْعِبَادِ فَجَمَعَ بِهَا عُقُولَهُمْ وَ كَمَلَتْ بِهِ أَحْلَامُهُم‏.
امام باقر؟ع؟ فرمود: وقتی قائم ما قیام کند، خداوند دست رحمتش را بر سر بندگان گذارد، پس عقل و خرد آنها کمال یابد.
کافی، جلد 1، صفحة 25.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: إِذَا كَانَ عِنْدَ خُرُوجِ الْقَائِمِ یُنَادِی مُنَادٍ مِنَ السَّمَاءِ أَیُّهَا النَّاسُ قُطِعَ عَنْكُمْ مُدَّةُ الْجَبَّارِینَ وَ وَلِیَ الْأَمْرَ خَیْرُ أُمَّةِ مُحَمَّدٍ فَالْحَقُوا بِمَكَّةَ فَیَخْرُجُ النُّجَبَاءُ مِنْ مِصْرَ وَ الْأَبْدَالُ مِنَ الشَّامِ وَ عَصَائِبُ الْعِرَاقِ رُهْبَانٌ بِاللَّیْلِ لُیُوثٌ بِالنَّهَارِ كَأَنَّ قُلُوبَهُمْ زُبَرُ الْحَدِیدِ فَیُبَایِعُونَهُ بَیْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ.
پیامبراکرم؟صل؟ فرمود: هنگام ظهور قائم گوینده‏اى از آسمان بانگ می‌زند: اى مردم! زمان حكومت جبّاران به پایان رسید و ولىّ امر بهترین امّت محمّد؟صل؟ قیام كرده است، در مكّه به وى ملحق شوید، آنگاه نجباء از مصر و ابدال از شام و گروه‌هایی از عراق كه راهبان شب و شیران روز هستند و دلهاشان مانند پاره‏هاى آهن است بیایند و بین ركن و مقام با امام بیعت كنند.
بحارالانوار، جلد 52، صفحۀ 304.
قالَ الاِمامُ الباقرُ؟ع؟:  إِنَّ الْقَائِمَ إِذَا قَامَ بِمَكَّةَ وَ أَرَادَ أَنْ یَتَوَجَّهَ إِلَى الْكُوفَةِ نَادَى مُنَادِیهِ أَلَا لَا یَحْمِلْ أَحَدٌ مِنْكُمْ طَعَاماً وَ لَا شَرَاباً وَ یَحْمِلُ حَجَرَ مُوسَى بْنِ عِمْرَانَ وَ هُوَ وِقْرُ بَعِیرٍ فَلَا یَنْزِلُ مَنْزِلًا إِلَّا انْبَعَثَ عَیْنٌ مِنْهُ فَمَنْ كَانَ جَائِعاً شَبِعَ وَ مَنْ كَانَ ظَامِئاً رَوِیَ فَهُوَ زَادُهُمْ حَتَّى یَنْزِلُوا النَّجَفَ مِنْ ظَهْرِ الْكُوفَةِ.
امام باقر؟ع؟ فرمود: هنگامی که حضرت قائم در مكّه قیام كند و بخواهد به سوی كوفه حرکت کند منادی او ندا كند: هیچ‌کدام از شما غذا و نوشیدنی باخود برندارد، سنگ حضرت موسى كه به اندازۀ بار یك شتر است با آن حضرت است، در هر منزلى كه فرود آیند چشمۀ آبى از آن سنگ بجوشد كه گرسنه را سیر و تشنه را سیراب كند و همان سنگ توشۀ آنهاست تا این‌كه در بلندی‌های پشت كوفه فرود آیند.
کافی، جلد 1، صفحۀ 231.
قالَ امیرُالمؤمنین؟ع؟ : و یُقْذَفُ فِی قُلُوبِ الْمُؤْمِنِینَ الْعِلْمُ فَلَا یَحْتَاجُ مُؤْمِنٌ إِلَی مَا عِنْدَ أَخِیهِ مِنْ عِلْمٍ، فَیَوْمَئِذٍ تَأْوِیلُ هَذِهِ الْآیَةِ: یُغْنِ اللهُ کُلّاً مِنْ سَعَتِهِ، وَ تُخْرِجُ لَهُمُ الْأَرْضُ کُنُوزَهَا، وَ یَقُولُ الْقَائِمُ: کُلُوا هَنِیئاً بِما أَسْلَفْتُمْ فِی الْأَیَّامِ الْخالِیَةِ.
امیرالمؤمنین؟ع؟ فرمود: علم در قلوب مؤمنان افکنده می‌شود و هیچ مؤمنی نیازمند مطالب علمی برادر مؤمن خویش نخواهد بود، و آن روز تأویل این آیه است که: «خداوند هر یک را از بخشش بیکران خود بی‌نیاز می‌کند. نساء/130». و زمین گنج‌های خود را برایشان خارج می‌کند و قائم؟ع؟ می‌فرماید: «بخورید! گوارایتان باد، این‌ها پاداش اعمالی است که در ایّام گذشته انجام داده‌اید. حاقّه/24».
سفینة البحار، جلد 6، صفحۀ 368.
قالَ الاِمامُ الهادی؟ع؟ : هُوَ الَّذی بِهِ یَجمَعُ الكَلِمَ وَ یُتِمُّ النِّعَمَ وَ یُحِقُّ اللهُ الحَقَّ وَ یُزهِقُ الباطِلَ وَ هُوَ مَهدِیُّكُمُ المُنتَظَرُ.
امام هادی؟ع؟ فرمود: اوست که خداوند به وسیلۀ او وحدت کلمه ایجاد کند و نعمتها را کامل گرداند و حق را پا برجا و باطل را نابود سازد، و او مهدی منتظَر شماست.
اِلزامُ النّاصِب، جلد 1، صفحۀ 168.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: إِذَا قَامَ الْقَائِمُ؟ع؟ حَكَمَ بِالْعَدْلِ وَ ارْتَفَعَ‏ فِی أَیَّامِهِ الْجَوْرُ وَ أَمِنَتِ بِهِ السُّبُلُ‏ وَ أَخْرَجَتِ الْأَرْضُ بَرَكَاتِهَا وَ رَدَّ كُلَّ حَقٍّ إِلَى أَهْلِهِ وَ لَمْ یَبْقَ أَهْلُ دِینٍ حَتَّى یُظْهِرُوا الْإِسْلَامَ وَ یَعْتَرِفُوا بِالْإِیمَانِ أَ مَا سَمِعْتَ اللَّهَ عَزَّوَجَلَّ یَقُولُ:‏ «وَ لَهُ أَسْلَمَ مَنْ فِی السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ طَوْعاً وَ كَرْهاً وَ إِلَیْهِ یُرْجَعُونَ‏».
امام صادق؟ع؟ فرمود: چون قائم؟ع؟ قیام كند به‌عدالت حكم فرماید، و در دوران او ستم برداشته شود و راهها امن گردد و زمین بركت‌هاى خود را بیرون آورد و هر حقّى به اهلش رسد و اهل هیچ كیش و آئینى به‌جاى نماند جز اینكه همگى اظهار اسلام كنند و اعتراف به ایمان نمایند، مگر نشنیده‏اى كه خداى عزّوجلّ فرماید: «هر كه در آسمان‌ها و زمین است خواه و ناخواه براى او اسلام آورَد و به سوى او بازگردانیده می‌‌شوند. آل‌عمران/83».
کشف الغمّه، جلد 2، صفحۀ 465.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: إِذَا قَامَ الْقَائِمُ لَا یَبْقَى‏ أَرْضٌ‏ إِلَّا نُودِیَ فِیهَا شَهَادَةُ أَنْ لَا إِلَهَ إِلَّا اللَّهُ وَ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّهِ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: هنگامى كه قائم؟ع؟ قیام كند جایى در روى زمین باقى نمی‌ماند مگر اینكه فریاد و گواهی بر وحدانیّت خدا و رسالت پیامبرِ آخرین، از آن بلند مى‏شود.
بحارالانوار، جلد 52، صفحۀ 340.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: لَا یَبْقَى عَلَى ظَهْرِ الْأَرْضِ بَیْتُ مَدَرٍ وَ لَا وَبَرٍ إِلَّا أَدْخَلَهُ اللهُ کَلِمَةَ الْاِسْلامِ.
پیامبر اکرم؟صل؟ فرمود: (هنگام ظهور حضرت مهدی؟ع؟) در روی زمین خانه‌ای در شهرها و روستاها نخواهد بود مگر اینکه خداوند اسلام را به آن خانه راه می‌دهد.
مرآة العقول، جلد 5، صفحۀ 137.
قالَ الاِمامُ الحسینُ؟ع؟: مِنَّا اثْنَا عَشَرَ مَهْدِیّاً أَوَّلُهُمْ أَمِیرُالْمُؤْمِنِینَ عَلِیُّ بْنُ أَبِی‌طَالِبٍ؟ع؟ وَ آخِرُهُمُ التَّاسِعُ مِنْ وُلْدِی وَ هُوَ الْقَائِمُ بِالْحَقِّ یُحْیِی اللَّهُ تَعَالَى بِهِ‏ الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِها وَ یُظْهِرُ بِهِ دِیْنَ الْحَقِ‏ عَلَى الدِّینِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ.
امام حسین؟ع؟ فرمود: در بین ما دوازده نفر مهدی (هدایت شدۀ الهی) وجود دارد؛ اوّل آنها امیرالمؤمنین علی بن ابی‌طالب؟ع؟ و آخرین آنها نهمین نفر از نسل من می‌باشد و اوست قائم بالحق، خداوند زمین مُرده را توسّط او زنده می‌کند و دین حق را - علی رغم میل مشرکین - به دست او بر سایر ادیان پیروزی و برتری می‌دهد.
عیون اخبار الرضا؟ع؟، جلد 1، صفحۀ 68.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: أَنَّ فِی صَاحِبِ الزَّمَانِ شَبَهاً مِنْ یُونُسَ رُجُوعُهُ مِنْ غَیْبَتِهِ بِشَرْخِ‏ الشَّبَابِ‏.
امام صادق؟ع؟ فرمود: در صاحب الزّمان نشانی از حضرت  یونس هست و آن اینکه بعد از غیبتش به صورت جوانی نورس ظاهر می‌شود.
غیبت شیخ طوسی، صفحۀ 421.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: إِنَّ مِنْ أَعْظَمِ الْبَلِیَّةِ أَنْ یَخْرُجَ إِلَیْهِمْ صَاحِبُهُمْ شَابّاً وَ هُمْ یَحْسَبُونَهُ شَیْخاً كَبِیراً.
امام صادق؟ع؟ فرمود: از بزرگترین گرفتاریها آن است كه صاحب موعود ایشان به چهرۀ جوانى بر آنان خروج مى‏كند در حالى كه آنان مى‏پندارند كه او باید پیرمردى كهن‌سال باشد.
غیبت نعمانی، صفحۀ 189.
قالَ الاِمامُ الباقرُ؟ع؟:  إِذَا قَامَ الْقَائِمُ؟ع؟ ... لَا یَتْرُكُ بِدْعَةً إِلَّا أَزَالَهَا وَ لَا سُنَّةً إِلَّا أَقَامَهَا.
امام باقر؟ع؟ فرمود: چون قائم؟ع؟ قیام کند ... تمام بدعت‌ها را از بین می‌برد و سنّت‌های الهی را برپا می‌دارد.
الارشاد، جلد 2، صفحة 385.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: مَهْدِیُّ أُمَّتِی أَشْبَهُ النَّاسِ لِی فِی شَمَائِلِهِ وَ أَقْوَالِهِ وَ أَفْعَالِهِ یَظْهَرُ بَعْدَ غَیْبَةٍ طَوِیلَةٍ وَ حَیْرَةٍ مُظْلِمَةٍ فَیُعْلِنُ أَمْرَ اللهِ وَ یُظْهِرُ دِینَ اللَهِ وَ یُؤَیَّدُ بِنَصْرِ اللَهِ وَ یُنْصَرُ بِمَلَائِكَةِ اللهِ.
پیامبراکرم؟صل؟ فرمود: مهدی امّتم در شمائل و اقوال و افعال شبیه‌ترین مردم به من است او پس از غیبتی طولانی و حیرتی گمراه‌کننده ظهور کند، امر خدا را اعلان نماید و دین خدای تعالی را چیره گرداند و به یاری خدا و ملائکة خدا مؤیَّد باشد.
إعلام الوری، صفحة 398.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: إِنَّهُ إِذا تَناهَتِ الْاُمُورُ إِلَى صاحِبِ هَذَا الْأَمْرِ رَفَعَ اللَّهُ تَبارَكَ وَ تَعالَى لَهُ كُلَّ مُنْخَفِضٍ مِنَ الْأَرْضِ وَ خَفَضَ لَهُ كُلَّ مُرْتَفِعٍ حَتَّى تَكُونَ الدُّنْیا عِنْدَهُ بِمَنْزِلَةِ رَاحَتِهِ فَأَیُّكُمْ لَوْ كانَتْ فِی رَاحَتِهِ شَعْرَةٌ لَمْ‌یُبْصِرْها.
چون کارها به دست صاحب الأمر افتد خدای تعالی پستی‌ها و بلندی‌های زمین را برای او برابر کند تا دنیا نزد او به منزلۀ کف دستش شود، کدام‌یک از شما اگر در کف دستش مویی باشد آن را نمی‌بیند؟
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 674.
قالَ الاِمامُ الجواد؟ع؟: وَ لَكِنَّ الْقَائِمَ الَّذِی یُطَهِّرُ اللَّهُ بِهِ الْأَرْضَ مِنْ أَهْلِ الْكُفْرِ وَ الْجُحُودِ ... الَّذِی تُطْوَى لَهُ الْأَرْضُ وَ یَذِلُّ لَهُ كُلُّ صَعْبٍ.
امام جواد؟ع؟ فرمود: امّا قائمی که خداوند توسّط او زمین را از لوث وجود کافران و منکران پاک سازد ... کسی است که زمین برایش درپیچیده شود (به آسانی به هر منطقه‌ای بخواهد دست می‌یابد) و هر کار دشواری برایش آسان گردد.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 378.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: یُنَادَى بِاسْمِ الْقَائِمِ؟ع؟ فِی لَیْلَةِ ثَلَاثٍ وَ عِشْرِینَ وَ یَقُومُ فِی یَوْمِ عَاشُورَاءَ وَ هُوَ الْیَوْمُ الَّذِی قُتِلَ فِیهِ الْحُسَیْنُ بْنُ عَلِیٍّ؟ع؟ لَكَأَنِّی بِهِ فِی یَوْمِ السَّبْتِ الْعَاشِرِ مِنَ الْمُحَرَّمِ قَائِماً بَیْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ جَبْرَئِیلُ؟ع؟ عَنْ یَدِهِ الْیُمْنَى یُنَادِی الْبَیْعَةَ لِلَّهِ‏ فَتَصِیرُ إِلَیْهِ شِیعَتُهُ مِنْ أَطْرَافِ الْأَرْضِ تُطْوَى لَهُمْ طَیّاً حَتَّى یُبَایِعُوهُ فَیَمْلَأُ اللَّهُ بِهِ الْأَرْضَ عَدْلًا كَمَا مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً.
امام صادق؟ع؟ فرمود: در شب بیست و سوّم بنام امام قائم؟ع؟ ندا می‌شود و در روز عاشورا قیام می‌كند، و آن روزى است كه حسین بن على؟عهما؟ در آن به شهادت رسیده، گویا آن جناب را می‌نگرم كه در روز شنبه دهم محرّم در میان ركن و مقام ایستاده و جبرئیل در سمت راست او ندا می‌کند: «الْبَیْعَةَ لِلَّه؛ بیعت از آنِ خداست». پس شیعیان آن حضرت از اطراف زمین به‌سویش رهسپار می‌شوند، و زمین زیر پایشان به‌سرعت پیچیده‏ می‌شود (طیّ الارض می‌کنند) تا خدمتش رفته با او بیعت كنند و خدا به‌وسیله او زمین را از عدل و داد پر كند چنان‌که از جور و ستم پر شده باشد.
الارشاد، جلد 2، صفحۀ 379.
عَنِ الرَّیَّانِ بْنِ الصَّلْتِ قَالَ‏ قُلْتُ لِلرِّضَا؟ع؟ أَنْتَ صاحِبُ هَذَا الْأَمْرِ فَقالَ أَنَا صاحِبُ هَذَا الْأَمْرِ وَ لَكِنِّی لَسْتُ بِالَّذِی أَمْلَؤُها عَدْلًا كَما مُلِئَتْ جَوْراً وَ كَیْفَ أَكُونُ ذَلِكَ عَلَى مَا تَرَى مِنْ ضَعْفِ‏ بَدَنِی‏ وَ إِنَّ الْقائِمَ هُوَ الَّذِی إِذا خَرَجَ كانَ فِی سِنِّ الشُّیُوخِ وَ مَنْظَرِ الشُّبَّانِ قَوِیّاً فِی بَدَنِهِ حَتَّى لَوْ مَدَّ یَدَهُ إِلَى أَعْظَمِ شَجَرَةٍ عَلَى وَجْهِ الْأَرْضِ لَقَلَعَها وَ لَوْ صاحَ بَیْنَ الْجِبالِ لَتَدَكْدَكَتْ صُخُورُها یَكُونُ مَعَهُ عَصا مُوسَى وَ خاتَمُ سُلَیْمانَ؟ع؟ ذاكَ الرَّابِعُ مِنْ وُلْدِی یُغَیِّبُهُ اللهُ فِی سِتْرِهِ ما شَاءَ ثُمَّ یُظْهِرُهُ فَیَمْلَأُ بِهِ الْأَرْضَ قِسْطاً وَ عَدْلًا كَما مُلِئَتْ جَوْراً وَ ظُلْماً.
ریّان بن صلت گوید:  به امام رضا؟ع؟ گفتم: آیا شما صاحب‌الامر هستید؟ فرمود:  من صاحب‌الامر هستم امّا آن كسى نیستم كه زمین را از عدل آكنده سازد همچنان كه پر از جور شده باشد و چگونه او باشم در حالى كه ضعف بدن مرا مى‏بینى. و قائم كسى است كه در سنّ شیوخ و منظر جوانان قیام كند و نیرومند باشد به غایتى كه اگر دستش را به بزرگترین درخت روى زمین دراز كند آن را از جاى بركند و اگر بین كوه‌ها فریاد برآورد صخره‏هاى آن فرو پاشد. عصاى موسى و خاتم سلیمان؟عهما؟ با اوست، او چهارمین از فرزندان من است، خداوند او را در ستر خود نهان سازد سپس او را ظاهر كند و به واسطة او زمین را از عدل و داد آكنده سازد همچنان كه از ظلم و ستم پر شده باشد.
کمال الدین، جلد 2، صفحه 376.
قالَ الإمامُ الصّادقُ؟ع؟: بَیْنَا شَبَابُ الشِّیعَةِ عَلَى ظُهُورِ سُطُوحِهِمْ نِیَامٌ إِذْ تَوَافَوْا إِلَى صَاحِبِهِمْ فِی لَیْلَةٍ وَاحِدَةٍ عَلَى غَیْرِ مِیعَادٍ فَیُصْبِحُونَ بِمَكَّةَ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: جوانان شیعه در حالی که بر پشت بامهای خود خفته‌اند در یک شب بدون قرار قبلی به صاحب خود می‌پیوندند و صبحگاهان در مکّه کنار امام خود حاضر می‌شوند.
غیبت نعمانی، صفحۀ 316.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: یَخْرُجُ الْمَهْدِیُّ وَ عَلَى رَأْسِهِ مَلَكٌ یُنَادِی هَذَا الْمَهْدِیُ‏ فَاتَّبِعُوهُ.
پیامبر اکرم؟صل؟ فرمود: مهدى در حالى خروج مى‏کند كه فرشته‏اى بالاى سر حضرت ندا مى‏دهد: این مهدى است از او پیروى كنید.
کشف الغمّه، جلد 2، صفحۀ 471.
قالَ الإمامُ الصّادقُ؟ع؟: إِذَا قَامَ قَائِمُ آلِ مُحَمَّدٍ؟عهم؟ حَكَمَ بَیْنَ النَّاسِ بِحُكْمِ دَاوُدَ لَا یَحْتَاجُ إِلَى بَیِّنَةٍ یُلْهِمُهُ‏ اللَّهُ تَعَالَى فَیَحْكُمُ بِعِلْمِهِ وَ یُخْبِرُ كُلَّ قَوْمٍ بِمَا اسْتَبْطَنُوهُ وَ یَعْرِفُ وَلِیَّهُ مِنْ عَدُوِّهِ بِالتَّوَسُّمِ قَالَ اللَّهُ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَى:‏ «إِنَّ فِی ذلِكَ لَآیاتٍ لِلْمُتَوَسِّمِینَ وَ إِنَّها لَبِسَبِیلٍ مُقِیمٍ».
چون قائم آل محمد؟عهم؟ قیام كند به حكم داود؟ع؟ میان مردم حكم می‌كند و نیازی به دلیل و شاهد ندارد، خداى تعالى به او الهام می‌فرماید و او از روى علم خود حکم می‌كند، و به هر قومی آنچه را از او پوشیده دارند خبر می‌دهد، و دوست خود را از دشمن به فراست و هوشمندى می‌شناسد، خداى سبحان می‌فرماید: «همانا در آن نشانه‏هایى براى هوشمندان وجود دارد و همانا آن به راهى است پایدار و استوار. حجر/75و76».
الارشاد، جلد 2، صفحۀ 386.
قالَ الاِمامُ السّجّادُ؟ع؟: إِذَا قَامَ قَائِمُنَا أَذْهَبَ اللهُ عَزَّوَجَلَّ عَنْ شِیعَتِنَا الْعَاهَةَ، وَ جَعَلَ قُلُوبَهُمْ كَزُبَرِ الْحَدِیدِ، وَ جَعَلَ قُوَّةَ الرَّجُلِ مِنْهُمْ قُوَّةَ أَرْبَعِینَ رَجُلًا وَ یَكُونُونَ حُكَّامَ الْأَرْضِ وَ سَنَامَهَا.
امام سجّاد؟ع؟فرمود: هنگامی که قائم ما قیام کند خدای عزّوجلّ آفت را از شیعیان ما برطرف می‌سازد و دل‌هایشان را همچون پاره‌های آهن محکم می‌کند و نیروی یک مرد آنها را برابر نیروی چهل مرد قرار می‌دهد و آنها فرمانروایان و بزرگان روی زمین خواهند بود.
خصال، جلد 2، صفحۀ 541.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟: تَتَنَعَّمُ أُمَّتِی فِی زَمَنِ الْمَهْدِیِّ؟ع؟ نِعْمَةً لَمْ یَتَنَعَّمُوا مِثْلَهَا قَطُّ یُرْسَلُ السَّمَاءُ عَلَیْهِمْ مِدْرَاراً وَ لَا تَدَعُ الْأَرْضُ شَیْئاً مِنْ نَبَاتِهَا إِلَّا أَخْرَجَتْهُ.
پیامبر اکرم؟صل؟ فرمود: امّت من در زمان مهدی؟ع؟ از نعمت‌هایی برخوردار می‌شوند که هرگز آن‌طور برخوردار نبوده‌اند، آسمان بر آنها باران پیاپی می‌فرستد و زمین چیزی از نباتات را وانمی‌گذارد مگر اینکه آن را بیرون می‌ریزد.
کشف الغمّه، جلد 2، صفحۀ 473.
قالَ الإمامُ الصّادقُ؟ع؟: یَقْسِمُ الْمَالَ‏ صِحَاحاً، فَقَالَ رَجُلٌ: مَا صِحَاحاً، قَالَ: بِالسَّوِیَّةِ بَیْنَ النَّاسِ وَ یَمْلَأُ اللَّهُ قُلُوبَ أُمَّةِ مُحَمَّدٍ غِنًى وَ یَسَعُهُمْ‏ عَدْلُهُ‏.
امام صادق؟ع؟ فرمود: (مهدی؟ع؟) مال را بطور صحیح تقسیم می‌كند، مردی پرسید: صحیح چطور است؟ فرمود: بطور مساوى در بین مردم، و خداوند دل امّت محمّد؟صل؟ را با بی‌نیازی پر می‌کند و سایۀ عدلش بر سر همه گسترش می‌یابد.
کشف الغمّه، جلد 2، صفحۀ 483.
قالَ امیرُالمؤمنین؟ع؟ : ... ثُمَّ یَسِیرُ إِلَى مِصْرَ فَیَصْعَدُ مِنْبَرَهُ فَیَخْطُبُ النَّاسَ فَتَسْتَبْشِرُ الْأَرْضُ بِالْعَدْلِ وَ تُعْطِی السَّمَاءُ قَطْرَهَا وَ الشَّجَرُ ثَمَرَهَا وَ الْأَرْضُ نَبَاتَهَا وَ تَتَزَیَّنُ‏ لِأَهْلِهَا.
امیرالمؤمنین؟ع؟ فرمود: سپس به سوی مصر حرکت کرده وارد مصر می‌شود، بر فراز منبر قرار گرفته برای مردم خطبه ایراد می‌کند. زمین نوید عدالت را می‌شنود، آسمان باران رحمتش را فرومی‌ریزد، درخت میوه‌هایش را ارزانی می‌دارد، و زمین سبز و خرّم شده و خود را برای اهل زمین آرایش می‌دهد.
بحارالانوار، جلد 53، صفحۀ 85.
قالَ النَّبِیُّ؟صل؟ : یَفْرَحُ‏ بِهِ أَهْلُ السَّماءِ وَ أَهْلُ الْأَرْضِ وَ الطَّیْرِ فِی الْهَواءِ وَ الْحِیتانُ فِی الْبَحْرِ.
پیامبر اکرم؟صل؟ فرمود: اهل آسمان و زمین به سبب ظهور او خوشحال می‌شوند، پرندگان هوا و ماهیان دریا نیز با ظهور او شادی می‌کنند.
التشریف بالمنن فی التعریف فی الفتن، صفحۀ 281.
قالَ الاِمامُ الباقرُ؟ع؟: إِذَا قَامَ قَائِمُ أَهْلِ الْبَیْتِ قَسَمَ بِالسَّوِیَّةِ وَ عَدَلَ فِی الرَّعِیَّةِ فَمَنْ أَطَاعَهُ‏ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ‏ وَ مَنْ عَصَاهُ فَقَدْ عَصَى اللَّهَ وَ إِنَّمَا سُمِّیَ الْمَهْدِیُّ مَهْدِیّاً لِأَنَّهُ یُهْدَى إِلَى أَمْرٍ خَفِیٍّ وَ یَسْتَخْرِجُ التَّوْرَاةَ وَ سَائِرَ كُتُبِ اللَّهِ عَزّ وَجَلَّ مِنْ غَارٍ بِأَنْطَاكِیَةَ وَ یَحْكُمُ بَیْنَ أَهْلِ التَّوْرَاةِ بِالتَّوْرَاةِ وَ بَیْنَ أَهْلِ الْإِنْجِیلِ بِالْإِنْجِیلِ وَ بَیْنَ أَهْلِ الزَّبُورِ بِالزَّبُورِ وَ بَیْنِ أَهْلِ الْقُرْآنِ بِالْقُرْآنِ وَ تُجْمَعُ إِلَیْهِ أَمْوَالُ الدُّنْیَا مِنْ بَطْنِ الْأَرْضِ وَ ظَهْرِهَا فَیَقُولُ لِلنَّاسِ تَعَالَوْا إِلَى مَا قَطَعْتُمْ فِیهِ الْأَرْحَامَ وَ سَفَكْتُمْ‏ فِیهِ الدِّمَاءَ الْحَرَامَ وَ رَكِبْتُمْ‏ فِیهِ مَا حَرَّمَ اللَّهُ عَزَّوَجَلَّ فَیُعْطِی شَیْئاً لَمْ یُعْطَهُ أَحَدٌ كَانَ قَبْلَهُ وَ یَمْلَأُ الْأَرْضَ عَدْلًا وَ قِسْطاً وَ نُوراً.
امام باقر؟ع؟ فرمود: چون قائم اهل‌بیت قیام کند اموال را بطور برابر تقسیم می‌کند و با رعیّت به عدالت رفتار می‌کند. پس هر کس از او فرمان‌برداری کند از خدا فرمان برده است و هر کس او را نافرمانی کند خداوند را نافرمانی کرده است. او «مهدی» نامیده شده است، زیرا به کاری نهانی راهنمایی می‌شود. وی تورات و دیگر کتاب‌های آسمانی را از غاری در انطاکیه بیرون می‌آورد و در میان اهل تورات به تورات و در میان اهل انجیل با انجیل و در میان اهل زبور بر پایۀ زبور و در میان اهل قرآن براساس قرآن حکم می‌کند. ثروت دنیا از درون و برون زمین نزد او جمع می‌شود آنگاه به مردم می‌فرماید: بیایید به سوی اموالی که به خاطر آن از خویشاوندان بریدید و برای آن، خون‌هایی ناروا ریختید و برای به‌دست آوردن آن، محرّمات الهی را مرتکب شدید.
آن‌قدر مال و ثروت می‌بخشد که احدی قبل از او آن اندازه نبخشیده است، و زمین را از دادگری و برابری و نور پُر می‌کند همان‌گونه که از بیداد و ستم و بدی پُر شده است.
غیبت نعمانی، صفحۀ 237.
قالَ الاِمامُ الباقرُ؟ع؟: إِذاْ قَامَ الْقَائِمُ جَاءَتِ الْمُزَامَلَةُ وَ یَأْتِی الرَّجُلُ إِلَى كِیسِ أَخِیهِ فَیَأْخُذُ حَاجَتَهُ لَا یَمْنَعُهُ.
امام باقر؟ع؟ فرمود: زمانی که قائم قیام کند رفاقت به وجود می‌آید و شخص نیاز خود را از کیسۀ برادرش بدون هیچ ممانعتی برمی‌دارد.
دررالأخبار، صفحة 404.
قالَ امیرُالمؤمنین؟ع؟ : أَلَا وَ فِی غَدٍ وَ سَیَأْتِی غَدٌ بِمَا لَا تَعْرِفُونَ یَأْخُذُ الْوَالِی مِنْ غَیْرِهَا عُمَّالَهَا عَلَى مَسَاوِئِ أَعْمَالِهَا وَ تُخْرِجُ لَهُ الْأَرْضُ أَفَالِیذَ كَبِدِهَا وَ تُلْقِی إِلَیْهِ سِلْماً مَقَالِیدَهَا فَیُرِیكُمْ كَیْفَ عَدْلُ السِّیرَةِ وَ یُحْیِی مَیِّتَ الْكِتَابِ وَ السُّنَّة.
امیرالمؤمنین؟ع؟ فرمود: آگاه باشید! فردایی که نمی‌دانید چه حوادثی پیش می‌آورد حاکمی غیر از حاکمان امروزی می‌آید(حضرت مهدی؟عج؟) که کارگزاران حکومتها را به زشتی اعمالشان کیفر خواهد داد و زمین پاره‌های جگرش را برای او بیرون می‌ریزد و کلیدهایش را به او می‌سپارد. او روش عادلانه در حکومت را به شما می‌نمایاند و آنچه از کتاب و سنّت متروک مانده زنده می‌کند.
نهج البلاغه، خطبۀ 138.
قالَ الاِمامُ الصّادق؟ع؟: إِنَّ المُؤمِنَ فی زَمانِ القائِمِ وَ هُوَ بالمَشرِقِ لَیَرَى أَخاهُ الَّذی فِی المَغرِبِ وَ كَذَا الَّذی فِی المَغرِبِ یَرَى أَخاهُ الَّذی فِی المَشرِقِ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: در زمان قائم؟عج؟ شخص مؤمن اگر در مشرق باشد برادرش را که در مغرب است می‌بیند و اگر در مغرب باشد برادرش را که در مشرق است می‌بیند.
بحارالانوار، جلد 52، صفحۀ 391.
قالَ الاِمامُ الباقرُ؟ع؟: ... فَإِذَا خَرَجَ أَسْنَدَ ظَهْرَهُ إِلَى الْكَعْبَةِ وَ اجْتَمَعَ إِلَیْهِ ثَلَاثُمِائَةٍ وَ ثَلَاثَةَ عَشَرَ رَجُلًا وَ أَوَّلُ مَا یَنْطِقُ‏ بِهِ هَذِهِ الْآیَةُ: «بَقِیَّتُ اللَّهِ خَیْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ‏»، ثُمَّ یَقُولُ أَنَا بَقِیَّةُ اللَّهِ فِی أَرْضِهِ وَ خَلِیفَتُهُ وَ حُجَّتُهُ عَلَیْكُمْ فَلَا یُسَلِّمُ عَلَیْهِ مُسَلِّمٌ إِلَّا قَالَ: السَّلَامُ عَلَیْكَ یَا بَقِیَّةَ اللَّهِ فِی أَرْضِهِ.
امام باقر؟ع؟ فرمود: چون قائم؟ع؟ ظهور كند به خانۀ كعبه تكیه زند و سیصد و سیزده مرد به گِرد او اجتماع كنند، اوّلین سخن او این آیۀ شریفه است: «بَقِیَّتُ اللَّهِ خَیْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِینَ. هود/88‏»، سپس مى‏گوید: بقیّةاللَّه من هستم، حجّت خدا و خلیفۀ او در میان شما من هستم. هیچ مسلمانی نباشد مگر آنکه به این لفظ او را سلام دهد: السَّلَامُ عَلَیْكَ یَا بَقِیَّةَ اللَّهِ فِی أَرْضِهِ.
کمال الدین، جلد 1، صفحۀ 331.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: إِذَا قَامَ الْقَائِمُ بَعَثَ فِی أَقَالِیمِ الْأَرْضِ فِی كُلِّ إِقْلِیمٍ رَجُلًا یَقُولُ عَهْدُكَ‏ فِی كَفِّكَ‏ فَإِذَا وَرَدَ عَلَیْكَ أَمْرٌ لَا تَفْهَمُهُ وَ لَا تَعْرِفُ‏ الْقَضَاءَ فِیهِ فَانْظُرْ إِلَى كَفِّكَ وَ اعْمَلْ بِمَا فِیهَا قَالَ وَ یَبْعَثُ جُنْداً إِلَى الْقُسْطَنْطِینِیَّةِ فَإِذَا بَلَغُوا الْخَلِیجَ كَتَبُوا عَلَى أَقْدَامِهِمْ شَیْئاً وَ مَشَوْا عَلَى الْمَاءِ فَإِذَا نَظَرَ إِلَیْهِمُ الرُّومُ یَمْشُونَ عَلَى الْمَاءِ قَالُوا هَؤُلَاءِ أَصْحَابُهُ یَمْشُونَ عَلَى الْمَاءِ فَكَیْفَ هُوَ فَعِنْدَ ذَلِكَ یَفْتَحُونَ لَهُمْ أَبْوَابَ الْمَدِینَةِ فَیَدْخُلُونَهَا فَیَحْكُمُونَ‏ فِیهَا مَا یَشَاءُونَ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: هنگامی که قائم قیام کند برای هر یک از مناطق جهان فردی را برمی‌گزیند و می‌فرستد و به او می‌گوید: دستورالعمل تو در کف دست توست، اگر به مطلبی برخوردی که آن را نفهمیدی و شیوۀ قضاوت در آن را ندانستی، به کف دست خود نگاه کن و به آنچه درآن است عمل کن. حضرت فرمود: و سپاهی را به قسطنطینیّه می‌فرستد چون به خلیج می‌رسند چیزی بر قدمهایشان می‌نویسند و بر روی آب راه می‌روند رومیان که می‌بینند آنان بر روی آب راه می‌روند می‌گویند اینان که یاران مهدی‌اند بر روی آب راه می‌روند پس خود او چگونه است. در این هنگام دروازه‌های شهر را به روی ایشان می‌گشایند و سپاه امام داخل شهر می‌شوند و آنچه می‌خواهند در شهر حُکم می‌کنند.
غیبت نعمانی، صفحۀ 319.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: إِذَا قَامَ الْقَائِمُ نَزَلَتْ‏ سُیُوفُ‏ الْقِتَالِ عَلَى كُلِّ سَیْفٍ اسْمُ الرَّجُلِ وَ اسْمُ أَبِیهِ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: آن هنگام كه قائم قیام مى‏كند شمشیرهاى نبرد فرود مى‏آید، که روی هر شمشیرى نام‏
مردى معیّن و نام پدرش نوشته شده است.
غیبت نعمانی، صفحۀ 244.
قالَ الاِمامُ الباقرُ؟ع؟: كَأَنِّی بِأَصْحَابِ الْقَائِمِ؟ع؟ وَ قَدْ أَحَاطُوا بِمَا بَیْنَ الْخَافِقَیْنِ، فَلَیْسَ مِنْ شَیْ‏ءٍ إِلَّا وَ هُوَ مُطِیعٌ لَهُمْ حَتَّى سِبَاعُ الْأَرْضِ وَ سِبَاعُ الطَّیْرِ، یَطْلُبُ رِضَاهُمْ فِی كُلِّ شَیْءٍ حَتَّى تَفْخَرَ الْأَرْضُ عَلَى الْأَرْضِ وَ تَقُولُ: مَرَّ بِیَ الْیَوْمَ رَجُلٌ مِنْ أَصْحَابِ الْقَائِمِ ؟ع؟.‏
امام باقر؟ع؟فرمود: گویا یاران قائم؟ع؟ را می‌بینم که به مشرق تا مغرب احاطه پیدا کرده‌اند و همه چیز مطیع آنهاست حتّی درندگان و پرندگان وحشی، همه چیز خشنودی آنها را طلب کند، تا جایی که زمینی به زمین دیگر ببالد و بگوید: امروز یکی از یاران قائم؟ع؟ بر من گذشت.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 673.
قالَ الاِمامُ الکاظم؟ع؟: ... هُوَ الثَّانِی عَشَرَ مِنَّا یُسَهِّلُ اللهُ لَهُ كُلَّ عَسِیرٍ وَ یُذَلِّلُ‏ لَهُ كُلَّ صَعْبٍ وَ یُظْهِرُ لَهُ كُنُوزَ الْأَرْضِ وَ یُقَرِّبُ لَهُ كُلَّ بَعِیدٍ.
امام کاظم؟ع؟ فرمود: ... او دوازدهمین ما ائمّه است خداوند برای او هر مشکلی را آسان و هر رمنده‌ای را در برابر او رام می‌کند و گنج‌های زمین را برایش آشکار می‌سازد و هر دوری را به وی نزدیک می‌گرداند.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 369.
قالَ امیرُالمؤمنین؟ع؟: ...أَلَا وَ إِنَّ مَنْ أَدْرَكَهَا مِنَّا یَسْرِی فِیهَا بِسِرَاجٍ‏ مُنِیرٍ وَ یَحْذُو فِیهَا عَلَى مِثَالِ الصَّالِحِینَ لِیَحُلَّ فِیهَا رِبْقاً وَ یُعْتِقَ فِیهَا رِقّاً وَ یَصْدَعَ شَعْباً وَ یَشْعَبَ صَدْعا.ً
امیرالمؤمنین؟ع؟ فرمود: بدانید کسی از ما (حضرت مهدی؟عج؟) فتنه‌های آینده را دریابد، با چراغی روشن در آن حرکت کند و به روش صالحان رفتار نماید تا بند را بگشاید و (ملّتهای) اسیر را آزاد سازد، جمع گمراهان را پراکنده و پراکندگی حق را جمع کند.
نهج البلاغه، خطبۀ 150.
پیامبراکرم؟صل؟ فرمود: چون مرا به آسمان هفتم بردند پروردگارم مرا ندا داد و فرمود: ... بِالْقَائِمِ مِنْكُمْ أَعْمُرُ أَرْضِی بِتَسْبِیحِی‏ وَ تَهْلِیلِی وَ تَقْدِیسِی وَ تَكْبِیرِی وَ تَمْجِیدِی وَ بِهِ أُطَهِّرُ الْأَرْضَ مِنْ أَعْدَائی وَ أُورِثُهَا أَوْلِیَائِی.
... به قائمِ از شما زمینم را با تسبیح و تهلیل و تقدیس و تکبیر و تمجیدم آباد سازم و به وسیلۀ او زمین را از دشمنان خود پاک کنم و به دوستانم واگذار نمایم.
امالی صدوق، صفحۀ 632.
قالَ الاِمامُ الصّادق؟ع؟:  ما مِن مُعْجِزَةٍ مِنْ مُعْجِزاتِ الأَنبیاءِ وَ الأَوصیاءِ إِلّا وَ یُظْهِرُ اللهُ تَبارَكَ وَ تَعالى مِثْلَها فِی یَدِ قائِمِنا لِإِتْمامِ الْحُجَّةِ عَلَى الأَعْداءِ.
امام صادق(ع) فرمود: هیچ معجزه‌ای از معجزات انبیاء و اوصیای ایشان نیست مگر اینکه خدای تعالی برای اتمام حجّت بر دشمنان، همانند آن را به دست قائم ما ظاهر می‌سازد.
اثبات الهداة، جلد 5، صفحۀ 328.
قالَ الاِمامُ الباقرُ؟ع؟ : إِذا ظَهَرَ الْقائِمُ ؟ع؟ ظَهَرَ بِرَایَةِ رَسُولِ اللَّهِ ؟صل؟ وَ خاتَمِ سُلَیْمانَ وَ حَجَرِ مُوسَى وَ عَصاهُ.
امام باقر؟ع؟فرمود: هنگامی که قائم؟ع؟ ظهور کند پرچم رسول‌اکرم؟صل؟ و انگشتر حضرت سلیمان؟ع؟ و سنگ و عصای حضرت موسی؟ع؟ را همراه خود می‌آورد.
غیبت نعمانی، صفحۀ 238.
قالَ الاِمامُ الباقرَ؟ع؟: كَانَتْ عَصَا مُوسَى لآِدَمَ؟ع؟ فَصَارَتْ إِلَى شُعَیْبٍ ثُمَّ صَارَتْ إِلَى مُوسَى بْنِ عِمْرَانَ وَ إِنَّهَا لَعِنْدَنَا وَ إِنَّ عَهْدِی بِهَا آنِفاً وَ هِیَ خَضْرَاءُ كَهَیْئَتِهَا حِینَ‏ انْتُزِعَتْ‏ مِنْ شَجَرَتِهَا وَ إِنَّهَا لَتَنْطِقُ إِذَا اسْتُنْطِقَتْ أُعِدَّتْ لِقَائِمِنَا؟ع؟ یَصْنَعُ بِهَا مَا كَانَ یَصْنَعُ مُوسَى وَ إِنَّهَا لَتَرُوعُ وَ تَلْقَفُ ما یَأْفِكُونَ وَ تَصْنَعُ مَا تُؤْمَرُ بِهِ إِنَّهَا حَیْثُ أَقْبَلَتْ تَلْقَفُ ما یَأْفِكُونَ.
امام باقر؟ع؟ فرمود: عصای موسی از آنِ آدم؟ع؟ بود که به دست شعیب افتاد و سپس به موسی بن عمران؟ع؟ رسید و اکنون آن عصا نزد ماست و اندکی پیش نزد من بود و مانند روزی که از درخت بریده شده سبزاست و چون از او پرسیده شود سخن گوید و برای قائم؟ع؟ مهیّا گشته است و او با آن، همان کارکند که موسی؟ع؟ می‌کرد و آن هراس‌آور است و ساخته‌های نیرنگی جادوگران را می‌بلعد و هرچه فرمانش دهند انجام دهد، چون حمله کند جادوها را ببلعد.
کافی، جلد 1، صفحۀ 231.
قالَ امیرُالمؤمنین؟ع؟: یَعْطِفُ الْهَوَى عَلَى الْهُدَى إِذا عَطَفُوا الْهُدَى عَلَى الْهَوَى وَ یَعْطِفُ الرَّأْیَ عَلَى الْقُرْآنِ إِذَا عَطَفُوا الْقُرْآنَ عَلَى الرَّأْیِ.
امیرالمؤمنین؟ع؟ فرمود: او (حضرت مهدی؟عج؟) هوای نفس را به هدایت و رستگاری برمی‌گرداند زمانی که مردم مسیر هدایت را به هوای نفس برگردانده‌اند و رأی مردم را تابع قرآن می‌کند زمانی که قرآن را تابع رأی خود کرده‌اند.
نهج البلاغه، خطبۀ 138.
در حدیث معراج خدای سبحان ضمن معرّفی امام علی؟ع؟ و یازده فرزندش به عنوان اوصیای پیغمبراکرم؟صل؟، می‌فرماید: وَ عِزَّتِی وَ جَلَالِی لَأُظْهِرَنَّ بِهِمْ دِینِی وَ لَأُعْلِیَنَّ بِهِمْ كَلِمَتِی وَ لَأُطَهِّرَنَّ الْأَرْضَ بِآخِرِهِمْ مِنْ أَعْدَائیی وَ لَأُمَلِّكَنَّهُ مَشَارِقَ الْأَرْضِ وَ مَغَارِبَهَا وَ لَأُسَخِّرَنَّ لَهُ الرِّیَاحَ وَ لَأُذَلِّلَنَّ لَهُ الرِّقَابَ‏ الصِّعَابَ‏ وَ لَأُرْقِیَنَّهُ فِی الْأَسْبَابِ وَ لَأَنْصُرَنَّهُ بِجُنْدی وَ لَأُمِدَّنَّهُ بِمَلَائِكَتِی حَتَّى یُعْلِنَ دَعْوَتِی وَ یَجْمَعَ الْخَلْقَ عَلَى تَوْحِیدِی ثُمَّ لَأُدِیمَنَّ مُلْكَهُ وَ لَأُدَاوِلَنَّ الْأَیَّامَ بَیْنَ أَوْلِیَائِی إِلَى یَوْمِ الْقِیَامَةِ.
به عزّت و جلالم سوگند که به وسیلۀ آنان دینم را ظاهر می‌کنم و کلمۀ خود را بلند می‌نمایم و توسّط آخرین آنها زمین را از دشمنانم پاک می‌گردانم و مشرق و مغرب زمین را به تملیک او درمی‌آورم و باد را مسخّر او می‌کنم و گردنکشانِ سخت را رام او می‌سازم و او را بر نردبان ترقّی بالا می‌برم و با لشکریان خود یاری‌اش می‌کنم و با فرشتگانم به او مدد می‌رسانم تا اینکه دعوتم را آشکار کند و مردمان را بر توحیدم گِرد آورَد، سپس فرمانروایی‌اش را تداوم می‌بخشم و روزگار را تا روز قیامت دراختیار اولیائم قرار می‌دهم.
کمال الدین، جلد 1، صفحۀ 256.
قالَ الاِمامُ الصّادق؟ع؟ : إِنَّ أَهْلَ الْحَقِّ لَمْ یَزَالُوا مُنْذُ كَانُوا فِی شِدَّةٍ أَمَا إِنَّ ذَلِكَ إِلَى مُدَّةٍ قَلِیلَةٍ وَ عَافِیَةٍ طَوِیلَةٍ.
اهل حق همیشه در سختی بوده‌اند بدانید دورۀ این سختی کوتاه است و عاقبتش آسایشی طولانی است.
کافی، جلد 2، صفحۀ 255.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: هُوَ الْمُفَرِّجُ لِلْكَرْبِ عَنْ شِیعَتِهِ بَعْدَ ضَنْكٍ شَدِیدٍ وَ بَلَاءٍ طَوِیلٍ وَ جَوْرٍ، فَطُوبَى لِمَنْ أَدْرَكَ ذَلِكَ الزَّمَانَ.
امام صادق؟ع؟فرمود: او (مهدی) است که پس از سختی و تنگی بسیار و گرفتاری طولانی و جور فراوان که پدیدار شده باشد، اندوه و گرفتاری را از شیعیان برطرف می‌کند، خوشا به حال کسانی که آن زمان را درک کنند.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 647.
قالَ الِامامُ الباقرُ؟ع؟:‏ مَنْ أَدْرَكَ قَائِمَ أَهْلِ بَیْتِی مِنْ ذِی عَاهَةٍ بَرَأَ وَ مِنْ ذِی ضَعْفٍ قَوِیَ.‏
امام باقر؟ع؟ فرمود: هر‌ کس قائم اهل بیت مرا درک کند اگر بیمار باشد شفا می‌یابد و چنانچه ضعیف باشد نیرومند می‌گردد.
الخرائج و الجرائح، جلد 2، صفحۀ 839.
عَنِ الْفُضَیْلِ بْنِ یَسَارٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ؟ع؟ یَقُولُ: إِنَّ قَائِمَنَا إِذَا قَامَ اسْتَقْبَلَ مِنْ جَهْلِ النَّاسِ أَشَدَّ مِمَّا اسْتَقْبَلَهُ رَسُولُ اللَّهِ ص مِنْ جُهَّالِ الْجَاهِلِیَّةِ قُلْتُ وَ كَیْفَ ذَاكَ قَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ؟صل؟ أَتَى النَّاسَ وَ هُمْ یَعْبُدُونَ الْحِجَارَةَ وَ الصُّخُورَ وَ الْعِیدَانَ وَ الْخُشُبَ الْمَنْحُوتَةَ وَ إِنَّ قَائِمَنَا إِذَا قَامَ أَتَى النَّاسَ وَ كُلُّهُمْ یَتَأَوَّلُ عَلَیْهِ كِتَابَ اللَّهِ یَحْتَجُّ عَلَیْهِ بِهِ ثُمَّ قَالَ أَمَا وَ اللَّهِ لَیَدْخُلَنَّ عَلَیْهِمْ عَدْلُهُ جَوْفَ بُیُوتِهِمْ كَمَا یَدْخُلُ‏ الْحَرُّ وَ الْقُرُّ.
فُضیل بن یسار گوید: شنیدم امام صادق؟ع؟ می‌فرمود: قائم ما چون قیام کند از نادانی مردم، شدیدتر از آنچه رسول‌خدا؟صل؟ با آن از سوی نادانان جاهلیّت روبه‌رو شد برخورد می‌کند. عرض کردم: این چگونه ممکن است؟ فرمود: همانا رسول‌خدا؟صل؟ درحالی به سوی مردم آمد که آنان سنگ و کلوخ و چوب‌های تراشیده را می‌پرستیدند و قائم ما چون قیام کند درحالی به سوی مردم می‌آید که جملگی کتاب خدا را علیه او تأویل می‌کنند و براساس آن با او احتجاج می‌نمایند. بدانید به خدا سوگند! موج دادگستری او همان‌گونه که گرما و سرما نفوذ می‌کند تا درون خانه‌های آنان راه خواهد یافت.
غیبت نعمانی، صفحۀ 297.
سُئِلَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: فَما یَكُونُ مِنْ أَهْلِ الذِّمَّةِ عِنْدَهُ؟ قَالَ: یُسالِمُهُمْ كَما سالَمَهُمْ رَسُولُ اللهِ؟صل؟ وَ یُؤَدُّونَ الْجِزْیَةَ عَنْ یَدٍ وَ هُمْ صاغِرُونَ.
از امام صادق؟ع؟سؤال شد امام زمان؟عج؟ با کافران ذمّی چگونه رفتار خواهد کرد؟ فرمود: مانند پیامبراکرم؟صل؟ با آنان پیمان می‌بندد و آنان هم با کمال خضوع و فروتنی با دست خودشان جزیه می‌پردازند.
بحارالانوار، جلد 52، صفحۀ 376.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: إِنَّ آخِرَ مَنْ یَمُوتُ الْإِمَامُ لِئَلَّا یَحْتَجَ‏ أَحَدُهُمْ‏ عَلَى اللَّهِ عَزَّوَجَلَّ تَرْكَهُ بِغَیْرِ حُجَّةٍ لِلَّهِ عَلَیْهِ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: آخرین کسى كه از دنیا مى‏رود امام است تا احدى از مردم بر خدا احتجاج و استدلال نكند كه او را بدون حجّت رها کرده است.
علل الشرایع، جلد 1، صفحۀ 196.
قالَ امیرُالمؤمنین؟ع؟: رَجُلٌ مِنْ وُلْدِی زَكِیٌّ نَقِیٌّ الَّذِی یَمْلَأُ الْأَرْضَ عَدْلًا وَ قِسْطاً كَمَا مُلِئَتْ ظُلْماً وَ جَوْراً وَ إِنِّی لَأَعْرِفُ اسْمَهُ وَ ابْنُ كَمْ هُوَ یَوْمَئِذٍ وَ عَلَامَتَهُ وَ هُوَ مِنْ وُلْدِ ابْنِیَ الْحُسَیْنِ الَّذِی یَقْتُلُهُ ابْنُكَ یَزِیدُ وَ هُوَ الثَّائِرُ بِدَمِ أَبِیهِ.
امیرالمؤمنین؟ع؟ در ضمن نامه‌ای خطاب به معاویه از لشکر سُفیانی بحث کرده سپس می‌افزاید: مردی نیکوسرشت و پاک‌روش از اولاد من زمین را پر از عدل و داد می‌کند آنچنان که پر از جور و ستم شده است. من نام و نشان او را می‌دانم و اینکه او در آن روز در چه سنّی است و نشانه‌اش کدام است. او از فرزندان پسرم حسین است همان حسین که پسرت یزید او را می کُشد و او (حضرت مهدی؟عج؟) انتقام خون پدرش را می‌گیرد.
کتاب سلیم بن قیس، صفحۀ 775.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: لَمَّا كَانَ مِنْ أَمْرِ الْحُسَیْنِ؟ع؟ مَا كَانَ ضَجَّتِ الْمَلَائِكَةُ إِلَی اللهِ بِالْبُكَاءِ وَ قَالَتْ: یُفْعَلُ هَذَا بِالْحُسَیْنِ صَفِیِّكَ وَ ابْنِ نَبِیِّكَ؟! قَالَ: فَأَقَامَ اللهُ لَهُمْ ظِلَّ الْقَائِمِ؟ع؟ وَ قَالَ: بِهَذَا أَنْتَقِمُ لِهَذَا.
امام صادق؟ع؟ فرمود: چون کار حسین؟ع؟ چنان شد که شد، ملائکه به سوی خدا شیون به گریه بلند کردند و گفتند: آیا جا دارد با حسین برگزیده و پسر پیغمبرت چنین رفتار کنند؟! خداوند سایۀ حضرت قائم؟ع؟را به آنها نشان داد و فرمود: با این قائم انتقام او را می‌گیرم.
کافی، جلد 1، صفحۀ 465.
قالَ الاِمامُ الباقرُ؟ع؟: وَالْقائِمُ مِنَّا إِذا قامَ طَلَبَ بِثَأْرِالْحُسَینِ؟ع؟.
امام باقر؟ع؟ فرمود: هنگامی که قائم از خاندان ما قیام کند خون‌خواه حسین بن علی؟عهما؟ خواهد بود.
بحارالانوار، جلد 44، صفحۀ 218.
قالَ الاِمامُ الصّادقُ؟ع؟: اللَّهُمَّ فَاجْعَلْ بَیْعَتَهُ‏ خُرُوجاً مِنَ الْغُمَّةِ وَ اجْمَعْ بِهِ شَمْلَ الْأُمَّةِ.
امام صادق؟ع؟ فرمود: بار خدایا! بیعت او را خروج از غم و اندوه قرار بده و به وسیلۀ او امر امّت را از پراکندگی نجات داده به اتّحاد و اتّفاق برسان.
بحارالانوار، جلد 51، صفحۀ 115.
دولت کریمه
اللَّهُمَّ إِنَّا نَرْغَبُ‏ إِلَیْكَ‏ فِی دَوْلَةٍ كَرِیمَةٍ تُعِزُّ بِهَا الْإِسْلَامَ وَ أَهْلَهُ وَ تُذِلُّ بِهَا النِّفَاقَ وَ أَهْلَهُ وَ تَجْعَلُنَا فِیهَا مِنَ الدُّعَاةِ إِلَى طَاعَتِكَ وَ الْقَادَةِ فِی سَبِیلِكَ وَ تَرْزُقُنَا بِهَا كَرَامَةَ الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ.
خدایا! ما از درگاه تو خواهان دولتی کریمه هستیم که با آن اسلام و اسلامیان را عزّت بخشی و نفاق و منافقان را خوار گردانی و ما را در آن دولت از دعوت‌گران به طاعتت و راهنمایان به راهت قرار دهی و به واسطۀ آن دولت، سربلندی دنیا و آخرت روزیمان فرمایی.
مفاتیح الجنان، دعای افتتاح.
قالَ امیرُالمؤمنین؟ع؟: وَ سَیَأْتِی غَدٌ بِمَا لَا تَعْرِفُونَ یَأْخُذُ الْوَالِی مِنْ غَیْرِهَا عُمَّالَهَا عَلَى مَسَاوِئِ أَعْمَالِهَا وَ تُخْرِجُ لَهُ الْأَرْضُ أَفَالِیذَ كَبِدِهَا وَ تُلْقِی إِلَیْهِ سِلْماً مَقَالِیدَهَا فَیُرِیكُمْ كَیْفَ عَدْلُ‏ السِّیرَةِ وَ یُحْیِی مَیِّتَ الْكِتَابِ وَ السُّنَّةِ.
امیرالمؤمنین؟ع؟ فرمود: فردایی که نمی‌دانید چه پیش آرد حاکمی غیر از حاکمان امروزی (حضرت مهدی؟ع؟)، کارگزاران حکومت‌ها را به زشتی اعمالشان کیفر خواهد داد و زمین پاره‌های جگرش را برای او بیرون می‌ریزد و کلیدهایش را به او می‌سپارد. او روش عادلانه در حکومت را به شما می‌نمایاند و آنچه از کتاب و سنّت متروک مانده زنده می‌کند.
نهج البلاغه، خطبۀ 138.
قالَ الاِمامُ الباقرُ؟ع؟: إِنَّ دَوْلَتَنَا آخِرُ الدُّوَلِ، وَ لَمْ یَبْقَ أَهْلُ بَیْتٍ لَهُمْ دَوْلَةٌ إِلَّا مَلَكُوا قَبْلَنَا لِئَلَّا یَقُولُوا إِذَا رَأَوْا سِیرَتَنَا إِذَا مَلَكْنَا سِرْنَا بِمِثْلِ سِیرَةِ هَؤُلَاءِ، وَ هُوَ قَوْلُ اللهِ تَعَالَى: وَ الْعاقِبَةُ لِلْمُتَّقِین‏.
امام باقر؟ع؟ فرمود: دولت ما آخرین دولت‌هاست. هیچ خاندان صاحب دولتی نمی‌ماند مگر اینکه پیش از دولت ما به حاکمیّت می‌رسد تا زمانی که سیرة حکومتی ما را می‌بینند نگویند: «اگر ما هم به حاکمیّت می‌رسیدیم همین‌گونه رفتار می‌کردیم» و این سخن خدای تعالی است که: «سرانجام نیک برای پرهیزکاران است».
الارشاد، جلد 2، صفحۀ 358.
قالَ امیرُالمؤمنین؟ع؟: إِنَّ مُلْكَنَا أَعْظَمُ مِنْ مُلْكِ سُلَیْمَانَ‏ بْنِ دَاوُدَ وَ سُلْطَانَنَا أَعْظَمُ مِنْ سُلْطَانِهِ‏.
امیرالمؤمنین؟ع؟ فرمود: فرمانروایى ما از فرمانروایی سلیمان بن داود بزرگتر است و سلطنت ما از سلطنت او وسیع‌تر است.
بحارالانوار، جلد 27، صفحۀ 306.
وَ رُوِیَ أَنَّ الصَّادِقَ؟ع؟ كَثِیراً مَا یَقُولُ:
لِکُلِّ اُناسٍ دَوْلَةٌ یَرْقُبُونَها         وَ دَوْلَتُنا فِی آخِرِ الدَّهْرِ تَظْهَرُ
روایت شده که امام صادق؟ع؟ بسیار می‌فرمود: هر گروهی از مردم دولتی را انتظار می‌کشند و دولت ما در آخرالزّمان ظاهر می‌شود.
روضة الواعظین، جلد 1، صفحۀ 212.
سخنان امام مهدی؟ع؟
قالَ الاِمامُ المهدی؟ع؟: فَإِنَّا یُحِیطُ عِلْمُنَا بِأَنْبَائِكُمْ وَ لَا یَعْزُبُ عَنَّا شَیْ‏ءٌ مِنْ أَخْبَارِكُمْ.
امام مهدی؟ع؟ فرمود: ما از اخبار و اوضاع شما کاملاً آگاهیم و چیزی از حوادث و اتّفاقات شما بر ما پوشیده نمی‌ماند.
بحارالانوار، جلد 53، صفحۀ 175.
قالَ الاِمامُ المهدیُّ؟ع؟: إِنَّا غَیْرُ مُهْمِلِینَ لِمُراعَاتِكُمْ وَ لا ناسِینَ لِذِكْرِكُمْ وَ لَوْ لَا ذَلِكَ لَنَزَلَ بِكُمُ اللَّأْواءُ وَ اصْطَلَمَكُمُ الْأَعْداءُ.
امام مهدی؟ع؟ در توقیع شریفش به شیخ مفید فرمود: ما شما را رها نکرده و یادتان را از خاطر نبرده‌ایم و اگر توجّهات ما نبود بلاها بر شما فرود آمده دشمنان، شما را پایمال می‌کردند.
الاحتجاج، جلد 2، صفحۀ 497.
قالَ الاِمامُ المهدیُّ؟ع؟: ما یَحبِسُنا عَنهُم اِلّا ما یَتَّصِلُ بِنا مِمّا نَکرَهُهُ وَلا نُؤثِرُهُ مِنهُم.
امام مهدی؟ع؟ فرمود: هیچ چیز باعث کناره‌گیری ما از شیعیان نمی‌شود مگر اخباری که از اعمال زشت ایشان به ما می‌رسد و ما را ناراحت می‌سازد و از آنان انتظار نداریم.
الاحتجاج، جلد 2، صفحۀ 498.
قالَ الاِمامُ المهدیُّ؟ع؟: وَ لَوْ أَنَّ أَشْیاعَنا وَفَّقَهُمُ اللهُ لِطاعَتِهِ عَلَى اجْتِماعٍ مِنَ الْقُلُوبِ فِی الْوَفاءِ بِالْعَهْدِ عَلَیْهِمْ لَما تَأَخَّرَ عَنْهُمُ الْیُمْنُ بِلِقائِنا.
امام مهدی؟ع؟ فرمود: اگر شیعیان ما - که خداوند آنان را به اطاعت از خود موفّق بدارد - در وفای به عهدشان یکدل باقی می‌ماندند هرآینه سعادت دیدار ما از آنان به تأخیر نمی‌افتاد.
الاحتجاج، جلد 2، صفحۀ 499.
قالَ الاِمامُ المهدیُّ؟ع؟: وَ أَمَّا وَجْهُ‏ الِانْتِفَاعِ‏ بِی فِی غَیْبَتِی فَكَالانْتِفَاعِ بِالشَّمْسِ إِذَا غَیَّبَهَا عَنِ الْأَبْصَارِ السَّحَابُ.
امام مهدی؟ع؟ فرمود: امّا کیفیّت بهره‌برداری مردم از من در دوران غیبتم مانند بهره‌وری آنان از خورشید است هنگامی که ابر، خورشید را از دیدگان می‌پوشاند.
الاحتجاج، جلد 2، صفحۀ 471.
قالَ الاِمامُ المهدیُّ؟ع؟: أَمَّا الْحَوَادِثُ‏ الْوَاقِعَةُ فَارْجِعُوا فِیهَا إِلَى رُوَاةِ حَدِیثِنَا فَإِنَّهُمْ حُجَّتِی عَلَیْكُمْ وَ أَنَا حُجَّةُ اللَّهِ عَلَیْهِمْ.
امام مهدى؟ع؟ فرمود: در پیشامدهایى كه رخ مى‏دهد به راویان حدیث ما مراجعه كنید كه آنان حجّت من بر شمایند و من حجّت خدا بر ایشان.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 484.
قالَ الاِمامُ المهدیُّ؟ع؟ : أَنَا خَاتَمُ الْأَوْصِیَاءِ وَ بِی یَدْفَعُ اللهُ عَزَّوَجَلَّ الْبَلَاءَ عَنْ أَهْلِی وَ شِیعَتِی.
امام مهدى؟ع؟ فرمود: من خاتم اوصیاء هستم و خداوند عزّوجلّ به واسطة من بلا را از خاندانم و شیعیانم برطرف می‌کند. ‏
کمال الدین، جلد 2، صفحة 441.
قالَ الاِمامُ المهدیُّ؟ع؟ : إِنِّی لَأَمَانٌ لِأَهْلِ الْأَرْضِ كَمَا أَنَّ النُّجُومَ أَمَانٌ‏ لِأَهْلِ‏ السَّمَاءِ.
امام مهدى؟ع؟ فرمود: من امان اهل زمینم همچنان‌كه ستارگان امان اهل آسمان‌ها هستند.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 485.
قالَ الاِمامُ المهدیُّ؟ع؟: اِذا أَذِنَ اللَّهُ لَنَا فِی الْقَوْلِ ظَهَرَ الْحَقُّ وَ اضْمَحَلَّ الْبَاطِل‏.ُ
امام مهدی؟ع؟ فرمود: هرگاه خداوند به ما اجازه دهد که سخن بگوییم حق آشکار و باطل از میان می‌رود.
الاحتجاج، جلد 2، صفحۀ 469.
قالَ الاِمامُ المهدیُّ؟ع؟: اَبَی اللّهُ عزَّوَجلَّ لِلحَقِّ اِلّا تَماماً وَ لِلباطِلِ اِلّا زَهُوقاً.
امام مهدی؟ع؟ فرمود: ارادۀ خداوند بر آن است که حق را تمام و کامل نماید و باطل را نابود گرداند.
بحارالانوار، جلد 50، صفحۀ 229.
قالَ الاِمامُ المهدی؟ع؟: فَأَغْلِقُوا بَابَ‏ السُّؤَالِ عَمَّا لَا یَعْنِیكُمْ وَ لَا تَتَكَلَّفُوا عِلْمَ مَا قَدْ كُفِیتُمْ.
امام مهدی؟ع؟ فرمود: از پرسش سؤالاتی که سودی به حال شما ندارد اجتناب کنید و خود را برای دانستن دانشی که از شما نخواسته‌اند به زحمت نیندازید.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 485.
قالَ الاِمامُ المهدی؟ع؟: قُلُوبُنَا أَوْعِیَةٌ لِمَشِیَّةِ اللَّهِ فَإِذَا شَاءَ شِئْنَا.
امام مهدی؟ع؟ فرمود: دل‌های ما ظرف‌هایی است برای مشیّت و ارادۀ الهی، پس هر گاه او بخواهد ما نیز می‌خواهیم.
غیبت طوسی، صفحۀ 247.
قالَ الاِمامُ المهدیُّ؟ع؟:  إِنَّ اللهَ تَعَالَى لَمْ یَخْلُقِ الْخَلْقَ عَبَثاً وَ لَا أَهْمَلَهُمْ سُدًى.
امام مهدی؟ع؟ فرمود:  خداوند متعال مردم را بیهوده نیافریده و آنها را خودسر رها نکرده است.
بحارالانوار، جلد 53، صفحة 194.
قالَ الاِمامُ المهدیُّ؟ع؟:  أَرْخِصْ نَفْسَکَ، وَ اجْعَلْ مَجْلِسَکَ فِی الدِّهْلیزِ، وَ اقْضِ حَوائِجَ النّاسِ، نَحْنُ نَنْصُرُکَ.
امام مهدی؟ع؟ در نامه‌ای به آیت الله سیّد ابوالحسن اصفهانی فرمودند: خودت را (برای خدمت) در اختیار مردم بگذار و محلّ نشستن خود را در ورودی خانه قرار بده و حوائج مردم را برآور ما یاری‌ات می‌کنیم.
کلمة الاِمام المهدی، صفحۀ 565.
قالَ الاِمامُ المهدیُّ؟ع؟: فَلْیَعْمَلْ كُلُّ امْرِئٍ مِنْكُمْ بِمَا یَقْرُبُ بِهِ مِنْ مَحَبَّتِنَا وَ یَتَجَنَّبُ مَا یُدْنِیهِ مِنْ كَرَاهَتِنَا وَ سَخَطِنَا.
امام مهدی؟ع؟فرمود: هر یک از شما باید به آنچه که به وسیلۀ آن به دوستی ما نزدیک می‌گردد عمل کند و از آنچه که خوشایند ما نبوده و کراهت و خشم ما در آن است دوری گزیند.
لاحتجاج، جلد 2، صفحۀ 498.
قالَ الاِمامُ المهدی؟ع؟: فَمَا أَرْغَمَ أَنْفَ الشَّیْطَانِ أَفْضَلُ مِنَ الصَّلَاةِ فَصَلِّهَا وَ أَرْغِمْ أَنْفَ الشَّیْطَانِ.
امام مهدی؟ع؟ فرمود: هیچ عملی بهتر از نماز بینی شیطان را به خاک نمی‌مالد، پس نماز بخوان و بینی شیطان را به خاک بمال.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 520.
قالَ الاِمامُ المهدی؟ع؟: وَ مَنْ بَخِلَ مِنْهُمْ بِمَا أَعَارَهُ اللَّهُ مِنْ نِعْمَتِهِ عَلَى مَنْ أَمَرَهُ‏ بِصِلَتِهِ‏ فَإِنَّهُ یَكُونُ خَاسِراً بِذَلِكَ لِأُولَاهُ وَ آخِرَتِهِ.
امام مهدی؟ع؟ فرمود: هر کس در دادن نعمت‌هایی که خداوند به او کرامت فرموده به کسانی که فرمان رسیدگی به آنها را داده بخل ورزد، در دنیا و آخرت زیانکار خواهد بود.
الاحتجاج، جلد 2، صفحۀ 499.
قالَ الاِمامُ المهدیُّ؟ع؟:  سَجْدَةُ الشُّكْرِ مِنْ أَلْزَمِ السُّنَنِ وَ أَوْجَبِهَا.
امام مهدی؟ع؟ فرمود:  سجدة شکر (پس از نماز) از لازم‌ترین و واجب‌ترین سنّت‌هاست.
الاحتجاج، جلد 2، صفحة 487.
قالَ الاِمامُ المهدیُّ؟ع؟: قَدْ آذَانَا جُهَلَاءُ الشِّیعَةِ وَ حُمَقَاؤُهُمْ وَ مَنْ دِینُهُ جَنَاحُ الْبَعُوضَةِ أَرْجَحُ مِنْهُ.
نادانان و کم‌خردان شیعه و کسانی که بال پشه از دینداری آنان محکمتر است ما را آزار می‌دهند.
الاحتجاج، جلد 2، صفحۀ 474.
الاِمامُ المَهدیُّ؟ع؟: یَا مَنْ‏ لا یُخْلِفُ‏ الْمِیعادَ أَنْجِزْ لِی مَا وَعَدْتَنِی وَ اجْمَعْ لِی أَصْحابِی وَ صَبِّرْهُمْ وَ انْصُرْنِی عَلَى أَعْدائِكَ وَ أَعْداءِ رَسُولِكَ وَ لا تُخَیِّبْ دَعْوَتِی.
امام مهدی؟ع؟: ای کسی که در وعدههایت تخلّف نمی‌کنی وعدهای را که به من دادهای تحقّق بخش، اصحابم را جمع کن و بر دامنۀ صبرشان بیفزا و مرا بر دشمنانت و دشمنان پیامبرت یاری کن و دعایم را رد مکن.
بحارالانوار، جلد 82، صفحۀ 235.
قالَ الاِمامُ المهدیُّ؟ع؟: مَنْ‏ كَانَ‏ فِی حَاجَةِ اللَّهِ‏ عَزَّوَجَلَّ كَانَ اللَّهُ فِی حَاجَتِهِ.‏
امام مهدی؟ع؟ فرمود:  هر کس در کار خدای عزّوجلّ باشد خداوند نیز در کار او خواهد بود.
کمال الدین، جلد 2، صفحۀ 493.
صلوات بر ولیّ‌امر المنتظَر؟ع؟
اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى وَلِیِّكَ وَ ابْنِ أَوْلِیَائِكَ الَّذِینَ فَرَضْتَ طَاعَتَهُمْ وَ أَوْجَبْتَ حَقَّهُمْ وَ أَذْهَبْتَ عَنْهُمُ الرِّجْسَ وَ طَهَّرْتَهُمْ‏ تَطْهِیراً. اللَّهُمَّ انْصُرْهُ وَ انْتَصِرْ بِهِ لِدِینِكَ وَ انْصُرْ بِهِ أَوْلِیَاءَكَ وَ أَوْلِیَاءَهُ وَ شِیعَتَهُ وَ أَنْصَارَهُ وَ اجْعَلْنَا مِنْهُمْ. اللَّهُمَّ أَعِذْهُ مِنْ شَرِّ كُلِّ بَاغٍ وَ طَاغٍ وَ مِنْ شَرِّ جَمِیعِ خَلْقِكَ وَ احْفَظْهُ مِنْ بَیْنِ یَدَیْهِ وَ مِنْ خَلْفِهِ وَ عَنْ یَمِینِهِ وَ عَنْ شِمَالِهِ وَ احْرُسْهُ وَ امْنَعْهُ أَنْ یُوصَلَ إِلَیْهِ بِسُوءٍ وَ احْفَظْ فِیهِ رَسُولَكَ وَ آلَ رَسُولِكَ وَ أَظْهِرْ بِهِ الْعَدْلَ وَ أَیِّدْهُ بِالنَّصْرِ وَ انْصُرْ نَاصِرِیهِ وَ اخْذُلْ خَاذِلِیهِ‏ وَ اقْصِمْ بِهِ جَبَابِرَةَ الْكُفْرِ وَ اقْتُلْ بِهِ الْكُفَّارَ وَ الْمُنَافِقِینَ وَ جَمِیعَ الْمُلْحِدِینَ حَیْثُ كَانُوا مِنْ مَشَارِقِ الْأَرْضِ وَ مَغَارِبِهَا بَرِّهَا وَ بَحْرِهَا وَ امْلَأْ بِهِ الْأَرْضَ عَدْلًا وَ أَظْهِرْ بِهِ دِینَ نَبِیِّكَ؟صل؟ وَ اجْعَلْنِی اللَّهُمَّ مِنْ أَنْصَارِهِ وَ أَعْوَانِهِ وَ أَتْبَاعِهِ وَ شِیعَتِهِ وَ أَرِنِی فِی آلِ‌مُحَمَّدٍ؟عهم؟ مَا یَأْمُلُونَ وَ فِی عَدُوِّهِمْ مَا یَحْذَرُونَ إِلَهَ الْحَقِّ آمِینَ.
خدایا! درود فرست بر ولیّت و فرزند اولیائت، آنان که اطاعتشان را لازم و حقّشان را واجب فرمودی، و هرگونه پلیدی را از آنان دور ساختی، و آنان را پاک و پاکیزه گردانیدی. خدایا! او را یاری کن و دینت را به وسیلۀ او یاری فرما، و دوستان خودت و دوستان و شیعیان و یاران او را به وسیلۀ او نصرت‌بخش، و ما را نیز از آنان قرار ده. خدایا! او را از شرّ هر متجاوز و سرکش و از شرّ همۀ خَلقت پناه ده و از پیش‌رو و پشت سر و از راست و چپ او را محافظت فرما، و از اینکه کمترین آسیبی به او رسد حفظ و حراستش فرما، و شأن پیامبرت و خاندان پیامبرت را در وجود او حفظ کن، و به دست او عدالت را آشکار گردان، و او را با یاری خود تأیید فرما، و یاوران او را یاری رسان، و آنان را که ترک یاری او کنند یاری مرسان، و به واسطۀ او سردمداران کفر را درهم‌کوب، و کافران و منافقان و تمام ملحدان را در هر جا که باشند در شرق و غرب زمین و در خشکی و دریا، از میان بردار، و به دست او زمین را از عدل و داد آکنده ساز، و دین پیامبرت را - که بر او و بر خاندانش درود باد - آشکار گردان، و مرا ای پروردگار از انصار و اعوان او و پیروان و شیعیانش قرار ده، و دربارۀ آل‌محمّد؟عهم؟ آنچه را آرزوی آنان است (روی کار آمدن دولت حق) و دربارۀ دشمنانشان آنچه را همواره از آن می‌ترسند (یعنی نابودیشان را) به من نشان ده. ای خدای حق! این دعا را مستجاب فرما.
مفاتیح الجنان.
اشعار
ای آنكه كسی سرو چو قدّ تو ندیده
چون لعل لبت غنچه ز گلزار نچیده
چون نرگس مستت به همه گلشن عالم
نه دیده چنین دیده و نه گوش شنیده
خضر ار لب لعل تو نمی كرد تمنّا
تا حشر به سرچشمۀ حیوان نرسیده
نشناخته گفتند گروهی كه خدایی!
پس مرد شناسای تو را  چیست عقیده؟
واقف نشد از سرّ تو ای مخزن اسرار
جز عارف چل ساله كه در خرقه خزیده
ذات تو معمّاست، به بویش نبرد پی
آنكس كه یكی جرعه زجامت نچشیده
دانم به یقین گر به رخت پرده نبودی
كس یوسف كنعان به كلافی نخریده
می كرد تجلّی اگر این یوسف ثانی
دلباختگان، دل عوض دست بریده
در مردمك دیده و از دیده نهانی
پیدا و نهان، غیر خداوند كه دیده؟
دانی زچه در پای گل سرخ بُوَد خار
از بس كه به گلزار ز شوق تو دویده
از هجر تو در ساحت گلزار، عزادار
بلبل به نواخوانی و گل جامه دریده
دل فاخته سان بهر تو با نغمۀ كوكو
هر لحظه از این شاخ به آن شاخ پریده
از چیست كه بلبل شده دلباختۀ گل؟
زین رو كه یكی روز گلی دست تو دیده
زان روز كه من باخته‌ام نرد محبّت
دانسته‌ام آخر به كجا كار كشیده
دهری‌ست زند زلف تو اندر دل ما نیش
افسون نكند چارۀ این مارْ گزیده
پنهان زعدویی، زمحبّان زچه‌ای دور؟
جانها به لب از هجر تو ای ماه رسیده
عیدست جهانی همه در وصل گل و مُل
جز من كه زهجرت دلم از عیش كپیده
آیا شود آن دم كه كنی تازه روانم؟
زان باد صباحی كه زكوی تو وزیده
آیا شود آن روز كه بینیم به یك‌بار
آن یار؟ گذشتیم زمرّات عدیده!
زین رو شده آهوی ختا شهرۀ آفاق
كاندر حرم قدس تو یك لحظه چریده
شد چشم سپید از پی دیدار تو، تا كی
از دامن وصل تو بُوَد دست بریده؟
تا چند به هجران تو باشیم گرفتار؟
رحمی بكن ای آهوی از دشت رمیده
صد شکر نمردیم و رسیدیم به شعبان
کاین ماه دگر باره به ما روح دمیده
گو تهنیت عید به آن نور مجسّم
کامروز خدا بر همۀ خلق گزیده
"ممتاز" به شب روز، دعاگو و ثناجو
هست از نظر لطف تو این طرفه قصیده
جز شربت لطف تو نداریم تمنّا
حلوا به كسی ده كه محبّت نچشیده
از شیخ فضل الله نوری قدّس سرّه
ای شه فرّخ رخ گردون اساس
کز تو هُژبر فلک اندر هراس
تاجور از آیت اَمَّن یُجیب
پیش روِ رایتِ فتحِ قریب
خادم درگاه تو روح الامین
خادمۀ بارگهت حور عین
رأی تو چون رأی خدا مستقر
حکم تو چون حکم قضا کارگر
از تو عیان طنطنۀ حیدری
با تو سزد کبکبۀ داوری
چهره عیان ساز و جهان تازه کن
روی زمین را پر از آوازه کن
نام خدا برده خلایق ز یاد
شرع نبی رفته اساسش به باد
خون شده دل‌ها همه از انتظار
هجر تو افکنده به جان‌ها شرر
شام فراق تو چرا بی سحر؟
آه دلِ خسته چرا بی اثر؟
قیّم هر امر تویی کن قیام
کشور خود را بده ای شه نظام
وقت رسید آنکه به شمشیر حادّ
روی زمین پرکنی از عدل و داد
خیز و دل ختم رَسل شاد کن
شیر خدا را ز غم آزاد کن
فاطمه را آه و فغان کن خموش
هم زحسن آتش جان کن خموش
وقعۀ طف را ببر از یادشان
شاد کن ای شه دل ناشادشان
شعله به عالم فکن از برق تیغ
خونِ شهِ تشنه ستان بی دریغ
قُلزم خون کن همه روی زمین
از پی خون خواهی سالار دین
جدّ غریبت ز قفا سر جداست
پیکرش افتاده به دشت بلاست
زیز سم اسب تنش پای‌مال
سر به نی انگشت نما چون هلال
حلق صغیرش هدف تیر شد
خون به گلویش عوض شیر شد
زینب خونین جگر از کین اسیر
آل پیمبر همگی دست گیر
دختر زهرا و رخ بی حجاب!
مجلس نامحرم و بزم شراب!
عابد بیمار کجا غُل کجا
لطمه کجا و رخ چون گل کجا
لعل لبی را که نبی می‌مکید
گشت بس آزرده ز چوب یزید
آن سر پاکی که سر اولیاست
باعث ایجاد همه ماسواست
گاه به طشت زر و گه بر درخت
گه روی خاکستر و گه زیر تخت
از آیت الله شیخ محمّد نهاوندی قَدّس سِرّه
نفسِ بادِ صبا مُشک فشان خواهد شد
عالَمِ پیر دگرباره جوان خواهد شد
ارغوان جامِ عقیقی به سمن خواهد داد
چشمِ نرگس به شقایق نگران خواهد شد
این تَطاول که کشید از غمِ هجران بلبل
تا سراپردهٔ گل نعره زنان خواهد شد
گر زمسجد به خرابات شدم خرده مگیر
مجلس وعظ دراز است و زمان خواهد شد
ای دل ار عشرتِ امروز به فردا فکنی
مایهٔ نقدِ بقا را که ضمان خواهد شد؟
ماه شعبان مَنِه ازدست قدح، کاین خورشید
از نظر تا شبِ عیدِ رمضان خواهد شد
گل عزیز است غنیمت شمریدَش صحبت
که به باغ آمد ازاین راه و ازآن خواهد شد
مطربا مجلسِ اُنس است غزل خوان و سرود
چند گویی که چنین رفت وچنان خواهد شد
حافظ از بهر تو آمد سویِ اقلیمِ وجود
قدمی نِه به وداعش که روان خواهد شد
از حافظ
صورتِ شاهد ازل جلوه گر از جمال تو
معنی حُسن لم یَزَل در خور خطّ و خال تو
جام جهان نمای جم، ساغر دُرد نوش تو
طلعتِ لیلی قِدَم آینۀ مثال تو
کوکب دُرّیِ فلَک شمع درِ سرای تو
سرمۀ دیدۀ مَلَک خاک ره نِعال تو
عرصۀ فرش ساحت گوشه نشین گدای تو
قُبّۀ عرش حلقۀ منطقۀ جلال تو
دفتر علم و معرفت، نسخۀ حکمت و ادب
نقطۀ مُهملی است در دایرۀ کمال تو
ماه دو هفته بندۀ حُسن یگانه روی تو
پیر خرد به معرفت کودک خردسال تو
رَفرَفِ عقل پیر اگر از سرِ سِدره بگذرد
باز نمی رسد به اوّل قَدَمِ خیال تو
نخلۀ طور اگر گهی دم زند اَنَا اللّهی
داد سَماع می دهد مطرب خوش مَقال تو
گلشن جان نمی دهد چون تو گلی دگر نشان
خُلدِ جِنان نپرورد سرو به اعتدال تو
خضر اگرچه زندگی ز آب حیات یافته
باز کند دوندگی در طلب زُلال تو
ای به فدای ناز تو وان دل دلنواز تو
سوخت ز سوز ساز تو"مُفتقر" نَوال تو
از آیت الله محمّد حسین غروی اصفهانی قدّس سرّه

آیات و روایات